Ικαρία: Μια βεράντα δίπλα στη θάλασσα και ένα καραφάκι κρασί

Η Ικαρία, πέρα από τα ξακουστά πανηγύρια, τον ασταμάτητο χορό και το κρασί που ρέει άφθονο, έχει πολλά ακόμη να προσφέρει. Η διαδρομή ως τις Σεϋχέλλες, με τα κρυστάλλινα νερά, είναι μια μικρή περιπέτεια, ενώ ο Να χαρίζει γαλήνη και η Μεσακτή απλώνει τη χρυσαφένια αμμουδιά της. Η φυσική ομορφιά του νησιού καθηλώνει.

Στην Ικαρία, η καθημερινότητα μοιράζεται ανάμεσα στη θάλασσα και στις ταβέρνες με τις τοπικές γεύσεις· όταν νυχτώνει, ο Χριστός Ραχών γεμίζει ζωή, καθώς εκεί όλα ξεκινούν μετά τα μεσάνυχτα. Με τη ζεστή, αβίαστη φιλοξενία της και την αίσθηση πως ο χρόνος δεν πιέζει κανέναν, το νησί θυμίζει πόση αξία έχουν η απλότητα και η εμπιστοσύνη.

Διαβάστε παρακάτω

Λέξεις / Εικόνες: Άκης Λουμπουρδής

Γύρω από την Ικαρία έχει δημιουργηθεί η φήμη ενός νησιού με πανηγύρια, ατέλειωτο χορό και κρασί που δεν σταματά να σερβίρεται ως το ξημέρωμα.

Το διαπιστώσαμε στο Γιαλισκάρι, όπου χορέψαμε μαζί με τους ντόπιους και τους υπόλοιπους επισκέπτες. Πιαστήκαμε όλοι στον κύκλο, που γινόταν όλο και μακρύτερος. Για να πάρεις μέρος, αρκούσε να απλώσεις τα χέρια σου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗΕυρώπη: 9 μικρές πόλεις και χωριά που παραμένουν ανέγγιχτα από τον μαζικό τουρισμό

Όμως το νησί δεν περιορίζεται σε αυτή την εικόνα. Η πορεία προς τις Σεϋχέλλες θυμίζει μικρή εξερεύνηση, καθώς κατηφορίζεις το μονοπάτι. Όταν φτάσεις, σε περιμένουν λευκοί βράχοι γύρω από τα πιο διάφανα νερά που έχεις αντικρίσει, μια θέα που σε ανταμείβει για την προσπάθεια.

Στη Μεσακτή απλώνεται μια απέραντη λωρίδα χρυσής άμμου, κι ένα κύμα μοιάζει να παρασύρει κάθε σκέψη. Στον Να, αντίθετα, κυριαρχεί η γαλήνη, εκεί όπου ο Χάλαρης συναντά τη θάλασσα. Κοντά στα ερείπια του ναού της Αρτέμιδας, ο ήλιος μοιάζει να περιμένει την ώρα που θα χαθεί στο πέλαγος.

Τις μέρες μας τις περάσαμε ανάμεσα στην παραλία και στις ταβέρνες, δοκιμάζοντας καλομαγειρεμένα πιάτα, προϊόντα του τόπου και σαλάτες με άρωμα κήπου. Οι νύχτες, όμως, ακολουθούν στην Ικαρία ένα δικό τους ρολόι, διαφορετικό από εκείνο της υπόλοιπης Ελλάδας. Στον Χριστό Ραχών, τα καταστήματα ανοίγουν αργά και η πλατεία ζωντανεύει μετά τα μεσάνυχτα, την ώρα που αλλού η μέρα έχει τελειώσει.

Ίσως μια βραδιά να χωράει όλη την ατμόσφαιρα του νησιού. Καθόμασταν στον Αρμενιστή, σε ένα μικρό μπαρ με βεράντα πάνω από τη θάλασσα, απολαμβάνοντας μια υπέροχη νύχτα. Όταν πέρασε η ώρα και οι τελευταίοι πελάτες έφυγαν, η ιδιοκτήτρια μάς ενημέρωσε πως θα έκλεινε. Σηκωθήκαμε για να φύγουμε, αλλά μας είπε να μην ανησυχούμε: «Καθίστε όσο θέλετε», μας είπε. «Απολαύστε τη θέα». Ύστερα άφησε για εμάς ένα καραφάκι κρασί, ως κέρασμα, ζητώντας μόνο να ακουμπήσουμε τα ποτήρια στον πάγκο όταν φεύγαμε.

Αυτό είναι το νησί: η Ικαρία δεν είναι μόνο ο χορός, αλλά και η εμπιστοσύνη μαζί με την απλόχερη φιλοξενία. Είναι το συναίσθημα πως έχεις βρει έναν τόπο όπου ο χρόνος δεν σε κυνηγά. Ίσως τελικά να προσφέρει ένα μάθημα ζωής, θέτοντας το ερώτημα για το τι αξίζει πραγματικά.

Μήπως έχουμε χάσει από τα μάτια μας την ομορφιά των απλών πραγμάτων; Ακόμη κι αν δεν επιστρέψω ξανά στην Ικαρία, ξέρω πως μέσα μου θα γυρίζω εκεί για πάντα…