ΝΕΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΗΜΙΚΡΑΝΙΑΣ: ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Προσθέστε την parallaximag.gr ως προτεινόμενη πηγή στη Google

Η ημικρανία είναι από τα μυστήρια της ιατρικής: ενώ έχουν βρεθεί αποτελεσματικοί τρόποι αντιμετώπισής της, δεν πιάνουν σε όλους και παράλληλα δεν έχει βρεθεί ακόμα θεραπεία ίασης, καθώς οι παράγοντες που την προκαλούν ποικίλλουν.

Από τη θεραπεία με αφαιμάξεις που πρότεινε ο Γαληνός τον 2ο αιώνα μ.Χ. μέχρι τη σεξιστική άποψη που επικρατούσε ως τον 20 αιώνα ότι οι γυναίκες – οι οποίες υποφέρουν από ημικρανίες πολύ περισσότερο από τους άνδρες -είναι πιο εύθραυστες και νευρωτικές, η επιστήμη έχει διανύσει πολύ δρόμο στην προσπάθεια κατανόησης των ημικρανιών.

Πιο πρόσφατα, για πολλά χρόνια κυριαρχούσε στην ιατρική η λεγόμενη «αγγειακή θεωρία», δηλαδή θεωρούνταν ότι για όλα έφταιγε η διαστολή και η συστολή των αιμοφόρων αγγείων στον εγκέφαλο – ήταν ακόμα η βασική ερμηνεία σε πολλές ιατρικές σχολές.

Την τελευταία δεκαετία, ωστόσο, η κατανόησή μας για το τι προκαλεί αυτές τις νευρολογικές διαταραχές, οι οποίες τεχνικά αποτελούν υποκατηγορία του πονοκεφάλου, έχει βελτιωθεί αρκετά.

Οι δύο κατηγορίες πονοκεφάλων

Οι πονοκέφαλοι, γενικότερα, εμπίπτουν σε δύο ευρείες κατηγορίες: τους πρωτοπαθείς που δεν οφείλονται σε κάποια υποκείμενη δομική αιτία και τους δευτεροπαθείς που θα μπορούσαν να προκληθούν από οτιδήποτε, όπως εγκεφαλικό επεισόδιο, μηνιγγίτιδα ή όγκο, μέχρι αιμορραγία στον εγκέφαλο.

Για παράδειγμα, ο πονοκέφαλος μετά από μεθύσι εμπίπτει στη δεύτερη κατηγορία, αλλά η αθροιστική κεφαλαλγία, μια πολύ δυσάρεστη νευρολογική πάθηση που μπορεί να πυροδοτηθεί από το αλκοόλ μέσα σε λίγα λεπτά, είναι πρωτοπαθής.

Οι ημικρανίες είναι πρωτοπαθείς πονοκέφαλοι, αλλά συχνά εκλαμβάνονται λανθασμένα ως δευτεροπαθείς. Αυτός είναι και ένας από τους πολλούς λόγους για τους οποίους οι ασθενείς συχνά δεν έλαβαν τη σωστή φροντίδα.

Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί πονοκέφαλοι μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους, οπότε η ακριβής ταξινόμηση μπορεί να είναι δύσκολο να γίνει κατανοητή.

Γενικά, πάντως, ένας πονοκέφαλος μέτριας έως σοβαρής έντασης, όπου ο ασθενής θέλει να ξαπλώσει, να μείνει μακριά από φως και θόρυβο, να μείνει ακίνητος, μπορεί να νιώθει ναυτία και αισθάνεται έναν παλλόμενο πόνο, συχνά στη μία πλευρά – αυτό τις περισσότερες φορές πρόκειται για ημικρανία.

Από τι προκαλείται η ημικρανία

Οι ημικρανίες, όπως κατανοούμε πλέον, προέρχονται από την ενεργοποίηση του τριδυμοαγγειακού συστήματος, ενός δικτύου νεύρων και αιμοφόρων αγγείων που ανιχνεύει τον πόνο στον εγκέφαλο.

Ο πυρήνας αυτού του συστήματος είναι το μεγαλύτερο και πιο σύνθετο αισθητήριο νεύρο στο κεφάλι σας: το τρίδυμο νεύρο, το οποίο διαχειρίζεται αισθητηριακές πληροφορίες (συμπεριλαμβανομένης της αφής, του πόνου, της θερμοκρασίας) και τον κινητικό έλεγχο.

Όταν κάτι πάει στραβά, οι νευρικές ίνες σε αυτό το σύστημα εκκρίνουν μια χημική ουσία που ονομάζεται CGRP (πεπτίδιο σχετιζόμενο με το γονίδιο της καλσιτονίνης), η οποία ενεργοποιεί το δίκτυο πόνου του εγκεφάλου και προκαλεί πονοκεφάλους που κυμαίνονται από μέτριους έως εξουθενωτικούς.

