ΚΑΜΠΙΝΓΚ, ΣΚΗΝΕΣ, ΤΡΟΧΟΣΠΙΤΑ ΚΑΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΖΩΗΣ ΚΑΘΕ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
Το parallaximag.gr παρουσιάζει οδηγό για έμπειρους του κάμπινγκ, ανθρώπους που περνούν κάθε καλοκαίρι σε σκηνές, τροχόσπιτα και glamping.
Το άρθρο καταγράφει τις εμπειρίες ανθρώπων που ζουν κάθε καλοκαίρι στο κάμπινγκ, αναδεικνύοντας τη γοητεία της ελευθερίας, της φύσης και των ανθρώπινων σχέσεων που δημιουργούνται εκεί. Μέσα από μαρτυρίες κατασκηνωτών και εργαζομένων, προβάλλεται το κάμπινγκ όχι μόνο ως οικονομικός και χαλαρός τρόπος διακοπών, αλλά και ως ένας χώρος όπου γεννιούνται φιλίες, δεσμοί ζωής και αναμνήσεις που κρατούν για πάντα.
Πιο αναλυτικά
Φέτος το καλοκαίρι ανοίξαμε το φάκελο των διακοπών σε κάμπινγκ παρουσιάζοντας έναν χρήσιμο οδηγό για… πρωτάρηδες, αλλά και για τη νέα τάση του glamping.
Σήμερα, θα ασχοληθούμε με τους… έμπειρους του «αθλήματος». Ανθρώπους που περνούν όλα τους τα καλοκαίρια σε κάμπινγκ, κάποιοι από μικρά παιδιά.
Εκεί όπου φτιάχνονται παρέες, αλλά και σχέσεις ζωής.
Μιλήσαμε με έναν εργαζόμενο, ένα ζευγάρι που περνά κάθε καλοκαίρι στο τροχόσπιτό του και δύο νεότερους κατασκηνωτές, οι οποίοι μοιράζονται τις εμπειρίες, τις αναμνήσεις και τους λόγους που τους κάνουν να επιστρέφουν κάθε χρόνο.
Χρήστος, 33 ετών: «Το κάμπινγκ είναι ο μικρός μου παράδεισος»
«Είναι η επαφή με τη φύση. Ο κόσμος μένει σε σκηνές ή τροχόσπιτα, ανάμεσα στα δέντρα και συνήθως δίπλα στη θάλασσα. Είναι ένας άλλος κόσμος, όπου μόλις μπεις ξεχνάς τα πάντα» μας απαντά στο πώς θα περιέγραφε το κάμπινγκ σε κάποιον που δεν έχει πάει ποτέ.
Ενώ όσον αφορά τη μεγαλύτερη γοητεία του κάμπινγκ για εκείνον:
«Ότι είσαι όλη μέρα ελεύθερος, φορώντας μόνο το μαγιό σου».
Σχετικά με τι του προσφέρουν οι διακοπές στο κάμπινγκ σε σχέση με τη διαμονή σε ένα ξενοδοχείο:
«Την επαφή με τη φύση, την ελευθερία και φυσικά πιο οικονομικές διακοπές».
Για την ομορφότερη ανάμνηση που έχει:
«Όταν ήμασταν μικροί, μαζευόμασταν δέκα με δεκαπέντε παιδιά πάνω σε μια τεράστια σανίδα του σερφ, κάναμε τον «Τιτανικό» και μετά βουτούσαμε από τα βράχια».
Τη στιγμή που τον έκανε να πει «γι’ αυτό αγαπώ το κάμπινγκ»:
«Εδώ γνώρισα την καλύτερή μου φίλη. Μαζί της έμαθα όλη τη ζωή. Όταν το συνειδητοποίησα, είπα: γι’ αυτό αγαπώ το κάμπινγκ».
Ποια είναι η μεγαλύτερη παρανόηση που έχει ο κόσμος για το κάμπινγκ;
«Ότι όλα είναι βρόμικα. Φυσικά αυτό δεν ισχύει».
Αν μπορούσατε να δώσετε μία συμβουλή σε κάποιον που σκέφτεται να ξεκινήσει, ποια θα ήταν;
«Να οργανωθεί καλά, να διαλέξει τι του ταιριάζει. Φυσικά να δώσει και δεύτερη ευκαιρία, αν δει ότι κάτι τον ζορίζει».
Πώς είναι να συνεχίζετε αυτή την παράδοση μόνος σας;
«Όμορφα είναι. Προσπαθώ να κάνω όλα αυτά που μου έμαθε ο μπαμπάς μου και να είμαι υπερήφανος για την αυτονομία μου».
Έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπετε το κάμπινγκ μεγαλώνοντας;
«Όχι καθόλου».
Ποια είναι η αγαπημένη σας συνήθεια όταν βρίσκεστε στο κάμπινγκ;
«Υπάρχει μια παραλία που είναι απομονωμένη. Μου αρέσει να πηγαίνω εκεί και να γεμίζω τις μπαταρίες μου».
