ΛΑΚΗΣ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ: ΜΙΛΗΣΕ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΖΥΓΟ ΤΟΥ
Ο Λάκης Λαζόπουλος μίλησε στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου για την Τασούλα και το βιβλίο που αφιερώνει στη ζωή και τη σχέση τους, συγκινημένος.
Ο Λάκης Λαζόπουλος μίλησε συγκινημένος για τη σύζυγό του Τασούλα και εξήγησε πως το βιβλίο που έγραψε δεν ήταν για τον ίδιο, αλλά για να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη της και να αποτυπώσει τη δική τους κοινή ζωή. Όπως είπε, ήθελε να της δώσει «μια θέση στην αθανασία», παραδεχόμενος παράλληλα ότι η συγγραφή τον δυσκόλεψε πολύ, καθώς κάθε σελίδα ξυπνούσε έντονες αναμνήσεις και συναισθήματα.
Πιο αναλυτικά
Ο Λάκης Λαζόπουλος μίλησε ανοιχτά για τη σύζυγό του Τασούλα και για την απόφαση να γράψει ένα βιβλίο αφιερωμένο στη ζωή και τη σχέση τους. Μια κουβέντα που, όπως παραδέχθηκε ο ίδιος, τον έφερε πολλές φορές αντιμέτωπο με τη συγκίνησή του.
Ο γνωστός καλλιτέχνης βρέθηκε καλεσμένος της Νάνσυς Ζαμπέτογλου και του Θανάση Αναγνωστόπουλου στην εκπομπή «Studio στις 3» του ΣΚΑΪ. Ανάμεσα στα θέματα που συζήτησαν ήταν και η προσωπική του ζωή, με τον ίδιο να αναφέρεται στη γυναίκα που στάθηκε δίπλα του και πλέον δεν βρίσκεται στη ζωή.
Δεν ήταν εύκολο να το γράψει.
Ο Λάκης Λαζόπουλος εξήγησε πως το βιβλίο δεν αποτέλεσε μια προσπάθεια να μιλήσει για τον εαυτό του, αλλά έναν τρόπο να αφήσει ένα αποτύπωμα για τη σύζυγό του, η οποία όλα αυτά τα χρόνια είχε επιλέξει να βρίσκεται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
«Δεν το έκανα για μένα. Νομίζω ότι όταν ένας άνθρωπος έχει σταθεί δίπλα σου όλα αυτά τα χρόνια και φεύγει και δεν έχει ενοχλήσει, πάντα ήσυχα χειριζόμουν την οικογένειά μου… Ήθελα να μιλήσω (σ.σ για τη σύζυγό μου), ένιωθα ότι κάτι δεν ξέρουν από εμένα και ότι κάτι δεν ήξεραν πολύ περισσότερο για αυτήν», είπε χαρακτηριστικά.
Και εκεί ήρθε η πιο συγκινητική φράση του.
«Δεν θα είχε τη δυνατότητα η Τασούλα να πει αυτά τα πράγματα για τον εαυτό της. Ήθελα να δώσω στη γυναίκα μου μία θέση στην αθανασία και στη ζωή μου. Ήθελα να το καταλάβουν, το ότι δεν βλέπουν κάτι, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει», ανέφερε ο Λάκης Λαζόπουλος.
Η συγγραφή του βιβλίου, πάντως, δεν ήταν μια απλή διαδικασία. Κάθε σελίδα κουβαλούσε μνήμες και συναισθήματα που δεν μπορούσε πάντα να διαχειριστεί εύκολα.
«Το βιβλίο με δυσκόλεψε στο να το γράψω γιατί ερχόταν μία σκηνή, τη ζούσα, μπορεί να με έπιανε κλάμα μία ώρα και μετά δεν ήθελα να γράψω. Ήθελα 15 ημέρες να περάσει αυτό», εξομολογήθηκε.