Οι τέσσερις φάσεις της ημικρανίας

Σύμφωνα με τη σύγχρονη επιστήμη, οι ημικρανίες εμφανίζονται συνήθως σε τέσσερις φάσεις:

• Μια προειδοποιητική περίοδος, γνωστή και ως πρόδρομη φάση, που μπορεί να περιλαμβάνει υπερβολικό χασμουρητό, συχνοουρία, κόπωση και περίεργες λιγούρες.
• Ακολουθεί ένα στάδιο κατά το οποίο περίπου το 30% των πασχόντων βιώνει οπτικές διαταραχές, μούδιασμα στο πρόσωπο, τα χέρια ή τα πόδια, ή δυσκολίες στην ομιλία.
• Στη συνέχεια, υπάρχει η ίδια η ημικρανία, η οποία συνήθως διαρκεί από 4 έως 72 ώρες.
• Τέλος, έχουμε τη «μετάδρομη φάση», όπου μπορεί να αισθάνεστε εξαντλημένοι ή καταβεβλημένοι για έως και δύο ημέρες.

Ποιοι παράγοντες επηρεάζουν τις ημικρανίες

Ορμονικές αλλαγές, αλλαγές στον τρόπο ζωής, ακόμη και περιβαλλοντικές αλλαγές μπορούν να μεταβάλουν την ευπαισθησία σας σε αυτό που τεχνικά είναι μια νευρολογική νόσος, αλλά μπορεί επίσης να έχετε έναν εγκέφαλο που να έχει γενετικά μια ροπή προς τους πονοκεφάλους.

«Επηρεάζει έναν τεράστιο αριθμό ανθρώπων κατά τα χρόνια που θα έπρεπε να είναι τα πιο παραγωγικά της ζωής τους, συχνά μεταξύ της εφηβείας και της εμμηνόπαυσης. Για ορισμένους ανθρώπους, η ικανότητά τους να λειτουργούν σωστά επηρεάζεται για το μεγαλύτερο μέρος του μήνα – και έπειτα υπάρχει το στίγμα ότι δεν πρόκειται για “πραγματικό” πρόβλημα, με αποτέλεσμα να περιθωριοποιούνται όσον αφορά την ιατρική περίθαλψη», δηλώνει στον Guardian η Αλεξάντρα Σινκλαίρ, καθηγήτρια νευρολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ και πρόεδρος της Βρετανικής Ένωσης για τη Μελέτη της Κεφαλαλγίας

Περίπου διπλάσιες γυναίκες φαίνεται να υποφέρουν από ημικρανία σε σχέση με τους άνδρες, για λόγους που ξεκινούν από τις ορμονικές διαφορές έως τις διαφορές στην ευπαισθησία του εγκεφάλου στις χημικές ουσίες του πόνου.

Υπάρχουν πράγματα που μπορούν να κάνουν όσοι υποφέρουν για να μειώσουν την πιθανότητα ημικρανίας: η έλλειψη ύπνου, ο υπερβολικός ύπνος, η στέρηση καφεΐνης, η αφυδάτωση και το έντονο στρες παίζουν ρόλο.

Επιπλέον, όσοι υποφέρουν από ημικρανία είναι συνήθως ευαίσθητοι στο φως των οθονών, αλλά δεν έχει επιβεβαιωθεί πλήρως ότι υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της χρήσης τηλεφώνου ή οθόνης και της έναρξης των κρίσεων.

Οι διαθέσιμες θεραπείες

Τα καλά νέα είναι ότι με την πρόοδο της σύγχρονης επιστήμης, οι θεραπείες για την ανακούφιση της ημικρανίας είναι πολύ πιο αποτελεσματικές.

Ουσιαστικά υπάρχουν φάρμακα που μπλοκάρουν τον υποδοχέα CGRP, τη χημική ουσία που λειτουργεί ουσιαστικά σαν ένας «ταχυδρόμος πόνου» στον εγκέφαλο. Όταν ξεκινά μια κρίση, ο εγκέφαλος εκκρίνει μεγάλες ποσότητες αυτής της ουσίας, η οποία στη συνέχεια προσδένεται σε ειδικές «υποδοχές» των κυττάρων, προκαλώντας διαστολή των αγγείων, φλεγμονή και τελικά τον έντονο πόνο της ημικρανίας.

Από τη μία πλευρά υπάρχουν τα Gepants, φάρμακα που λαμβάνονται συνήθως σε μορφή δισκίου και δρουν καλύπτοντας την υποδοχή, ώστε το CGRP να μην μπορεί να «ξεκλειδώσει» το σήμα του πόνου.

Από την άλλη πλευρά υπάρχουν τα μονοκλωνικά αντισώματα, τα οποία χορηγούνται με μηνιαία ένεση και λειτουργούν εξουδετερώνοντας την ίδια τη χημική ουσία μέσα στο αίμα πριν προλάβει να φτάσει στις υποδοχές της. Συνδυαστικά, αυτού του τύπου οι θεραπείες έχουν φέρει μια πραγματική επανάσταση στη φροντίδα της κεφαλαλγίας τα τελευταία τέσσερα με πέντε χρόνια.

Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι αυτές οι θεραπείες είναι ακριβές και μπορεί να είναι δύσκολα προσβάσιμες.

Η κ. Σινκλαίρ τονίζει την ανάγκη για περισσότερους επαγγελματίες υγείας με εξειδίκευση στη διαχείριση της κεφαλαλγίας, σε συνδυασμό με μια πιο απλοποιημένη διαδικασία συνταγογράφησης, ώστε οι ασθενείς να λαμβάνουν τη φροντίδα που χρειάζονται εγκαίρως και να αναρρώνουν ταχύτερα. Παράλληλα, είναι απαραίτητο να ενημερωθούν και οι ίδιοι οι πάσχοντες ώστε να αναζητούν ενεργά βοήθεια.

Πηγη: ieidiseis.gr