Θα θέλατε κάποια μέρα να μεταδώσετε αυτή την εμπειρία στα δικά σας παιδιά;
«Ναι! Μάλιστα είναι από τα μεγαλύτερά μου όνειρα».
Αν το κάμπινγκ ήταν ένα συναίσθημα, ποιο θα ήταν και γιατί;
«Χαρά! Με κάνει τόσο χαρούμενο να είμαι εδώ, χωρίς να περιορίζομαι σε τοίχους, ανάμεσα στη φύση και μπροστά στη θάλασσα».
Αν σου έβαζα να ολοκληρώσεις τη φράση: «Για μένα, το κάμπινγκ είναι…»
«Ο μικρός μου παράδεισος».
Εύη & Γιώργος: «Έχουμε κάνει αδέρφια ζωής μέσα στο κάμπινγκ»
Πότε και πώς ξεκίνησε η σχέση σας με το κάμπινγκ;
Εύη: Σε ηλικία 6 ετών, με τους γονείς μου, σε ελεύθερο κάμπινγκ.
Γιώργος: Όταν γνώρισα την Εύη, το 2005.
Τι σας έκανε να επιλέξετε τη μόνιμη διαμονή σε τροχόσπιτο;
Εύη: Εγώ ξεκίνησα με απλή σκηνή και σιγά σιγά το εξέλιξα, ώστε να προσαρμοστεί στα δικά μου δεδομένα.
Γιώργος: Εγώ, όταν γνώρισα την Εύη, η κατάσταση ήταν ήδη εξελιγμένη και μαζί την εξελίξαμε ακόμη περισσότερο.
Πώς είναι μια συνηθισμένη μέρα της ζωής σας εδώ;
Εύη και Γιώργος: Ξυπνάμε το πρωί και απολαμβάνουμε τον πρωινό μας καφέ στη φύση, υπό τους ήχους των τζιτζικιών. Έπειτα μπορεί να κατεβούμε για μια βουτιά, μπορεί και όχι, ανάλογα με τη διάθεση. Θα ετοιμάσουμε και θα φάμε το μεσημεριανό μας, θα ξανακατεβούμε ενδεχομένως για μια βουτιά και, τέλος, θα καθίσουμε με τους φίλους μας για ένα ποτό και κουβέντα.
Πώς έχει αλλάξει το κάμπινγκ από τότε που ξεκινήσατε μέχρι σήμερα;
Εύη: Ήταν πολύ διαφορετικό και εξελίχθηκε αρκετά καλά, μπορώ να πω, πλέον.
Γιώργος: Εγώ γνώρισα έναν παράδεισο και δεν έχουν αλλάξει πολλά από τότε.
Ποιες είναι οι μεγαλύτερες δυσκολίες της ζωής σε ένα τροχόσπιτο;
Εύη και Γιώργος: Δεν έχει και πολλές δυσκολίες. Ίσως το στήσιμο, που αν γίνει σωστά, τότε δεν υπάρχουν δυσκολίες.
Έχετε δημιουργήσει φιλίες που κρατούν χρόνια;
Εύη και Γιώργος: Ναι! Έχουμε κάνει αδέρφια ζωής εδώ μέσα.
Αν το κάμπινγκ ήταν ένα συναίσθημα, ποιο θα ήταν και γιατί;
Εύη και Γιώργος: Διακοπές στον παράδεισο, άρα η απόλυτη ευτυχία.
Ολοκληρώστε τη φράση: «Για μένα, το κάμπινγκ είναι…»
Εύη και Γιώργος: Ο καλύτερος τρόπος διακοπών.
Αλέξανδρος, 36 ετών: «Νομίζω πως πλέον θα είμαι κι εγώ ένας μόνιμος θαμώνας»
Τι σε έκανε να αποφασίσεις να δοκιμάσεις το κάμπινγκ;
«Είχα δοκιμάσει κάποιες φορές πιο μικρός, αλλά με κέρδισε τώρα που γνώρισα καλύτερα ανθρώπους που το κάνουν χρόνια και με βοήθησαν να ξεκινήσω κι εγώ».
Ποιες ήταν οι πρώτες σου εντυπώσεις;
«Η χαλαρότητα και η ελευθερία με εντυπωσίασαν. Επίσης, το ότι γνώρισα πολύ εύκολα κόσμο και μάλιστα έκανα φίλους».
Υπήρχε κάτι που σε εξέπληξε θετικά;
«Οι παλιοί μόνιμοι! Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο οργανωμένοι είναι. Δεν έχουν αφήσει τίποτα που να μην το έχουν υπολογίσει».
Είχες κάποιους φόβους ή επιφυλάξεις πριν πας;
«Το θέμα της τουαλέτας. Ακόμη το έχω, κάθε φορά! Ωστόσο, τα κίνητρα του να έρθω είναι τόσο έντονα που όλα τα άλλα εκμηδενίζονται».
Τι θα έλεγες σε κάποιον που δεν έχει κάνει ποτέ κάμπινγκ;
«Να το δοκιμάσει όταν νιώσει έτοιμος και να προσπαθήσει να αποτινάξει τα στερεότυπα τα οποία έχουν ενδεχομένως ριζωθεί μέσα του».
