ΜΠΑΛΑΤΣΙΝΟΥ: ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΛΗΓΩΣΕ, Ο ΚΙΚΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ – «ΓΥΡΙΖΟΥΝ ΚΕΦΑΛΙΑ ΝΑ ΔΟΥΝ ΑΝ ΕΧΩ ΚΥΤΤΑΡΙΤΙΔΑ»

Η Τζένη Μπαλατσινού παραχώρησε μία από τις πιο προσωπικές συνεντεύξεις της στο νέο τεύχος του περιοδικού Glow, ανοίγοντας την καρδιά της στον Άρη Καβατζίκη. Το πρώην μοντέλο μίλησε με ιδιαίτερη συγκίνηση για τα τέσσερα παιδιά της, τα οποία, όπως παραδέχτηκε, αποτελούν το μεγαλύτερο στήριγμα και την απόλυτη προτεραιότητά της. Παράλληλα, αναφέρθηκε με τρυφερότητα στον σύζυγό της, Βασίλη Κικίλια, αποκαλύπτοντας πως είναι ο άνθρωπος που της χάρισε ξανά την ευτυχία και την έκανε να χαμογελάσει με έναν διαφορετικό τρόπο.

Η προσωπική της ζωή έχει περάσει από σημαντικές αλλαγές. Από το 1996 έως το 2014 ήταν παντρεμένη με τον Πέτρο Κωστόπουλο, με τον οποίο απέκτησε τρία παιδιά και δημιούργησε μία από τις πιο πολυσυζητημένες οικογένειες της ελληνικής showbiz. Λίγα χρόνια αργότερα, η ζωή της γύρισε σελίδα, καθώς στις 16 Ιουνίου 2019 ενώθηκε με τα δεσμά του γάμου με τον Βασίλη Κικίλια. Ο έρωτάς τους ολοκληρώθηκε με τον ερχομό του γιου τους, Παναγιώτη-Αντώνιου, που γεννήθηκε ανήμερα τα Χριστούγεννα, στις 25 Δεκεμβρίου 2020, χαρίζοντας στο ζευγάρι μια νέα, ξεχωριστή οικογενειακή ευτυχία.

«Η σκέψη μου είναι συνεχώς και στα τέσσερα παιδιά μου. Δεν σταματάς ποτέ να έχεις έγνοια όταν είσαι γονιός, είσαι ένα αιώνιο καγκουρό. Και παιδιά να αποκτήσουν τα παιδιά μου, πάλι την έγνοια τους θα έχω. Ωστόσο, ο Παναγιώτης με βοήθησε, καθώς μου θύμισε κάτι πολύ απλό: να ζω περισσότερο το παρόν. Με έκανε να ξαναδώ μέσα από τα μάτια ενός παιδιού την περιέργεια, τον αυθορμητισμό, τη χαρά με τα απλά πράγματα. Αντιλαμβάνομαι πολύ πιο συνειδητά το κάθε του μικρό επίτευγμα, γιατί τα παιδιά ζουν στο σήμερα. Και φυσικά, όταν ήμουν σε μια πιο ώριμη φάση της ζωής μου, ο μικρός ήρθε για να μου θυμίσει ότι η αγάπη είναι ανεξάντλητη. Υπάρχουν τόσα αποθέματα αγάπης, που ίσως να μην ήξερα ότι υφίστανται. Αυτό δεν είναι θαύμα; Όπως θαύμα είναι και ο Παναγιώτης…», ανέφερε αρχικά για τα τέσσερα παιδιά της και συμπλήρωσε:

«Αντιλαμβάνομαι ότι όλοι μας έχουμε πολλούς ρόλους στη ζωή, ο καθένας με τις απαιτήσεις του. Το πιο δύσκολο για μένα ήταν να μάθω να είμαι ο εαυτός μου, μέσα από όλες τις ταυτότητες που απέκτησα, χωρίς να χάσω τον πυρήνα μου. Είναι μια διαρκής άσκηση ισορροπίας. Έτσι κι αλλιώς, πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε καλοί, αλλά το θέμα είναι –όπως λέει μια ινδιάνικη παροιμία– ποιον λύκο επιλέγουμε τα ταΐσουμε από τους δύο που έχουμε μέσα μας, τον καλό ή τον κακό; Και δεν είναι μόνο οι ρόλοι. Είμαστε πολύ περισσότερα. Εγώ νιώθω ακόμη κορίτσι, θέλω να γελάω, κάνω τις γκάφες μου, έχω φοβίες, ανασφάλειες, επιθυμίες, αγωνίες, είμαι ακόμη δημιουργική, θέλω να μάθω τόσα πολλά ακόμη, να ζήσω, να ταξιδέψω. Σκέφτομαι, δε, από τώρα πώς θέλω να είμαι ως γιαγιά, που θα έρχονται τα παιδιά στην Πάτμο, θα μου αφήνουν τα εγγόνια μου, κι εγώ θα τα κρατάω και θα τους μαγειρεύω… Θέλω να αγαπάω και να αγαπιέμαι, είναι πολύ σημαντικό για μένα.

