ΦΟΛΕΓΑΝΔΡΟΣ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΗ: ΣΤΗΝ ΩΡΑΙΑ ΕΡΗΜΙΑ ΤΗΣ
Το άρθρο περιγράφει τη Φολέγανδρο του Οκτώβρη ως ένα σχεδόν έρημο αλλά γοητευτικό νησί, όπου μετά τους δυνατούς ανέμους επικρατεί απόλυτη ηρεμία και μένουν ελάχιστοι κάτοικοι και λίγοι επισκέπτες, κυρίως ξένοι. Με λυρική διάθεση, ο συγγραφέας αναδεικνύει την ομορφιά της ξερολιθιάς, του λευκού και του γαλάζιου, αλλά και τη μοναχική ζωή στο νησί, που αλλάζει ρυθμούς ανάλογα με τις εποχές, ώσπου όλα να ξαναρχίσουν από την αρχή.
Πιο αναλυτικά
Λέξεις: Κωστής Παπαχαραλάμπους
Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου σήμερα. Στο νησί της Φολεγάνδρου έχει χαρά θεού. Σταμάτησαν και οι δυνατοί άνεμοι χθες που είχαν αποκλείσει το νησί για κάποιες μέρες.
Πάνω στο νησί υπολογίζω ότι θα είμαστε περίπου 300 άτομα όλα κι όλα. Ένα αραιοκατοικημένο χωριό στη μέση του πουθενά. Κάποιοι ντόπιοι και μετά καθένας κι από άλλη μεριά του κόσμου.
Χθες έφτασαν στο ξενοδοχείο δέκα πελάτες, μη με ρωτήσεις γιατί. Αμερικανοί οι περισσότεροι. Καθόντουσαν στον ήλιο σαν τα περιστέρια πάντως. Μάλλον ήρθαν να απολαύσουν την ηρεμία ενός νησιού που βρίσκεται σε άγονη γραμμή. Αν ζεις σε πόλη, η Φολέγανδρος θα φαντάζει παράδεισος. Είναι.
Με τις αμέτρητες ξερολιθιές και τα γαλανά του ουρανού και της θάλασσας. Τα στεγνά μονοπάτια της και το λευκό απ’ τα σπίτια. Στα μάτια ενός ξένου η Ελλάδα μάλλον θα είναι εξωτική. Σε λίγες μέρες θα κλείσουν όλα τα ξενοδοχεία και θα παραμείνουν μόνο οι εργάτες, μέχρι τα Χριστούγεννα, που βοηθάει ο καιρός για εργασίες.
Και τον χειμώνα το νησί θα κατοικείται από κάποιους δεκάδες. Τι άνθρωπος μένει σε ένα νησί τόσο ήσυχο; Πόσο πλούσιος πρέπει να είσαι; Πόσο αργός και ήσυχος; Νομίζω αυτό το είδος ανθρώπου ανήκει στο είδος των ερημιτών ή των αρχόντων. Που κάθε τι είναι γεγονός. Που δε διαφωνεί με τίποτα, που ανασαίνει στους ρυθμούς της σκέτης γης.
Δεν είναι κάποιος, θα ‘ναι ο κανένας ή ο άρχοντας του τόπου. Και την άνοιξη ξανάρχονται οι εργάτες και μετά έρχεται το καλοκαίρι. Και γύρω γύρω κάνει κύκλους ασταμάτητα. Και η γη γυρίζει. Ασταμάτητα.
*Ο Κωστής Παπαχαραλάμπους είναι σεφ