ΟΚΤΩ ΠΟΔΗΛΑΤΕΣ, ΔΥΟ ΜΥΘΟΙ: Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ TRANSALPINA ΚΑΙ ΤΟΥ TRANSFAGARASAN

Λέξεις & Εικόνες: Σωτήρης Μουσλόπουλος

Υπάρχουν κάποιες διαδρομές που στον ποδηλατικό κόσμο δεν είναι απλά δρόμοι άλλα «προσκυνήματα». Όταν η παρέα μας, μια ομάδα οκτώ φίλων με κοινό πάθος την ποδηλασία, αποφάσισε να ταξιδέψει στη Ρουμανία, ξέραμε καλά τι μας περίμενε: μια αναμέτρηση με τα Καρπάθια Όρη, μέσα από τα δύο πιο εμβληματικά και θεαματικά περάσματα της Ευρώπης.

Σχεδιάσαμε την πορεία μας έτσι ώστε να ζήσουμε την απόλυτη αντίθεση, διασχίζοντας την Transalpina από τον Νότο προς τον Βορρά και το Transfăgărășan από τον Βορρά προς τον Νότο.

Transalpina (DN67C)

 Η Transalpina είναι ο υψηλότερος ασφαλτοστρωμένος δρόμος της Ρουμανίας, φτάνοντας σε υψόμετρο 2.145 μέτρων στο πέρασμα Urdele, και προσφέρει μια καθαρά αλπική, άγρια εμπειρία. Η δική μας διαδρομή ξεκίνησε από τον Νότο (Novaci) με κατεύθυνση προς τον Βορρά (Sebeș), μια επιλογή που μας έφερε αντιμέτωπους με την πιο απότομη πλευρά του βουνού.

Ο δρόμος άρχισε να παίρνει επίσημη κρατική μορφή κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά ανακατασκευάστηκε πλήρως και εγκαινιάστηκε το 1938 από τον Βασιλιά Κάρολο Β’ της Ρουμανίας. Ο βασιλιάς ήθελε έναν ασφαλτοστρωμένο, στρατιωτικό δρόμο. Από τότε έμεινε γνωστός στους ντόπιους ως Drumul Regelui (Ο Δρόμος του Βασιλιά).

Ξεκινώντας από το Novaci, η Transalpina δεν σου αφήνει περιθώρια για ζέσταμα. Η νότια ανάβαση σε υποδέχεται με μερικά από τα πιο απότομα τμήματα ολόκληρου του ταξιδιού, με «τοίχους» που αγγίζουν ή ξεπερνούν το 10-14%, αλλά και με κόντρα βοριαδάκι. Η ιδιαιτερότητα αυτής της πλευράς είναι οι συνεχείς αυξομειώσεις στην κλίση: το βουνό σε αναγκάζει να είσαι ορθοπέταλο σε σκληρές ανηφόρες, για να σου δώσει αμέσως μετά μια μικρή, σύντομη κατηφόρα, πριν σε «χτυπήσει» ξανά με το επόμενο απαιτητικό κομμάτι μέχρι το θέρετρο Rânca.

Και φτάνοντας στο πέρασμα (pasul) Urdele, στα 2.145 μέτρα, νιώθεις τη μεγαλοσύνη των βουνών, με τη θέα να εκτείνεται για χιλιόμετρα και τον αέρα να ξυρίζει. Καθώς βγαίνεις από τη γραμμή των δέντρων και μπαίνεις στο αλπικό τοπίο, ποδηλατείς κυριολεκτικά πάνω στην ακμή της κορυφογραμμής.

Αφού αφήσαμε πίσω μας τα μεγάλα υψόμετρα και την Obârșia Lotrului, αντιμετωπίσαμε την τελευταία σοβαρή ανηφόρα προς το Πέρασμα Tărtărău στα 1.711 μέτρα. Μόλις πατήσαμε την κορυφή του, ξεκίνησε το απόλυτο ποδηλατικό όνειρο: Η επική κατάβαση σχεδόν 80 χιλιομέτρων προς τον Βορρά. Μια πανέμορφη και απολαυστική διαδρομή μέσα στα υπέροχα, πυκνά δάση των Καρπαθίων, περνώντας από τις λίμνες Oașa και Tău.

Transfăgărășan (DN7C)

Αν η Transalpina είναι η πρόκληση του υψομέτρου, το Transfăgărășan είναι το απόλυτο αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα. Φτάνει σε υψόμετρο 2.042 μέτρων και έγινε παγκοσμίως διάσημο όταν η εκπομπή Top Gear το χαρακτήρισε ως “τον καλύτερο δρόμο στον κόσμο”. Επιλέξαμε να το διασχίσουμε από τον Βορρά (Cârțișoara) προς τον Νότο (Camping Dracul).

