ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ ΑΡΗ: «ΜΕ ΑΡΠΑΞΑΝ ΑΠΟ ΤΑ ΜΟΥΤΡΑ»

Στη Θεσσαλονίκη των παιδικών του χρόνων μάς γύρισε ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης, αφηγούμενος πώς ένα ξύλο που είχε πάρει από το σπίτι τον έφερε σε δύσκολη θέση στο γήπεδο του Άρη. Ο γνωστός ηθοποιός θυμήθηκε την αναστάτωση που ένιωσε ως μαθητής της πέμπτης Δημοτικού, αλλά και την πρόταση που του έγινε λίγο αργότερα.

Στην εκπομπή «Χαμογέλα και Πάλι», ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης μίλησε για την αγάπη του για τον αθλητισμό από μικρή ηλικία, πριν γνωρίσει το θέατρο και πάρει την απόφαση να ασχοληθεί με την υποκριτική.

«Είμαι Θεσσαλονικιώτης. Δίπλα στο γήπεδο του Άρη έπαιζα μπάσκετ, βόλεϊ. Όταν έπαιζα μπάσκετ ήταν επί εποχής του Ιωαννίδη», ανέφερε αρχικά.

Βλαδίμηρος Κυριακίδης: Η περιπέτεια με το ξύλο στο γήπεδο του Άρη

Ο ηθοποιός αφηγήθηκε πως κάποια μέρα πήγε να παρακολουθήσει την προπόνηση της ομάδας μπάσκετ του Άρη. Τότε ήταν ακόμη μαθητής του Δημοτικού και είχε πάρει από το σπίτι ένα ξύλο, το οποίο χρησιμοποιούσε η μητέρα του για να απλώνει τα ρούχα στην αυλή.

Για να παρακολουθήσει καλύτερα την προπόνηση, ανέβηκε σε έναν εξώστη του γηπέδου, αλλά του έπεσε το ξύλο. Ο μικρός Βλαδίμηρος πήγε να το ζητήσει πίσω και τελικά προκάλεσε αναστάτωση, καθώς διέκοψε την προπόνηση. Η αντιμετώπιση που είχε τον στενοχώρησε πολύ, ενώ τον απασχολούσε η σκέψη ότι θα γύριζε σπίτι χωρίς το ξύλο της μητέρας του.

«Πήγα να το ζητήσω, είχα διακόψει την προπόνηση και με άρπαξαν από τα μούτρα. Ήμουν πέμπτη Δημοτικού. Είχα γίνει χάλια, κομμάτια από τη στενοχώρια μου. Έλεγα “τι θα πω στη μαμά μου;”», περιέγραψε.

Απρόσμενα, όμως, η εξέλιξη ήταν διαφορετική από ό,τι περίμενε. Ενώ ετοιμαζόταν να φύγει στενοχωρημένος, τον πλησίασε ένας άνδρας και τον κάλεσε να επιστρέψει την επόμενη μέρα, αυτή τη φορά για να κάνει προπόνηση μπάσκετ.

Ο ηθοποιός ανακάλεσε με χιούμορ την κουβέντα τους, λέγοντας πως, παρότι του προσφέρθηκε μια ευκαιρία που δεν περίμενε, εκείνος είχε στο μυαλό του μόνο το ξύλο που ήθελε να πάρει πίσω.

«Φεύγοντας, γυρνάει ένας κύριος μέσα και μου λέει “Μικρέ, θες να παίξεις μπάσκετ;”. Λέω “ναι”. Μου λέει “έλα αύριο για προπόνηση”. “Εντάξει”, λέω, “το ξύλο θα το πάρω;”. Και μου το έδωσε πίσω» είπε γελώντας.

Πώς η πρώτη επαφή με το θέατρο καθόρισε την πορεία του

Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης αναφέρθηκε και στην αρχή της ενασχόλησής του με την υποκριτική, αποκαλύπτοντας πως βρέθηκε για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή σχεδόν τυχαία.

Ένας φίλος του αδελφού του τον έφερε σε επαφή με την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης στη Θεσσαλονίκη. Εκείνη την περίοδο βρίσκονταν εκεί ο Νίκος Σεργιανόπουλος και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Η πρώτη του επίσκεψη, για να παρακολουθήσει μια πρόβα, σύντομα έγινε καθημερινή συνήθεια.

«Ένα παιδί τότε, έμαθα ότι κάνουν πρόβες. Μου είπαν “θες να έρθεις να δεις πρόβες;” και λέω “βεβαίως”. Και πήγα να δω μια πρόβα. Πήγα και σε δεύτερη και τρίτη και σε τέταρτη», θυμήθηκε.

Στα πρώτα του βήματα, ο μετέπειτα ηθοποιός φρόντιζε τη μουσική της παράστασης και, στη συνέχεια, ανέλαβε πιο μόνιμα καθήκοντα πίσω από τη σκηνή.

«Τους πατούσα το κουμπί να παίζει μουσική. Μετά έμεινα μόνιμα να παίζω τις μουσικές στην παράσταση», εξήγησε.

Μετά το τέλος μιας παράστασης ήρθε η στιγμή που αντιλήφθηκε ότι ήθελε να αφιερώσει τη ζωή του στο θέατρο. Η συγκίνηση που τον κατέκλυσε τον έκανε να αποφασίσει πως δεν επιθυμούσε να φύγει από αυτόν τον χώρο.

«Μια μέρα πήγα να παραδώσω τις μπομπίνες και τελείωσε η παράσταση. Ανατρίχιασα ολόκληρος και λέω “αυτό είναι το σπίτι μου”. Και από τότε δεν έχω σταματήσει να δουλεύω».

Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης παραδέχτηκε πως, παρά τα πολλά χρόνια που έχει εργαστεί ως ηθοποιός, εξακολουθεί να συγκινείται με τον ίδιο τρόπο κάθε φορά που ανεβαίνει στη σκηνή.

«Την ανατριχίλα τη νιώθω ακόμα. Είναι σαν να παίζω την τελευταία παράσταση της ζωής μου».