Η ευτυχία δεν είναι κάτι εντυπωσιακό, αλλά να ξυπνάς το πρωί και να νιώθεις ότι η ζωή σου έχει νόημα. Η πληρότητα βρίσκεται στην ποιότητα των σχέσεων και όχι στα μεγάλα επιτεύγματα. Να συνεχίσουμε να έχουμε περιέργεια για τη ζωή. Να μην πάψουμε ποτέ να συγκινούμαστε από τους ανθρώπους, να βρίσκουμε χρόνο για εκείνους που αγαπάμε, η ζωή δεν μετριέται με όσα πετυχαίνουμε, αλλά με όσα μοιραζόμαστε. Η ζωή είναι εμείς, όχι εγώ».

Για τα δημοσιεύματα που κυκλοφορούν κατά καιρούς, η Τζένη Μπαλατσινού αποκάλυψε πως πολλές φορές την έχουν στεναχωρήσει: «Τα media μού έδωσαν πολλά: εμπειρίες, ευκαιρίες, ανθρώπους που εκτιμώ. Όμως αυτήν τη στιγμή ζούμε σε μια εποχή που η ταχύτητα προηγείται της ουσίας. Οι τίτλοι πολλές φορές δημιουργούν μια πραγματικότητα που δεν είναι “ολόκληρη”, γι’ αυτό θεωρώ ότι έχουμε όλοι μας ευθύνη, όσοι επικοινωνούν αλλά και όσοι καταναλώνουν την πληροφορία. Δεν αποτελεί λύση το να είμαστε απέναντι στα media, ευθύνη απαιτείται. Φυσικά και έχω στεναχωρηθεί από κακόβουλα σχόλια, τα οποία γίνονται πολλές φορές για πολιτικούς λόγους, φτάνοντας μέχρι και τις οικογένειες των ανθρώπων που βρίσκονται στην πολιτική. Διαχωρίζω την κριτική ‒αυτονόητη και απαραίτητη‒ προς έναν πολιτικό, αλλά η στοχοποίηση συζύγου και παιδιών δεν είναι πολιτική, αλλά η εύκολη λύση όταν δεν υπάρχουν καλύτερα επιχειρήματα. Είχα πληγωθεί όταν διάβασα πράγματα για τα παιδιά μου. Για εμένα, λιγότερο. Είμαστε όλοι άνθρωποι, ακόμη και όσοι βρίσκονται στα φώτα της δημοσιότητας. Σαφώς και δεν είμαι ελεύθερη, δεν μπορώ να χορέψω ή να τραγουδήσω ελεύθερα, γιατί κάποιο κινητό θα σηκωθεί. Δεν ήμουν ελεύθερη ούτε στο παρελθόν, καθώς μεγάλωσα όλα αυτά τα χρόνια με την αίσθηση ότι πάντα κάποιος με παρατηρεί… Μπαίνω σε ασανσέρ με κάποιον άλλον και πολλές φορές, ακόμη και τώρα, μετά τόσα χρόνια, νιώθω άβολα (γέλια) ή σηκώνομαι να φύγω από την παραλία και γυρίζουν κεφάλια να δουν αν έχω κυτταρίτιδα, αν είμαι λεπτή, αν έβαλα κιλά, οτιδήποτε… Ίσως γι’ αυτό αγαπώ τις απομονωμένες παραλίες (γέλια). Είναι μεγάλος αγώνας να μη ζεις μέσα από τα βλέμματα και τις “προσδοκίες” των άλλων».

Επίσης, η Τζένη Μπαλατσινού δεν γινόταν να μην μιλήσει για τον σύζυγό της, Βασίλη Κικίλα, με τον οποίο έχουν δημιουργήσει μια πολύ δεμένη και δυνατή σχέση. Ο ένας είναι το στήριγμα του άλλου σε κάθε δυσκολία. «Ο Βασίλης με έκανε να αναθεωρήσω πολλά. Μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες, και αυτό είναι η βάση της σχέσης μας. Ο κόσμος γνωρίζει τον δημόσιο άνθρωπο. Εγώ γνωρίζω τον σύντροφο, τον τρυφερό πατέρα, τον φίλο. Είναι βαθιά αφοσιωμένος στην οικογένεια, με έντονη αίσθηση ευθύνης και μια ευαισθησία που σπάνια αφήνει να φανεί δημόσια.

Δεν εγκαταλείπει ποτέ τους ανθρώπους του, και αυτό είναι ίσως το χαρακτηριστικό που θαυμάζω περισσότερο σε εκείνον. Μας αρέσει πολύ να είμαστε στο σπίτι μας. Δεν είμαστε άνθρωποι των συνεχών εξόδων· αντίθετα, απολαμβάνουμε τις μικρές στιγμές της καθημερινότητας. Και μεταξύ μας, όταν ακυρώνεται μία έξοδος, συνήθως είμαστε οι πιο χαρούμενοι άνθρωποι! (γέλια) Βέβαια, δεν συμφωνούμε σε όλα ‒ και αυτό είναι μάλλον το πιο υγιές. Έχουμε διαφορετικά γούστα, ακόμη και στη μουσική που ακούμε στο αυτοκίνητο. Κάθε διαδρομή είναι μια μικρή διαπραγμάτευση… αλλά τελικά, πάντα βρίσκουμε τον ρυθμό μας…».