ΛΟΜΒΑΡΔΙΑ: ΛΙΓΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ
Η Δήμητρα Θωμά περιγράφει μια εβδομάδα στη Λομβαρδία, όπου τα μέσα σταθερής τροχιάς είναι ποικίλα, προσβάσιμα και οικονομικά, με μικρές καθυστερήσεις.
Το άρθρο καταγράφει σύντομες εντυπώσεις από μια εβδομάδα στη Λομβαρδία, αναδεικνύοντας μια περιοχή με αξιόπιστες και οικονομικές συγκοινωνίες, ζωντανές πόλεις, πολυπολιτισμική καθημερινότητα και έντονη τοπική ταυτότητα. Παράλληλα, τονίζει την ποιότητα του φαγητού, τη φιλοξενία των ανθρώπων, τη χαλαρή μεσογειακή ρουτίνα της σιέστα και τη συνύπαρξη τουρισμού, ιστορίας και κοινωνικών αναφορών μέσα σε ένα περιβάλλον που παραμένει ζωντανό και ανθρώπινο.
Πιο αναλυτικά
Λέξεις: Δήμητρα Θωμά
Μερικές σκόρπιες σκέψεις έπειτα από μια εβδομάδα στην Λομβαρδία:
Τα μέσα σταθερής τροχιάς είναι ποικίλα, εύκολα προσβάσιμα και οικονομικά με παθογένειες μικρές, όπως καθυστερήσεις χρονικές ή όχι άνω όριο στο πλήθος επιβατών , αλλά ποτέ δεν θα ανησυχήσεις για την σωματική σου ακεραιότητα.
Οι πόλεις με πανεπιστημιακές σχολές έχουν κίνηση 365 ημέρες τον χρόνο.
Είναι πολύ πιθανόν να βρεις οικονομικούς μετανάστες στα ΜΜΜ 30+ χρόνων (χρονών μετανάστευσης όχι ηλικίας) από την Αλβανία που έχουν φτιάξει έναν κύκλο ζωής και παράγωγης και δεν σχετίζεται μόνο με την εργασία σε οικοδομή ή κατασκευαστικό κλάδο ως εργάτες ή την φροντίδα ανθρώπων σε σπίτια ως εργάτριες (έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να σου δώσουν οδηγίες για κοντινές εξορμήσεις σε λίμνες και βουνά).
Στο service θα συναντήσεις με μεγάλη συχνότητα τον πρόσφυγα από το Πακιστάν που είναι χαρούμενος επειδή έχει υγεία, δουλειά και νόμιμα έγγραφα( με αυτήν την σειρά ακριβώς ) -έχοντας κάνει ένα μικρό πέρασμα από την χώρα σου μέχρι να εγκατασταθεί στην γειτονική χώρα – και σε σερβίρει σε κάποιο ιστορικό κέντρο.
Kαι θα συναντήσεις τους ντόπιους chef που ξέρουν πολύ καλά και αγαπούν αυτό που κάνουν άρα θα σου πουλήσουν σίγουρα το συνδυασμό φαγητού -κρασιού – γλυκού και με βεβαιότητα αυτό το μαγαζί δεν θα στο προτείνει κανένα site ή κάποιος travel agent (συνεπώς ο,τι γίνεται με νοιαξιμο πάντα πετυχαίνει και καλό είναι να χάνεσαι στους δρόμους μιας περιοχής, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι «διαμάντια» θα ανακαλύψεις).
Στις περιοχές που δεν έχουν κορεστεί από υπερτουρισμό είναι τίμιο που τηρείται η siesta 15.00 με 18.00μμ στα μαγαζιά κυρίως για τον κόσμο της εργασίας και σε δεύτερο χρόνο για τους τουρίστες.
Οι άνθρωποι που εργάζονται σε μουσεία ,γκαλερί και μνημεία εκτός από τρομερές γνώσεις έχουν ευφάνταστους τρόπους να διατηρήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον σου ακόμα και στους 37 βαθμούς Κελσίου.
Ακόμα και ένα προϊόν μυθοπλασίας μπορεί να «πουλήσει» καλά , αρκεί να υπάρχει το κατάλληλο αφήγημα όπως στην περίπτωση του μπαλκονιού της Ιουλιέτας με ελάχιστη ώρα παραμονής τα 15-20 λεπτά για την είσοδο.
Στις ουρές αναμονής σε χώρους τουριστικού ενδιαφέροντος συνυπαρχουν και αναμειγνύονται γλώσσες- πολιτισμοί – άνθρωποι, όλων των χρωμάτων& ηλικιών και βιωνεις ακόμα πιο έντονα το γεγονός ότι οι λαοί ποτέ δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν.
Μπορεί το απερολ να σερβίρεται σε νεροπότηρο αλλά το limoncello spritz τα «σπάει» (θα με θυμηθείτε σε 5 χρόνια).
Μια κινητοποίηση για την Παλαιστίνη και την γενοκτονία που συντελείται μπορεί να έχει κόσμο και παλμό στους 36 βαθμούς Κελσίου και σε μια βόρεια επαρχία.
Οι πόλεις με πλατείες έχουν περισσότερη ζωή την νύχτα ,όπου τα παιδιά παίζουν με πατίνια ή ένα ματσάκι με μπάλες και τα πάρκα δίνουν ταυτότητες κοινοτήτων παντού και πάντα.
Το τοπικό φαγητό ως specialite δεν συγκρίνεται με απομιμήσεις αλλων χωρών.
Και οι Ιταλοί εν τέλει στον τελικό του μουντιάλ στην πλειοψηφία τους στήριξαν την Ισπανία (sometimes is political).
