Βραζιλία: Το πιο επικίνδυνο νησί στον κόσμο φαίνεται εξωτικό, αλλά απαγορεύονται οι επισκέψεις
Το Ilha de Queimada Grande, γνωστό και ως «νησί των φιδιών», βρίσκεται ανοιχτά του Σάο Πάολο στη Βραζιλία. Η τεράστια παρουσία δηλητηριωδών φιδιών, κυρίως του χρυσού φιδιού, το…

Το Ilha de Queimada Grande, γνωστό και ως «νησί των φιδιών», βρίσκεται ανοιχτά του Σάο Πάολο στη Βραζιλία. Η τεράστια παρουσία δηλητηριωδών φιδιών, κυρίως του χρυσού φιδιού, το έχει καταστήσει ακατοίκητο και το νησί θεωρείται το πιο επικίνδυνο στον κόσμο.
Η εικόνα του είναι εντυπωσιακά όμορφη, ωστόσο η κυβέρνηση της Βραζιλίας δεν επιτρέπει την είσοδο επισκεπτών. Εξαίρεση αποτελούν οι επιστήμονες, οι οποίοι μπορούν να μεταβούν εκεί μόνο με συνοδεία ειδικών.
Το δηλητήριο των φιδιών παρουσιάζει φαρμακευτικές ιδιότητες, όμως γύρω από το νησί έχουν δημιουργηθεί μύθοι και ανατριχιαστικές ιστορίες. Σε αυτές πρωταγωνιστούν άνθρωποι που, σύμφωνα με τις αφηγήσεις, δεν επιβίωσαν από τα δαγκώματα.
Διαβάστε αναλυτικά παρακάτω:
Το «νησί των φιδιών» (Snake Island) υπάρχει στην πραγματικότητα και δεν αποτελεί σκηνικό φαντασίας ή ταινίας τρόμου· έτσι το αποκαλούν πράγματι οι άνθρωποι. Η επίσημη ονομασία του είναι Ilha de Queimada Grande, ενώ απέχει περίπου 30 χιλιόμετρα από τις ακτές του Σάο Πάολο στη Βραζιλία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗΑνακαλύψτε 10 από τις ομορφότερες πόλεις και χωριά στον κόσμοΜια πανοραμική ματιά αποκαλύπτει ένα εντυπωσιακό τοπίο: πυκνή πράσινη βλάστηση, βραχώδη ακτή που λούζεται στο φως του ήλιου και διάφανα νερά γύρω από το νησί.
Η σκέψη για έναν τροπικό προορισμό διακοπών ή έναν παράδεισο για σέρφερ, ωστόσο, δεν κρατά πολύ. Το όνομα «νησί των φιδιών» δεν περιγράφει το σχήμα του, αλλά τα χιλιάδες φίδια που ζουν εκεί, ανάμεσά τους και τα πιο δηλητηριώδη στον κόσμο.
Οι επιστήμονες επισημαίνουν, σύμφωνα με την Telegraph, πως πουθενά αλλού στον πλανήτη δεν καταγράφεται μεγαλύτερη πυκνότητα δηλητηριωδών φιδιών.
Η έκταση του νησιού φτάνει μόλις τα 0,45 τετραγωνικά χιλιόμετρα, οπότε η εικόνα είναι συγκεκριμένη: δεν συναντά κανείς ένα φίδι εδώ κι ένα άλλο πιο πέρα, αλλά εκατοντάδες. Η αναλογία αντιστοιχεί σε ένα φίδι ανά μέτρο εδάφους.
Στο νησί δεν ζει μόνιμα κανείς, ενώ το μοναδικό σημάδι ανθρώπινης παρουσίας είναι ένας φάρος, που κατασκευάστηκε για να αποτρέπονται τα ναυάγια. Κάποιος χρειάστηκε να τον χτίσει και να τον λειτουργήσει· οι επιστήμονες του Smithsonian αναφέρουν ότι στις αρχές του 1900 ένας άνδρας έμενε εκεί για να αναλάβει αυτή την αποστολή. Ο θρύλος θέλει τον τελευταίο φαροφύλακα και την οικογένειά του να μην επιβίωσαν, καθώς φίδια φέρεται να πέρασαν στο σπίτι από ανοιχτά παράθυρα.
Μια ακόμη ανατριχιαστική αφήγηση αφορά έναν ψαρά, όταν η βάρκα του αναποδογύρισε κοντά στις ακτές του νησιού. Καθώς επιχειρούσε να μαζέψει μπανάνες, φίδια τον έριξαν από το δέντρο. Στην προσπάθειά του να φτάσει στην ακτή, φέρεται να δέχτηκε περισσότερα από δέκα δαγκώματα.