Θα το ξαναέκανες και γιατί;
«Νομίζω ότι πλέον θα είμαι κι εγώ ένας μόνιμος θαμώνας, κάθε χρόνο και πιο οργανωμένος! Ήδη σκέφτομαι τις βελτιώσεις της επόμενης χρονιάς».
Αν το κάμπινγκ ήταν ένα συναίσθημα, ποιο θα ήταν και γιατί;
«Θα ήταν η προσμονή. Να θέλεις να είσαι εδώ όταν βρίσκεσαι οπουδήποτε αλλού».
Ολοκληρώσε τη φράση: «Για μένα, το κάμπινγκ είναι…»
«Η νέα εμπειρία που δεν θα άλλαζα με τίποτα. Είναι ελευθερία και απολογισμός».
Νίκος, εργαζόμενος στο κάμπινγκ: «Έχω δει φιλίες, γάμους και ολόκληρες οικογένειες να γεννιούνται εδώ»
Πόσα χρόνια εργάζεστε σε κάμπινγκ;
«Είμαι εννέα χρόνια εδώ, ακατάπαυστα».
Πώς θα περιγράφατε την ατμόσφαιρα που δημιουργείται εδώ το καλοκαίρι;
«Η ατμόσφαιρα είναι μοναδική. Ο κόσμος έρχεται γεμάτος όρεξη για μπάνιο και επαφή με τη φύση, και έτσι είναι όλοι χαλαροί και ξέγνοιαστοι».
Τι είναι αυτό που κάνει ένα κάμπινγκ ξεχωριστό;
«Είναι πολλά. Δεν είναι μόνο ένα. Για μένα, κύριος παράγοντας είναι το προσωπικό, οι υποδομές, η ελευθερία που σου δίνει ο χώρος και το να μην χαλάει η φιλοσοφία του κάμπινγκ για τον σκοπό που δημιουργήθηκε. Διότι βλέπουμε τελευταία ότι έχουν μετατραπεί σε χλιδάτες αποδράσεις. Βέβαια, αν ρωτήσεις κάποιον άλλον, αυτό του αρέσει. Οπότε είναι στο τι αρέσει στον καθένα».
Ποιοι άνθρωποι επιλέγουν σήμερα το κάμπινγκ; Έχει αλλάξει το κοινό τα τελευταία χρόνια;
«Όπως είπα και πριν, κάπως έχει αλλάξει όλη η φιλοσοφία, αλλά υπάρχει και σταθερό κοινό. Εμείς εδώ έχουμε σταθερούς πελάτες από παλιά. Έρχονται και καινούργιοι πλέον. Τα τελευταία τρία χρόνια πολύς κόσμος που δεν έκανε παλιά κάμπινγκ έχει κάνει στροφή προς αυτή την επιλογή. Ίσως είναι οικονομικοί οι λόγοι, δεν ξέρω».
Ποιες είναι οι πιο συχνές απορίες των ανθρώπων που έρχονται πρώτη φορά;
«Συνήθως ρωτάνε τα βασικά: πού να στήσουν τη σκηνή τους, τι υποδομές υπάρχουν και πώς λειτουργεί το κάμπινγκ με βάση τα ωράρια. Όχι κάτι το αξιοπερίεργο, δηλαδή».
Έχετε δει φιλίες να γεννιούνται μέσα στο κάμπινγκ;
«Εννοείται! Πολλές! Και όχι μόνο φιλίες, αλλά και παντρειές. Έχουν δημιουργηθεί οικογένειες εδώ μέσα. Αμέτρητες ιστορίες».
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση στη δουλειά σας;
«Θα έλεγα ότι ξεκινάει από τον Ιανουάριο, που ξεκινά η ενημέρωση των «μόνιμων» με τα τροχόσπιτα και όλος ο αρχικός συντονισμός».
Αν έπρεπε να περιγράψετε το κάμπινγκ με τρεις λέξεις, ποιες θα ήταν;
«Ααα, δύσκολο! Κάτσε να σκεφτώ… δεν μπορώ να ξεχωρίσω τρεις μόνο (σ.σ γέλια). Θα έλεγα μοναδικό, ξέγνοιαστο, συναισθηματικό».
Αν το κάμπινγκ ήταν ένα συναίσθημα, ποιο θα ήταν και γιατί;
«Θα ήταν ταυτόχρονα χαρά και λύπη. Χαρά όταν έρχεσαι, λύπη όταν φεύγεις. Τελειώνει το καλοκαίρι και ξεκινά η προσμονή της επόμενης χρονιάς».
Ολοκλήρωσε τη φράση: «Για μένα, το κάμπινγκ είναι…»
«Μια μοναδική εμπειρία. Εγώ προσωπικά δεν ήθελα ποτέ να κάνω κάμπινγκ, τώρα δεν το αλλάζω με τίποτα. Το συναίσθημα που παίρνω από τον κόσμο είναι απερίγραπτο».
