Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΦΟΡΑΕΙ VINTAGE PRADA: ΓΙΑΤΙ Η ΕΜΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΤΟ 2026;
Το The Devil Wears Prada του 2006 παραμένει σημείο αναφοράς για τη μόδα, καθώς έδειξε τα παρασκήνια του πιο ισχυρού περιοδικού στον κόσμο.
Το άρθρο εξηγεί γιατί το «The Devil Wears Prada» παραμένει επίκαιρο το 2026, παρότι ο κόσμος της μόδας έχει αλλάξει ριζικά: από την παντοδυναμία των περιοδικών και της Miranda Priestly έχουμε περάσει στην κυριαρχία των αλγορίθμων, των TikTok trends και της ultra-fast fashion. Παράλληλα, σχολιάζει πως η παλιά τοξικότητα της βιομηχανίας έχει αντικατασταθεί από μια πιο ανθρώπινη αλλά συχνά άτονη και άχρωμη κουλτούρα, ενώ η Prada εξακολουθεί να κυριαρχεί ως σύμβολο κύρους και επιθυμίας, ειδικά μέσα από το vintage και το resale.
Πιο αναλυτικά
Όταν βγήκε το The Devil Wears Prada, πίσω στο 2006, δεν ήταν απλώς μια ταινία – ήταν η Βίβλος. Ήταν η κινηματογραφική απόδειξη ότι η μόδα είναι σοβαρή υπόθεση. Το blockbuster μάς έδωσε την εντύπωση πως τρυπώσαμε στα παρασκήνια του πιο δυνατού περιοδικού μόδας στον κόσμο. Και έκτοτε ξέρουμε τι συμβαίνει στη μόδα. Το sequel της ταινίας επέστρεψε στις αίθουσες (από τη Feelgood), είκοσι χρόνια μετά. Και το hype είναι μεγάλο! Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: ο κόσμος στον οποίο επιστρέφει η Miranda Priestly (την υποδύεται η υπέροχη Meryl Streep) δεν είναι ο ίδιος. Σίγουρα δεν τη φοβάται πια. Οριακά δεν την αναγνωρίζει (Γειά σας GenZ!). Την καταναλώνει ως νοσταλγικό περιεχόμενο, σαν ένα vintage κειμήλιο μιας εποχής που η «δικτατορία του στιλ» ήταν δεδομένη – όσο δεδομένη ήταν η ύπαρξη της στήλης «fashion police» σε κάθε τηλεοπτική εκπομπή πριν δυο δεκαετίες.
Έχουμε να θυμηθούμε σκηνές και σκηνές από την πρώτη ταινία.
Αλλά, ας σταθούμε λίγο στην εμβληματική σκηνή που η Miranda «πετσοκόβει» την Andy Sachs (την υποδύεται η Anne Hathaway) για το γαλάζιο πουλόβερ της.
Δεν ήταν bullying βέβαια, ήταν ένα μάθημα συστημικής δύναμης. Η Miranda εξήγησε με χειρουργική ακρίβεια ότι η ελευθερία μας να διαλέγουμε ό,τι θέλουμε από το πανέρι των εκπτώσεων είναι μια καλοστημένη ψευδαίσθηση. Μια απόφαση σε ένα δωμάτιο γεμάτο ακριβά υφάσματα καθόριζε τι θα φτάσει στο καλάθι των μαγαζιών και τελικά, στην ντουλάπα των ανθρώπων οι οποίοι νομίζουν ότι «δεν τους αφορά η μόδα», όπως χαρακτηριστικά είχε δηλώσει η Andy στην πρώτη ταινία με χαρακτηριστική αφέλεια.
Τότε, κάθε τάση της μόδας κατέβαινε από τον Όλυμπο των περιοδικών στον δρόμο. Σήμερα όμως τη δύναμη δεν την έχουν οι Μιράντες σε ένα γραφείο στην 5th Avenue στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, αλλά ο αλγόριθμος.
Ο «Διάβολος» του 2026 δεν έχει όνομα, έχει data. Είναι μια μείξη από TikTok trends και viral influencers που αποφασίζουν τι θα φορέσουμε, πριν καν το σκεφτούμε. Η δημοκρατικοποίηση της μόδας μας έδωσε φωνή μεν, αλλά πιθανότατα μας στέρησε το προσωπικό στιλ.
