Κρίση πανικού: Πώς να βοηθήσετε κάποιον που παθαίνει κρίση πανικού
Το σώμα έχει ήδη μπει σε κατάσταση συναγερμού, ενώ το άρθρο εξηγεί πώς να στηρίξετε σωστά ένα αγαπημένο πρόσωπο σε κρίση πανικού.

Η κρίση πανικού μπορεί να προκαλέσει έντονο φόβο σε όποιον τη βιώνει, παρότι συνήθως δεν είναι επικίνδυνη. Σε αυτή τη δύσκολη στιγμή, σημαντικό ρόλο παίζει η στάση των ανθρώπων γύρω του: η ψυχραιμία, η ήρεμη παρουσία και λίγα λόγια που προσφέρουν καθησυχασμό. Βοηθά επίσης να μην ασκούμε πίεση και να προτείνουμε απλές τεχνικές αναπνοής και γείωσης, αποφεύγοντας σχόλια που υποβαθμίζουν όσα νιώθει.
Πιο αναλυτικά
Όταν βλέπουμε ένα αγαπημένο μας πρόσωπο να περνά κρίση πανικού, μπορεί να μην ξέρουμε πώς να αντιδράσουμε. Η παρόρμηση να κάνουμε αμέσως κάτι για να βοηθήσουμε είναι συχνή, όμως εκείνη τη στιγμή το σώμα του ανθρώπου βρίσκεται ήδη σε συναγερμό. Αυτό που έχει περισσότερο ανάγκη δεν είναι να πιεστεί, αλλά να αισθανθεί ασφαλής.
Τι είναι η κρίση πανικού και πώς εκδηλώνεται
Μια κρίση πανικού εκδηλώνεται ξαφνικά ως έντονος φόβος ή δυσφορία και συνήθως φτάνει στο αποκορύφωμά της μέσα σε λίγα λεπτά. Στα πιθανά συμπτώματα περιλαμβάνονται οι παλμοί που επιταχύνονται, η δυσκολία στην αναπνοή, το σφίξιμο στο στήθος, η ζάλη, το τρέμουλο, ο ιδρώτας, το μούδιασμα, η ναυτία και η αίσθηση ότι το άτομο απομακρύνεται από την πραγματικότητα.
Συνήθως η κρίση δεν είναι επικίνδυνη από μόνη της και μπορεί να περάσει σε περίπου μισή ώρα. Ωστόσο, σε εκείνον που τη βιώνει ο χρόνος ενδέχεται να μοιάζει ατελείωτος. Η δική μας αντίδραση εκείνη την ώρα μπορεί, επομένως, να παίξει ουσιαστικό ρόλο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗΧειμερινές ασθένειες: Ένα λαχανικό είναι ο καλύτερος σύμμαχος εναντίον τουςΠρακτικοί τρόποι για να βοηθήσουμε σε κρίση πανικού
- Η δική μας ψυχραιμία προηγείται: Αρχικά προσπαθούμε να παραμείνουμε ήρεμοι και να ελέγξουμε τη δική μας αντίδραση. Μιλάμε με χαμηλή φωνή και κινούμαστε αργά, καθώς αυτό μπορεί να καθησυχάσει. Δεν είναι απαραίτητο να μιλάμε ασταμάτητα: σύντομες φράσεις, όπως «είμαι εδώ», «δεν είσαι μόνος/η» ή «θα το περάσουμε μαζί», βοηθούν συχνά περισσότερο από τις εξηγήσεις και τις διαδοχικές ερωτήσεις.
- Παραμένουμε δίπλα του χωρίς να ασκούμε πίεση: Η παρουσία μας μπορεί να είναι σημαντική, αρκεί να σεβόμαστε τις ανάγκες του άλλου. Μένουμε κοντά και τον ρωτάμε τι θα τον βοηθούσε: να καθίσουμε δίπλα του, να του κρατήσουμε το χέρι ή να μετακινηθούμε σε ένα πιο ήσυχο σημείο; Η αγκαλιά μπορεί να προσφέρει ανακούφιση σε ορισμένους, ενώ άλλοι μπορεί να νιώσουν άβολα. Γι’ αυτό ρωτάμε πρώτα αν την επιθυμούν.
- Αναπνοές και τεχνικές γείωσης: Μπορούμε να προτείνουμε να ρυθμίσει την αναπνοή του, εφόσον είναι σε θέση να μας ακολουθήσει. Χωρίς να δίνουμε εντολές, λέμε: «Αν μπορείς, πάρε μια ανάσα μαζί μου». Η αργή εισπνοή και η εκπνοή μεγαλύτερης διάρκειας μεταφέρουν στο νευρικό σύστημα το μήνυμα πως ο άμεσος κίνδυνος απομακρύνεται. Στήριγμα μπορούν να αποτελέσουν και οι τεχνικές γείωσης, που κατευθύνουν την προσοχή στο παρόν. Μπορούμε, για παράδειγμα, να ζητήσουμε ήρεμα να αναφέρει πέντε πράγματα που βλέπει, τέσσερα πράγματα που μπορεί να αγγίξει, τρεις ήχους που ακούει, δύο μυρωδιές και κάτι που μπορεί να γευτεί.
Λόγια και συμπεριφορές που είναι προτιμότερο να αποφεύγουμε
Αποφεύγουμε να ρωτάμε επίμονα ή να χρησιμοποιούμε εκφράσεις που μειώνουν αυτό που περνά το άτομο, όπως «χαλάρωσε» και «δεν έχεις τίποτα». Για τα αίτια της κρίσης μπορούμε να συζητήσουμε αργότερα, αφού πρώτα ηρεμήσει εκείνος που χρειάζεται τη στήριξή μας.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, η κρίση πανικού δεν αποτελεί επείγον ιατρικό συμβάν. Χρειάζεται, όμως, άμεση αναζήτηση βοήθειας αν εμφανιστεί πόνος στο στήθος που επιμένει, απώλεια συνείδησης, αναπνευστική δυσκολία που δεν υποχωρεί ή αν υπάρχει γνωστό καρδιολογικό πρόβλημα.
Το βασικό είναι, σε κάθε περίπτωση, να μείνουμε κοντά στον άνθρωπο και να διατηρήσουμε την ηρεμία μας, μέχρι να αρχίσει να μειώνεται η ένταση.
* Πηγή: Vita