Ο δρόμος κατασκευάστηκε μεταξύ 1970 και 1974 υπό το καθεστώς του Νικολάε Τσαουσέσκου. Η ιστορία (και οι φήμες της εποχής) λένε ότι, παρασυρμένος από τη μεγαλομανία του, δεν ήθελε το κράτος του να εξαρτάται ή να χρησιμοποιεί έναν δρόμο που είχε συνδεθεί με τη βασιλική οικογένεια της Ρουμανίας. Ήθελε να κατασκευάσει ένα δικό του επίτευγμα, το οποίο μάλιστα θα επισκίαζε πλήρως την Transalpina σε φήμη και μηχανική δυσκολία.

Η βόρεια πλευρά είναι αυτή που αποτυπώνεται σε κάθε φωτογραφία. Η ανάβαση εδώ είναι πιο σταθερή και ρυθμική σε σχέση με την Transalpina (μέση κλίση γύρω στο 5-6%), αλλά η διάρκεια και το οπτικό δέος την κάνουν καθηλωτική. Καθώς ανεβαίνεις, αντικρίζεις το διάσημο αμφιθέατρο από πολλές φουρκέτες ανάμεσα σε καταρράκτες. Εδώ, ωστόσο, ήρθαμε αντιμέτωποι με μια άλλη πρόκληση λίγο πριν τη λίμνη Bâlea: την πολύ μεγάλη κίνηση. Η παγκόσμια φήμη του δρόμου προσελκύει αμέτρητα αυτοκίνητα, μηχανές και τουριστικά λεωφορεία. Ως ποδηλάτες, χρειαζόμασταν διπλή προσοχή για να ελιχθούμε ανάμεσα στα οχήματα.

• Φτάνοντας στην κορυφή στα 2.042 μέτρα, μας περίμενε η λίμνη Μπάλεα. Πρόκειται για μια παγετωνική λίμνη ανάμεσα στους βράχους. Παρά τη φασαρία από τα τουριστικά μαγαζάκια και τους πάγκους με τα τοπικά τυριά και αλλαντικά, η εικόνα της είναι υπέροχη. Είναι το σημείο όπου η κίνηση “χτυπάει κόκκινο”, αλλά και το σημείο όπου η ομάδα πήρε τις πιο δυνατές ανάσες.
• Αφού περάσαμε το υγρό τούνελ της κορυφής, μήκους ενός χιλιομέτρου, αφήσαμε πίσω μας το μεγάλο πλήθος και ξεκινήσαμε την κατάβαση προς τον Νότο, παράλληλα με το εντυπωσιακό φράγμα του Vidraru. Εκεί το σκηνικό άλλαξε δραματικά και η κίνηση αραίωσε. Μέσα στα πυκνά δάση ήρθαμε αντιμέτωποι με τους μόνιμους κατοίκους της περιοχής: τις καφέ αρκούδες των Καρπαθίων. Οι αρκούδες εμφανίζονται συχνά στην άκρη της ασφάλτου, περιμένοντας τροφή από τους περαστικούς. Φυσικά υπάρχουν σημάνσεις για την απαγόρευση με μεγάλο πρόστιμο, αλλά κανείς δεν αντιστέκεται στον πειρασμό της φωτογραφίας. Με προσοχή, αλλά και με τη βοήθεια των αυτοκινήτων, περνούσαμε δίπλα από τις “συμπαθέστατες” αρκούδες (πρέπει να είδαμε 10-12).
• Προς το τέλος της νότιας διαδρομής δεσπόζει το Κάστρο Ποενάρι (Poenari Castle). Σε αντίθεση με το τουριστικό Μπραν, αυτό είναι το πραγματικό κάστρο του Βλαντ του Ανασκολοπιστή (του ιστορικού Δράκουλα)

Καθώς πακετάραμε τα ποδήλατα για την επιστροφή, συνειδητοποιήσαμε ότι, πέρα από τα υψομετρικά και τις προκλήσεις, αυτό που έμεινε ήταν οι υπέροχες στιγμές που μοιραστήκαμε ως παρέα. Ήταν τα πειράγματα στις δύσκολες ανηφόρες, η αλληλοϋποστήριξη όταν τα πόδια άρχιζαν να λυγίζουν και τα γέλια της χαλάρωσης μετά από κάθε διαδρομή. Αυτό το ταξίδι δεν ήταν απλώς μια καταγραφή χιλιομέτρων, αλλά μια κοινή εμπειρία που μας έδεσε ακόμα περισσότερο, αποδεικνύοντας ότι η αξία της διαδρομής διπλασιάζεται όταν τη μοιράζεσαι με κολλητούς φίλους.