Αν η Miranda χρειαζόταν έξι μήνες για να επιβάλει μια τάση, ένα trend στο TikTok έχει μερικές ώρες ζωής και ένας άλλος σύγχρονος ultra-fast fashion διάβολος (βλέπε Shein), σύμφωνα με αυτά τα data βγάζει στην αγορά από 6.000 έως 10.000 νέα σχέδια την ημέρα. Η ταχύτητα αυτή δεν αφήνει περιθώριο για αισθητική κριτική. Μήπως τελικά η Miranda αντικαταστάθηκε από έναν απρόσωπο κώδικα που μας ταΐζει το επόμενο aesthetic πριν καν προλάβουμε να κλικάρουμε τον προηγούμενο;
Αν νομίζετε ότι η Miranda Priestley, η editor-in-chief του πετυχημένου περιοδικού Runway ήταν καθόλα αποκύημα φαντασίας στην εποχή της, ρίξτε μια ματιά στην πρώτη σεζόν του Love Story, την σειρά του Ryan Murphy που κάνει πάταγο τώρα.
Στη σειρά που στην ντεμπούτο σεζόν της προσεγγίζει το ερωτικό ειδύλλιο του John Kennedy και της Carolyn Bessette αναφέρονται τα ήθη και τα έθιμα στον οίκο Calvin Klein τη δεκαετία του ’90, μέσα από τη ζωή και την καθημερινότητα της Bessette – η οποία έκανε δημόσιες σχέσεις στο αμερικάνικο brand τότε.
Εκεί η τοξικότητα λοιπόν δεν ήταν σενάριο, ήταν πρωτόκολλο. Τα inside stories, τα οποία διαβάζουμε αυτές τις ημέρες από πρώην εργαζόμενους εκεί και από όσα βλέπουμε δηλαδή στη σειρά, σοκάρουν: στα γραφεία απαγορεύονταν τα ταπεράκια με φαγητό γιατί η μυρωδιά «μόλυνε» την αισθητική καθαρότητα του χώρου. Τα χρώματα των ρούχων των υπαλλήλων έπρεπε να περιορίζονται αυστηρά στο λευκό και το μαύρο, ενώ ακόμα και τα λουλούδια στα βάζα έπρεπε να είναι αποκλειστικά λευκά. Οτιδήποτε άλλο θύμιζε υπερβολική ζωή, ακαταστασία και έλλειψη ελέγχου.
Αυτή η θρησκευτική προσήλωση στο τέλειο ήταν ο κανόνας μιας ολόκληρης βιομηχανίας.
Ήταν μια εποχή που η δουλειά στη μόδα ήταν θυσία και το burnout θεωρούνταν παράσημο. Οι εργαζόμενοι στον Calvin Klein δούλευαν 10-6 αλλά θεωρούνταν δεδομένο ότι θα κάθονταν μέχρι αργά το βράδυ. Σήμερα, μια τέτοια βιομηχανία θα είχε κλείσει σε μια μέρα από οποιοδήποτε HR. Βέβαια, τα στατιστικά δείχνουν ότι το 70-80% των εργαζομένων στη μόδα ακόμα και σήμερα υποφέρει από εργασιακό άγχος, με τη διαφορά ότι τώρα έχουμε το λεξιλόγιο να το πούμε «τοξικότητα», ενώ τότε το λέγαμε «glamour». Κι όμως, γιατί μας γοητεύει ακόμα αυτή η σαθρή πλευρά της βιομηχανίας; Γιατί βλέπουμε μανιωδώς αυτές τις σειρές και ταινίες;
Στον κόσμο του work-life balance και του cancel culture, η Miranda Priestley είναι ο απόλυτος villain και αυτό (επιτέλους!) θα της δημιουργήσει πρόβλημα.
