ΜΠΕΛΛΕΣ: ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΕΝΙΟ ΧΩΡΙΟ 1 ΩΡΑ ΚΑΙ 23 ΛΕΠΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Υπάρχουν προορισμοί που τους βάζεις στην ταξιδιωτική σου λίστα γιατί τους είδες όσο σκρόλαρες στο Instagram και το TikTok και μαγεύτηκες από αυτούς.

Υπάρχουν όμως και εκείνοι οι προορισμοί που συνεχίζουν να περνούν κάτω από τα… ραντάρ των social media, και να σε περιμένουν εκεί έξω να τους ανακαλύψεις όχι με μια οθόνη κινητού, αλλά με τα δικά σου μάτια.

Οι αυθεντικές ταξιδιωτικές εμπειρίες συνήθως βρίσκονται μακριά από viral βίντεο και λίστες.

Και η Μακρυνίτσα Σερρών ανήκει στην κατηγορία αυτή.

Από την πρώτη κιόλας βόλτα στα στενά του χωριού, οι πέτρινοι τοίχοι, οι αυλές με τα λουλούδια, τα πλατάνια που χαρίζουν γενναιόδωρη σκιά και οι άνθρωποι που δεν βιάζονται να σε προσπεράσουν δημιουργούν μια αίσθηση οικειότητας.

Είναι από εκείνα τα χωριά όπου ακόμη ακούς το «καλημέρα» να βγαίνει με χαρά από το στόμα των ανθρώπων και όχι από υποχρέωση, ενώ οι κουβέντες στην πλατεία παραμένουν καθημερινή συνήθεια.

Η Μακρυνίτσα βρίσκεται βορειοδυτικά στον Δήμο Σιντικής του Νομού Σερρών στην Κεντρική Μακεδονία, ένα παραδοσιακό χωριό χτισμένο στους πρόποδες του όρους Μπέλλες.

Το καλοκαίρι οι βραδιές είναι δροσερές, προσφέροντας μια μικρή απόδραση από τη ζέστη της πόλης.

Ξεκίνα τη μέρα με έναν καφέ στην πλατεία, άκου τους ήχους του χωριού και ακολούθησε τους μικρούς δρόμους.

Οι λάτρεις της φύσης μπορούν να κινηθούν προς τα μονοπάτια της ευρύτερης περιοχής, να ανακαλύψουν μικρές διαδρομές μέσα στη βλάστηση και να γνωρίσουν έναν διαφορετικό, λιγότερο προβεβλημένο ορεινό κόσμο της Κεντρικής Μακεδονίας.

Σε μικρή απόσταση βρίσκονται ιστορικά μνημεία, φυσικά αξιοθέατα, μοναστήρια, παραδοσιακοί οικισμοί και ορεινές διαδρομές που αποδεικνύουν ότι η περιοχή διαθέτει πολύ περισσότερα από όσα συνήθως φανταζόμαστε.

Το παλαιότερο όνομα της Μακρυνίτσας ήταν «Μάτνιτσα». Είναι από τα πιο παλιά χωριά των Σερρών, μεγάλο κεφαλοχώρι. Επί τουρκοκρατίας στη Μακρυνίτσα κατοικούσαν μισοί Τούρκοι από τη νότια πλευρά του χωριού (από το «Σπίτι του Παιδιού» και προς τα κάτω) και μισοί Έλληνες αλλά και κάποιες οικογένειες Βούλγαρων από τη βόρεια πλευρά του χωριού (από το «Σπίτι του Παιδιού» και προς τα πάνω) με συνολικό πληθυσμό κοντά στα 600 άτομα.

Με τη Συνθήκη του Νεϊγύ οι Εξαρχικοί προσέφυγαν στη Βουλγαρία και με τη συνθήκη της Λωζάνης, οι μουσουλμάνοι προσέφυγαν στην Τουρκία, ενώ στο χωριό προστέθηκαν στον ντόπιο πληθυσμό, Πόντιοι και Βορειοθρακιώτες.

Το χωριό ανοικοδομείται και γνωρίζει οικονομική άνθιση με την γεωργία αλλά και την κτηνοτροφία μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960, οπότε αρχίζει η μετανάστευση στο εξωτερικό κυρίως σε Γερμανία και Σουηδία, αλλά και στο εσωτερικό σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Το μοναστήρι της Παναγίας Γουμερά

Το μοναστήρι της Παναγίας Γουμερά βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Μπέλλες (όρος Κερκίνης) στην Μακρυνίτσα του Δήμου Σιντικής, νομού Σερρών.

Με σεβασμό στην θρησκευτική παράδοση και με τη νοσταλγία των χαμένων πατρίδων, οι Πόντιοι της Αθήνας και του Πειραιά που κατάγονταν από την περιοχή της ιστορικής Μονής της Παναγίας Γουμερά, ίδρυσαν το 1966 στην Καλλιθέα, σύλλογο υπό την επωνυμία «ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΠΟΝΤΙΩΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΟΥΜΕΡΑ».

Η τροποποίηση του αρχικού Καταστατικού του Σωματείου το 1971, θέτει σαν κύριο στόχο την επανίδρυση της Ιεράς Μονής και την ανέγερση Ναού στην μνήμη της Γεννήσεως της Θεοτόκου.

Όπως όλα τα ιερά των Ποντίων βρίσκονται σε ακριτικές περιοχές, έτσι και για την Μονή της Παναγίας Γουμερά, προσφέρεται δωρεάν, από ευσεβείς κατοίκους του χωριού Μακρυνίτσα, η απαραίτητη έκταση, για την ανέγερση της Ιεράς Μονής, στους πρόποδες του όρους Κερκίνη (όπως λεγόταν παλιά το όρος Μπέλλες), στα σύνορα Ελλάδας-Βουλγαρίας. Έτσι το 1971 ιδρύεται η «Ιερά Γυναικεία Κοινοβιακή Μονή ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΓΟΥΜΕΡΑ» της Ιεράς Μητροπόλεως Σιδηροκάστρου.

Η θεμελίωση της εκκλησίας της Θεομήτορος έγινε πανηγυρικά και με κάθε επισημότητα την ημέρα της Πεντηκοστής, την Κυριακή 6 Ιουνίου 1971 και με την παρουσία των αρχών και εκπροσώπων όλων των Ποντιακών Οργανώσεων.

Η Ιερά εικόνα της Παναγίας Γουμερά Μακρυνίτσας το κλέος και Ποντίων το στήριγμα υμνολογούμεν Παρθένε την εικόναν την θείαν σου εν ύμνοις και ωδαίς πνευματικαίς, αιτούμενοι πταισμάτων ιλασμόν, χριστιανών ή πληθύς πάσα των ευλαβών, Σιδηροκάστρου καύχημα. Δόξα τω ενοικίσαντι εν Σοί, Δόξα τω προελθόντι εκ Σου, δόξα τω δωρησαμένω Σε ημίν φρουρόν ακοίμητον.

Ιερός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

Ο Ιερός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της Μακρυνίτσας.

Η εκκλησία είναι από τις παλαιότερες εκκλησίες στον Νομό Σερρών. Χτίστηκε τον 18ο αιώνα. Εχει ιδιαίτερη ιστορική σημασία με αξιόλογες, σπάνιες, περίτεχνες αγιογραφίες.

Οι τότε άνθρωποι του χωριού βουλγάρικης αλλά και τούρκικης καταγωγής (στο μισό χωριό κατοικούσαν Τούρκοι, από την κάτω μεριά της πλατείας του χωριού) για να χτίσουν την εκκλησία κουβαλούσαν χώμα νερό και λάσπη από ένα κοντινό βουνό την «Κοπρίνιτσα» όπως λεγότανε, το οποίο βρίσκεται λίγο έξω από το χωριό στα σύνορα με το γειτονικό χωριό, Πλατανάκια.

Εκεί όλοι οι κάτοικοι του χωριού μάζευαν με στοιχειώδη εργαλεία, κυριολεκτικά στα χέρια τους, τις πρώτες ύλες (χώμα, νερό, λάσπη) για να τις μεταφέρουν στην πλατεία του χωριού και να χτίσουν σιγά-σιγά τον Ιερό αυτό Ναό.

Στο έργο αυτό δεν έλειπε κανείς, ακόμη και οι γυναίκες και τα μικρά παιδιά συνέβαλλαν στην μεταφορά των πρώτων υλών. Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να χτιστεί η εκκλησία! Όμως δεν είχε αγιογραφηθεί ακόμη και δυστυχώς δεν υπήρχαν χρήματα για να γίνει αυτό. Τότε βρέθηκε ένας Βούλγαρος ο οποίος είχε οικονομική άνεση και πρότεινε στην επιτροπή του Ναού να φέρει έναν αγιογράφο να κάνει τις αγιογραφίες.

Όμως με ένα αντίτιμο, θα έπαιρνε τα λεφτά που έβγαζε η εκκλησία για τα επόμενα 3 χρόνια. Δίκαιο θα έλεγε κανείς όμως υπήρξε αχάριστος και ήθελε να εκμεταλλευτεί την εκκλησία για ακόμη περισσότερο χρόνο. Οι άνθρωποι που χωριού με την τότε επιτροπή έκαναν υπομονή για άλλον έναν χρόνο αλλά η αλαζονεία του Βούλγαρου δεν είχε τελειωμό.

Όταν λοιπόν ζήτησε και 5η χρονιά να εκμεταλλεύεται την εκκλησία, λέγοντας μάλιστα ότι δεν έβγαλε τα λεφτά που είχε δώσει για να γίνουν οι αγιογραφίες, η επιτροπή δεν άντεξε και κάποιος αρμόδιος ύψωσε τη φωνή του και τον απείλησε να φύγει από την εκκλησία ή αλλιώς θα τον σκοτώνανε… Ετσι έφυγε οικοιοθελώς μια για πάντα.