Δεν επιτρέπονται επισκέψεις στο νησί
Ο μεγάλος αριθμός δηλητηριωδών φιδιών οδήγησε την κυβέρνηση της Βραζιλίας στην απαγόρευση των επισκέψεων. Πρόσβαση δίνεται κατ’ εξαίρεση σε επιστήμονες και ερευνητικές ομάδες, με την προϋπόθεση ότι συνοδεύονται από γιατρό που επιβλέπει την αποστολή και φορούν προστατευτικές στολές.
Η σπανιότητα και ο κίνδυνος δεν αποτρέπουν πάντοτε τους επίδοξους εξερευνητές από το να δοκιμάσουν τον «απαγορευμένο καρπό». Έτσι, έχει αναπτυχθεί μαύρη αγορά τόσο για εκδρομές στο νησί όσο και για την πώληση χρυσών φιδιών. Σύμφωνα με πληροφορίες, η τιμή για ένα φίδι κυμαίνεται από 10 έως 30 δολάρια.
Η άνοδος της στάθμης της θάλασσας και ο διαχωρισμός του νησιού από την ηπειρωτική περιοχή παγίδευσαν εκεί τα χρυσά φίδια. Το δηλητήριό τους, σύμφωνα με τις περιγραφές, λιώνει τη σάρκα.
Καθώς εξελίσσονταν, τα φίδια προσαρμόστηκαν στο περιβάλλον τους μέσω της φυσικής επιλογής. Ο αριθμός τους αυξήθηκε, αφού δεν είχαν φυσικούς εχθρούς και έβρισκαν εύκολα τροφή, με τα πουλιά να αποτελούν την αγαπημένη τους επιλογή.
Σε περίπτωση που δαγκώσουν άνθρωπο, χρειάζεται να γνωρίζει κανείς ότι το δηλητήριο του χρυσού φιδιού διαλύει την περιοχή του δαγκώματος.
Το δηλητήριο έχει πιθανή αξία για τη σύγχρονη ιατρική
Ήδη αξιοποιείται στην παρασκευή φαρμάκων για τη μείωση της αρτηριακής πίεσης, καθώς το δηλητήριο του χρυσού φιδιού έχει φαρμακευτικές ιδιότητες. Υπάρχει επίσης η εκτίμηση ότι θα μπορούσε να βοηθήσει στην πρόληψη θρόμβων, καρδιακών παθήσεων και προβλημάτων του κυκλοφορικού.
Η ιατρική αξιοποίηση, βέβαια, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση λόγο να πάει κάποιος στο νησί των φιδιών επειδή έχει υπέρταση. Αντίθετα, είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο δεν πρέπει να αφανιστεί ο πληθυσμός των φιδιών που ζει εκεί.
Τα φίδια πιθανότατα δεν μεταφέρθηκαν εκεί από πειρατές…
Ένας μύθος θέλει πειρατές να μετέφεραν στο νησί το χρυσό φίδι, προκειμένου να προστατεύσουν τον κρυμμένο θησαυρό τους. Σύμφωνα με την ιστορία, δεν είχαν υπολογίσει πως τα φίδια θα πολλαπλασιάζονταν σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην μπορούν ούτε οι ίδιοι να προσεγγίσουν τον χρυσό. Οι ιστορικοί, ωστόσο, θεωρούν πως πρόκειται για έναν ακόμη μύθο.
Το χρυσό φίδι, στην πραγματικότητα, εξελίχθηκε μέσα σε διάστημα δέκα χιλιάδων ετών. Πιθανότατα, η άνοδος της στάθμης της θάλασσας απομόνωσε το νησί από την ηπειρωτική χώρα, αφήνοντας εκεί τα ζωικά είδη του.
Οι ειδικοί ξεκαθαρίζουν ότι οι πειρατές δεν συνδέονται με τον «παράδεισο» των φιδιών. Τα ερπετά, πάντως, αναπτύχθηκαν και αυξήθηκαν αριθμητικά επί χιλιάδες χρόνια, χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση. Καθώς αναπαράγονταν γρήγορα και δεν απειλούνταν από μεγάλους χερσαίους θηρευτές, είχαν να αντιμετωπίσουν άλλο πρόβλημα: δεν υπήρχαν χερσαία θηράματα. Έτσι, έμαθαν να σηκώνονται και να πιάνουν πουλιά.
Και άλλα φίδια ζουν στο νησί, πέρα από τα χρυσά
Τα χρυσά φίδια αποτελούν αναμφίβολα τα «αστέρια» του νησιού, όμως δεν είναι τα μοναδικά ερπετά εκεί. Ζει επίσης ένας μικρότερος πληθυσμός Dipsas albifrons, ενός μη δηλητηριώδους είδους που συναντάται και σε άλλα σημεία του Ατλαντικού Ωκεανού. Αυτό δεν το καθιστά ακίνδυνο, αν και το δηλητήριό του δεν είναι θανατηφόρο για τον άνθρωπο.














