ΗΛΙΚΙΑΚΟΣ «ΚΟΦΤΗΣ» ΓΙΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ ΜΕ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ: ΠΑΙΔΙΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΘΕΟΥ
Χιλιάδες ανήλικοι άνω των 2 ετών μένουν χωρίς αναγκαίες φυσικοθεραπείες μετά τον ηλικιακό φραγμό που εφαρμόζεται από τον Φεβρουάριο στη συνταγογράφηση.
Χιλιάδες παιδιά με αναπτυξιακές διαταραχές μένουν εκτός των αναγκαίων φυσικοθεραπειών μετά τον νέο ηλικιακό περιορισμό που θέτει ως όριο τα 24 μήνες για τη συνταγογράφηση των κωδικών συγγενούς υπερτονίας και υποτονίας, με αποτέλεσμα οι οικογένειες να επιβαρύνονται οικονομικά και οι ειδικοί να κάνουν λόγο για επιστημονικά ατεκμηρίωτη και άδικη ρύθμιση. Σύμφωνα με παιδιατρικούς φυσικοθεραπευτές, οι συγκεκριμένοι κωδικοί καλύπτουν παιδιά που συχνά δεν έχουν ακόμη λάβει επίσημη διάγνωση, ενώ ο κωδικός που τους αντικαθιστά δεν είναι πρακτικά λειτουργικός, αφήνοντας πολλά ανήλικα χωρίς ουσιαστική πρόσβαση στη θεραπεία που χρειάζονται.
Πιο αναλυτικά
Παιδιά ενός κατώτερου θεού κατέληξαν να γίνουν χιλιάδες ανήλικοι άνω των δύο ετών με θέματα στη φυσιολογική ανάπτυξη της αδρής κινητικότητας, μετά τον ηλικιακό φραγμό που εφαρμόζεται από τον περασμένο Φεβρουάριο στη συνταγογράφηση των αναγκαίων φυσικοθεραπειών.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το ΦΕΚ 386/Β/02.02.2026, η χορήγηση των κωδικών για συγγενή υπερτονία (P94.1) και συγγενή υποτονία (P94.2) περιορίζεται σε ασθενείς μέχρι 24 μηνών, με συνέπεια την οικονομική επιβάρυνση των οικογενειών όπου τα μικρότερα μέλη τους δεν τηρούν το παραπάνω ηλικιακό κριτήριο και τον αποκλεισμό των τελευταίων από την αδιαπραγμάτευτη πρόσβασή τους στις υπηρεσίες υγείας.
Τι είναι η συγγενής υπερτονία και υποτονία
Σύμφωνα με το biomedicus.gr, η συγγενής υπερτονία αναφέρεται σε μια παθολογική αύξηση της αντίστασης των μυών στην παθητική κίνηση, η οποία είναι παρούσα από τη γέννηση. Τα βρέφη με αυτή την κατάσταση περιγράφονται συχνά ως «σφιγμένα» ή «άκαμπτα». Η υπερτονία υποδηλώνει συνήθως βλάβη στο κεντρικό νευρικό σύστημα (ανώτερος κινητικός νευρώνας) και ειδικότερα στις πυραμιδικές ή εξωπυραμιδικές οδούς που ελέγχουν την κίνηση. Μπορεί να αποτελεί πρώιμο σημείο εγκεφαλικής παράλυσης, μεταβολικών διαταραχών ή γενετικών συνδρόμων. Η διάκριση μεταξύ φυσιολογικής νεογνικής κάμψης και παθολογικής υπερτονίας είναι κρίσιμη για την πρόγνωση.
Η συγγενής υποτονία ορίζεται ως η παθολογικά μειωμένη αντίσταση των μυών στην παθητική κίνηση, η οποία είναι παρούσα από τη στιγμή της γέννησης. Τα βρέφη με αυτή την κατάσταση περιγράφονται συχνά ως «χαλαρά». Η υποτονία δεν αποτελεί από μόνη της νόσο, αλλά κλινικό σημείο που υποδηλώνει δυσλειτουργία σε κάποιο τμήμα του νευρικού συστήματος (εγκέφαλος, νωτιαίος μυελός, νεύρα) ή των μυών. Μπορεί να οφείλεται σε γενετικά σύνδρομα (π.χ. Down), μεταβολικά νοσήματα, νευρομυϊκές παθήσεις (π.χ. νωτιαία μυϊκή ατροφία) ή περιγεννητική βλάβη.
