ΕΥΑ ΣΙΜΑΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΖΥΓΟ ΤΗΣ ΑΛΕΞΗ ΣΤΑΜΑΤΗ: «ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΑΝΤΕΞΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΦΥΓΕΣ ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΠΟΝΑ»
Η Εύα Σιμάτου αποχαιρετά τον Αλέξη Σταμάτη, που πέθανε στα 67 από σπάνια ασθένεια του αίματος, με συγκινητικό μήνυμα για τη μάχη του.
Η Εύα Σιμάτου αποχαιρέτησε με βαθιά συγκίνηση τον σύζυγό της, συγγραφέα Αλέξη Σταμάτη, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 67 ετών ύστερα από μάχη με σπάνια ασθένεια του αίματος, δημοσιεύοντας το ποίημά του «Υστερόγραφο στο Φως». Παράλληλα, αναδείχθηκε η τελευταία του ανάρτηση για την αιμοδοσία, ένα λογοτεχνικό και ανθρώπινο μήνυμα για τη δύναμη της ανώνυμης προσφοράς, της αλληλεγγύης και της αξίας του αίματος ως πράξης ζωής.
Πιο αναλυτικά
Πριν φύγει από τη ζωή, ο συγγραφέας Αλέξης Σταμάτης άφησε πίσω του λέξεις που σήμερα αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη δύναμη. Ο θάνατός του σε ηλικία 67 ετών, ύστερα από πολυετή μάχη με μια σπάνια ασθένεια του αίματος, σκόρπισε θλίψη στην οικογένειά του, στους φίλους του και στον καλλιτεχνικό κόσμο.
Η σύζυγός του, ηθοποιός Εύα Σιμάτου, τον αποχαιρέτησε με τον πιο συγκινητικό τρόπο, επιλέγοντας να δημοσιεύσει το ποίημά του με τίτλο **«Υστερόγραφο στο Φως»**. Μέσα από τους στίχους του, που μιλούν για τη ζωή, την απουσία, την ποίηση και τη μνήμη, θέλησε να εκφράσει τον ανείπωτο πόνο της για την απώλεια του ανθρώπου με τον οποίο μοιράστηκε τη ζωή της.
Λίγες ημέρες πριν γίνει γνωστή η είδηση του θανάτου του, ο Αλέξης Σταμάτης είχε κάνει μια βαθιά προσωπική ανάρτηση στον λογαριασμό του στο Instagram, η οποία σήμερα διαβάζεται σαν μια συγκλονιστική παρακαταθήκη. Αναφερόμενος στη δύναμη της αιμοδοσίας και στην αξία της ανώνυμης προσφοράς, έγραφε πως δεν περίμενε «ένα φάρμακο, αλλά έναν επισκέπτη», περιγράφοντας με μοναδικό λογοτεχνικό τρόπο τη σημασία του αίματος ως πράξης ζωής και αλληλεγγύης.
Στην ανάρτησή του σημείωνε πως το αίμα είναι η μοναδική «αριστοκρατία» που δεν γνωρίζει διακρίσεις, καθώς ενώνει ανθρώπους πέρα από ονόματα, σύνορα και κοινωνικές ταυτότητες. Παρομοίαζε τον άγνωστο αιμοδότη με έναν αθέατο συνοδοιπόρο, που περνά μέσα από το σώμα χωρίς ποτέ να ζητήσει αναγνώριση, χαρακτηρίζοντας την ανωνυμία ως την πιο αυθεντική μορφή αγάπης.
Ο συγγραφέας υπογράμμιζε ακόμη πως η ανθρώπινη ύπαρξη δεν μπορεί να είναι αυτάρκης, αλλά βασίζεται στη σύνδεση και στην αλληλοπροσφορά. Όπως έγραφε χαρακτηριστικά, ο πρώτος άνθρωπος γεννήθηκε μέσα από το αίμα μιας γυναίκας, ενώ ο τελευταίος ίσως σωθεί χάρη στο αίμα ενός αγνώστου.
Τα λόγια του, λίγες μόλις ημέρες πριν από το τέλος της ζωής του, αποκτούν πλέον έναν ιδιαίτερο συμβολισμό, αποτελώντας ένα συγκινητικό μήνυμα για την αξία της προσφοράς, της ανθρωπιάς και της ελπίδας.