Το 1871 ορισμένες οικογένειες βουλγάρικης καταγωγής προσφέρθηκαν με δικά τους έξοδα να επιμεληθούν τις αγιογραφίες γι’ αυτό το λόγο μέχρι και σήμερα μέσα στον Ιερό Ναό, αντικρύζοντας τις σπάνιες αυτές αγιογραφίες, βλέπουμε και ορισμένες βουλγάρικες επιγραφές οι οποίες αποτελούν τα ονόματα των τότε οικογενειών λόγω της προσφοράς τους.

Στις 27 Δεκεμβρίου 1976 αναλαμβάνει την διοίκηση του Ιερού Ναού ο Ιερεύς Ανέστης Σιδηρόπουλος. Ο Παπα-Ανέστης όπως αποκαλείται από όλους στην Μακρυνίτσα, δημιούργησε πολύ σημαντικά έργα για τον Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου τα οποία αξίζει να σημειωθούν. Το 1978 φτιάχνει τα στασίδια του Ναού. Το 1979 επισκευάζει και αλλάζει όλα τα παράθυρα της εκκλησίας τα οποία ήταν ξύλινα και τα μετατρέπει σε σιδηροκατασκευές.

Όμως την ώρα των εργασιών σε ένα παράθυρο που επισκεύαζε σε ύψος 4,5 μέτρων πέφτει με άσχημες συνέπειες, σπάει την σπονδυλική στήλη και το ένα πόδι είχε βγει από το γοφό. Παρόλο που πέρασε αρκετός καιρός για να αναρρώσει, σχεδόν 6 μήνες, ο Θεός του έδωσε ξανά δύναμη να ολοκληρώσει το έργο του και μάλιστα μεγάλη ώθηση για να δημιουργήσει και άλλα πολύ σημαντικά έργα για το καλό της εκκλησίας.

Έτσι λοιπόν το 1991 αλλάζει την σκεπή της εκκλησίας από αμυαντολαμαρίνες σε κεραμίδια, ένα σημαντικό έργο που έκανε μόνος του και είχε και την βοήθεια της οικογένειας του στο έργο αυτό. Το 1992-93 τον βοηθά η κ. Κανλή Αλέκα για να φτιάξουν το Πνευματικό Κέντρο το κτίριο που βρίσκεται δίπλα στον Ναό. Το 1992 με ατομική εργασία και μεράκι ο Παπα-Ανέστης φτιάχνει τον Προναό της εκκλησίας. Το 1993 ακολουθεί η φροντίδα του και η προσωπική του εργασία για τον Γυναικονίτη. Το 1995 τον βοηθά ο κ. Παπαδόπουλος Αθανάσιος για να φτιάξει τις κολώνες – στήλες εσωτερικά του Ναού, οι οποίες με περίτεχνη εργασία γίνανε καμάρες.

Αργότερα ένας άλλος κύριος ο Βασίλης Ξανθόπουλος τον βοηθά σημαντικά για να φτιαχτούν ξανά οι πολυκαιρισμένες και σε σημεία μαύρες αγιογραφίες και γίνεται τελικά ο καθαρισμός και η συντήρηση των σπάνιων περίτεχνων αγιογραφιών. Λίγο μετά ο κ. Παύλος από το Κιλκίς προσφέρθηκε και έτσι έγιναν τα κάγκελα της εκκλησίας από την είσοδο του Ναού μέχρι το καμπαναριό. Πολλές πραγματικά οι προσφορές από τους ανθρώπους οι οποίοι αξίζουν πολλά συγχαρητήρια για την αγάπη και την πολύτιμη οικονομική προσφορά τους για το καλό του Ναού. Ετσι λοιπόν ακολουθεί και η προσφορά του κ. Παναγιώτη Παναγιωτίδη ο οποίος ήταν η αιτία να φτιαχτούν περιμετρικά και για 90 μέτρα τα πλαίσια του περιβάλλοντα χώρου του Ναού. Ακολουθεί η οικονομική προσφορά ενός μεγαλοεργαλάβου από το Κιλκίς ο οποίος βοηθά τον Παπα-Ανέστη να στρώσουν τσιμέντα γύρω από το Ναό.

Ένα αξιόλογο ανδρόγυνο ο Γιώργος και η Σοφία οι οποίοι με διακριτικότητα και σεβασμό στον Ιερό Ναό πρόσφεραν την οικονομική βοήθεια τους, το 1994, στο να φτιαχτούν και να συντηρηθούν οι αγιογραφίες του Ναού, καθώς επίσης σε αυτό το έργο βοήθησαν πολύ σημαντικά και η κ. Αικατερίνη Παπαδημητρίου καθώς επίσης και οι Δημήτριος και Ειρήνη Αβραμάντη.

Tέλος δεν πρέπει να ξεχαστεί να αναφερθεί ο Ιωάννης Ορκόπουλος ο οποίος πάνω από μισό αιώνα λάμπρυνε το αναλόγιο του ναού.

Τα έργα του Παπα-Ανέστη τελειώνουν το 2004 όπου και αποσύρεται από τα καθήκοντα του Ιερού Ναού λόγω της συνταξιόδητησής του.

*Πηγή πληροφοριών

Μακρυνίτσα Σερρών – https://web.archive.org/web/20140627095100/http://www.makrynitsaserron.gr/