НΟΣΟΣ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ ΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΝΗΜΗ

Σύμφωνα με έρευνα στο ιατρικό περιοδικό «Neurology» της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας, οι ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον που έχουν υψηλότερα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας εμφανίζουν βραδύτερη έκπτωση των νοητικών λειτουργιών και της μνήμης, καθώς και πιο αργή επιδείνωση των κινητικών συμπτωμάτων.

Στην έρευνα έλαβαν μέρος 294 άτομα με ήπια έως μέτρια νόσο του Πάρκινσον, με μέση ηλικία τα 66 έτη, τα οποία παρακολουθήθηκαν για διάστημα έως επτά ετών. Μέσω ερωτηματολογίων κατέγραψαν τον εκτιμώμενο χρόνο που αφιέρωναν κάθε εβδομάδα σε σωματικές δραστηριότητες στην εργασία και στο σπίτι, αλλά και σε χόμπι ή δραστηριότητες αναψυχής.

• Στις δραστηριότητες μέτριας έντασης συγκαταλέγονταν το γρήγορο περπάτημα, το τένις σε ζεύγη, η ήπια κολύμβηση και δουλειές του σπιτιού, όπως το πλύσιμο των τζαμιών, το σκούπισμα με ηλεκτρική σκούπα και το κούρεμα του γκαζόν.
• Ως έντονες δραστηριότητες καταγράφηκαν το τζόκινγκ, η γρήγορη ποδηλασία, τα ομαδικά αθλήματα και το μονό τένις, μαζί με εργασίες όπως το φτυάρισμα και η μεταφορά βαριών αντικειμένων.

Οι τρεις μετρήσεις σωματικής δραστηριότητας που εξέτασαν οι ερευνητές

Η αξιολόγηση βασίστηκε σε τρεις παραμέτρους. Η πρώτη ήταν ο συνολικός χρόνος σωματικής δραστηριότητας, που περιλάμβανε άσκηση μέτριας και έντονης έντασης. Η δεύτερη αφορούσε τον συνολικό όγκο δραστηριότητας, συνυπολογίζοντας τη διάρκειά της και την ένταση, με μεγαλύτερη βαρύτητα στις πιο έντονες δραστηριότητες. Η τρίτη μέτρηση κατέγραφε τον χρόνο έντονης σωματικής δραστηριότητας.

Οι συμμετέχοντες κατανεμήθηκαν σε τρεις κατηγορίες ανάλογα με τον συνολικό εβδομαδιαίο χρόνο σωματικής δραστηριότητας. Στην ομάδα χαμηλής δραστηριότητας εντάχθηκαν όσοι ασκούνταν έως τέσσερις ώρες, στη μέτρια όσοι συμπλήρωναν από τέσσερις έως οκτώ ώρες και στην υψηλή όσοι ξεπερνούσαν τις οκτώ ώρες την εβδομάδα.

Παράλληλα, κάθε χρόνο οι συμμετέχοντες υποβάλλονταν σε τεστ για να αξιολογηθούν οι γνωστικές τους ικανότητες και τα συμπτώματα της νόσου.

Λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία, το φύλο και τη διάρκεια της νόσου, οι ερευνητές συνέκριναν τις ομάδες και διαπίστωσαν ότι τα άτομα με υψηλή δραστηριότητα είχαν βραδύτερη γνωστική έκπτωση και πιο αργή επιδείνωση των κινητικών συμπτωμάτων από εκείνα της ομάδας χαμηλής δραστηριότητας. Επιπλέον, και οι τρεις μετρήσεις της σωματικής δραστηριότητας συνδέθηκαν ανεξάρτητα με πιο αργή έκπτωση των γνωστικών λειτουργιών και επιδείνωση των κινητικών συμπτωμάτων. Η συσχέτιση ήταν ισχυρότερη σε όσους δήλωναν πάνω από οκτώ ώρες σωματικής δραστηριότητας την εβδομάδα.

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι τα ευρήματα δεν αποδεικνύουν πως η περισσότερη σωματική δραστηριότητα οδηγεί σε βραδύτερη εξέλιξη της νόσου. Καταγράφουν μόνο συσχέτιση ανάμεσα στα δύο.

Έναν από τους περιορισμούς της έρευνας αποτέλεσε, σύμφωνα με τους ερευνητές, το γεγονός ότι οι συμμετέχοντες κατέγραφαν οι ίδιοι τη σωματική τους δραστηριότητα. Επομένως, κάποιοι μπορεί να μην αποτύπωσαν με απόλυτη ακρίβεια το επίπεδο δραστηριότητάς τους.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ ΜΠΕ