Οι Millennials και η Gen Z παραιτούνται μαζικά, εφαρμόζουν το quiet quitting, ή αναζητούν μέσω της τηλεργασίας την ηρεμία στην εξοχή, μακριά από δράματα. Κι όμως, μέσα στην προσπάθειά μας να γίνουμε καλοί, ευγενικοί και συμπεριληπτικοί, μήπως χάσαμε την τελειομανία και τη διάθεσή μας για δημιουργία;
Σήμερα που όλα είναι περιεχόμενο των 15 δευτερολέπτων, η αισθητική αυστηρότητα φαντάζει σχεδόν επαναστατική.
Δεν θέλουμε την τοξικότητα πίσω, δεν θέλουμε τα δάκρυα στις τουαλέτες των περιοδικών. Αλλά μερικές φορές μας λείπει η μαγεία που προκύπτει όταν κάποιος απαιτεί το 100% – από τον εαυτό του και από τους άλλους. Η σημερινή μόδα είναι αναμφισβήτητα πιο ανθρώπινη, αλλά είναι και αφόρητα βαρετή. Η Miranda ήταν «τέρας», αλλά είχε άποψη. Σήμερα, η άποψη συχνά θυσιάζεται στο βωμό του να μην προσβληθεί κανείς, καταλήγοντας σε μια συμπεριληπτική προχειρότητα όπου όλα επιτρέπονται και τίποτα δεν ξεχωρίζει.
Ας μην γελιόμαστε όμως! Ο Διάβολος φοράει ακόμα Prada. Και το κάνει γιατί το brand παραμένει στην κορυφή του Lyst Index.
Από ότι μας λένε τα δεδομένα στο διαδίκτυο, το ιταλικό brand είναι πρώτο σε ανάπτυξη, πωλήσεις και κλικς στο tech σύμπαν. Η Prada και η Miu Miu (αυτά είναι τα δύο brands που εναλλάσσονται στην κορυφή της πυραμίδας των πιο επιτυχημένων στην παγκόσμια αγορά) δεν είναι απλώς μάρκες, είναι το χρηματιστήριο της σύγχρονης αισθητικής – και ανήκουν στον ίδιο όμιλο. Η διαφορά είναι ότι τώρα οι νέες Andy Sachs δεν αγοράζουν το γαλάζιο πουλόβερ από τα εκπτωτικά Zara –φοράνε κι αυτές Prada. Vintage Prada τοπ της δεκαετίας του ’90 που βρίσκουν πολύ φθηνά στο Vinted. Στην εποχή του resale, η αγορά του μεταχειρισμένου luxury αναμένεται να αγγίξει τα 50 δισεκατομμύρια δολάρια. Οι fashionistas ψάχνουν μανιωδώς vintage κομμάτια Prada (και όχι μόνο) στα online καταστήματα μεταπώλησης πολυτελών ειδών και μόδας, οπότε και οι τάσεις και τα νέα Prada είναι κάπως irrelevant.
Θα δούμε το sequel; Φυσικά. Θα λατρέψουμε τη Miranda; Πάντα. Αλλά θα το κάνουμε από την ασφάλεια του 2026.
Δεν περιμένουμε την ταινία για να μάθουμε τι είναι στη μόδα –το ξέρουμε ήδη από το feed μας και από την προσωπική μας έρευνα–, ούτε πώς είναι να δουλεύεις στα περιοδικά μόδας σήμερα –δεν έχει καμία σχέση με ό,τι δείτε. Την περιμένουμε για να δούμε πώς ένας χαρακτήρας που μεγάλωσε με την σκληράδα θα επιβιώσει σε έναν κόσμο που η ενσυναίσθηση είναι το νέο trend. Θα την βάλει κάποιος στη θέση της; Τι απέγινε η Andy (Anne Hathaway), η Emily (Emily Blunt) και ο Nigel (Stanley Tucci) και πώς είναι σήμερα τα κομψά γραφεία του περιοδικού Runway;
That’s all.
Φωτογραφίες: Feelgood Entertaiment / © 20th Century Studios.
Το θέμα αρχικά δημοσιεύθηκε στο περιοδικό InStyle Greece, τεύχος 141, Μάιος 2026.
Διαβάστε το αρχικό δημοσίευμα Ο Διάβολος Φοράει vintage Prada: Γιατί η εμβληματική ταινία μας αφορά το 2026; στο InStyle.