«Αδικαιολόγητη η θέσπιση ηλικιακού ορίου»
Η περιθωριοποίηση των παιδιών από τις εν λόγω θεραπείες, μόλις εκείνα συμπληρώσουν το δεύτερο έτος ζωής, κρίνεται ατεκμηρίωτη επιστημονικά, ενώ αντιβαίνει στις διεθνείς οδηγίες ICD-10, που εκδίδονται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, στις οποίες διευκρινίζεται πως οι δύο κωδικοί μπορούν να χρησιμοποιούνται διά βίου, εφόσον η πάθηση εμφανίστηκε στον ασθενή κατά την περιγεννητική περίοδο, ή ακόμη και αν η νοσηρότητα εκδηλώθηκε αργότερα.
«Κανονικά δεν υπήρχε περιορισμός στο προηγούμενο ΦΕΚ. Ένα παιδί μπορούσε να παίρνει τους κωδικούς αυτούς και να κάνει φυσικοθεραπείες για όσο καιρό όριζε ο γιατρός που το παρακολουθεί πως είναι απαραίτητο», τονίζει αρχικά η Τάνια Καλαϊτζή, Παιδιατρική Φυσικοθεραπεύτρια, MSc.
Η ίδια, στη συνέχεια, εξηγεί την εσφαλμένη επιλογή στην επιβολή ηλικιακού ορίου, καθώς η πλειοψηφία των παιδιών δεν λαμβάνουν επίσημη διάγνωση έως τα δύο τους χρόνια, λόγω του πολύ νεαρού της ηλικίας τους και επομένως δεν μπορούν να ενταχθούν σε κάποιο άλλο θεραπευτικό πλαίσιο. «Ένα παιδί με υποτονία, στο μέλλον μπορεί να πάρει μια διάγνωση ότι βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού. Αντίστοιχα, ένα παιδί που έχει υπερτονία, ίσως να πάσχει από Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας. Ωστόσο, πολλά από αυτά τα παιδιά δεν μπορούν να πάρουν κάποια ταμπέλα από το γιατρό τους, είτε επειδή είναι πολύ μικρά, είτε επειδή τα συμπτώματά τους ίσως να μην είναι ακόμη ορατά. Έτσι, οι δύο κωδικοί καλύπτουν μεγάλη μερίδα ανηλίκων, που είτε έχουν πάρει κάποια διάγνωση, είτε όχι. Είναι πολύ άδικη αυτή η κατάργηση, γιατί μένουν απέξω πολλά παιδιά που έχουν προβλήματα.
Υπάρχουν πολλές ελλείψεις στους κωδικούς, όμως τώρα δημιουργήθηκε ένα μεγαλύτερο έλλειμμα», υπογραμμίζει, διασαφηνίζοντας πως οι κωδικοί για τη συγγενή υπερτονία και τη συγγενή υποτονία εξυπηρετούν μεταξύ άλλων, παθήσεις που δεν καλύπτουν άλλοι κωδικοί.
Oι δύο κωδικοί αντικαθίστανται για τους ασθενείς που δεν τους δικαιούνται πλέον, με αυτόν του «Βραχύ Αχχίλειου Τένοντα», ο οποίος, σύμφωνα με την κ.Καλαϊτζή, οι γιατροί αδυνατούν να τον χρησιμοποιήσουν στην πράξη. «Είναι ένα ΦΕΚ που πρόσθεσε έναν κωδικό ο οποίος δεν λειτουργεί, την ίδια ώρα που κατήργησε δύο άλλους», επισημαίνει.
Μάλιστα, η κ.Καλαϊτζή μιλάει για γενικόλογες υποσχέσεις, σημειώνοντας πως οι συζητήσεις για την αναθεώρηση του ΦΕΚ έχουν ξεκινήσει ήδη από τον Απρίλιο, με τον ΕΟΠΥΥ να κάνει λόγο για ένα μεγάλο λάθος που πρέπει να διορθωθεί, χωρίς ωστόσο να έχει παρατηρηθεί κάποια αλλαγή.
«Η παιδιατρική φυσικοθεραπεία δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ανάγκη, όπως όλα τα θέματα υγείας. Η κυβέρνηση εξοικονομεί αυτά τα 150 ευρώ στερώντας από τους γονείς χρήματα που αφορούν την υγεία του παιδιού τους. Μέχρι να έρθουν στο ίδιο επίπεδο με τους συνομηλίκους τους και να αποκτήσουν το ρεπερτόριο των κινήσεων που πρέπει να έχουν, να μπορούν να παίξουν με ίσους όρους και να καλύψουν τα ελλείμματά τους, τα παιδιά αυτά χρειάζονται αναμφισβήτητα υποστήριξη για την ανάπτυξή τους. Δεν σβήνουν τα κεράκια τους και ξαφνικά παύουν να εμφανίζουν τις δυσκολίες στις κινήσεις τους που είχαν ήδη. Είναι αδικαιολόγητο να κρίνεται η θεραπεία τους από την ηλικία και όχι από την απόφαση των γιατρών που τους παρακολουθούν», καταλήγει η κ.Καλαϊτζή.
