ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ: ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΤΟΥ – «ΔΕΝ ΤΑ ΒΡΗΚΑ ΠΟΤΕ ΣΤΡΩΜΕΝΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ, ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΜΟΥΝ ΚΑΝ, ΖΟΥΣΑ ΜΕ ΨΩΜΟΤΥΡΙ»

Με αφορμή τη θεατρική παράσταση «Ποιός φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ», ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης μίλησε με ειλικρίνεια στην εκπομπή της ΕΡΤ «Καλημέρα Είπαμε;», σε συνέντευξη με τη δημοσιογράφο Έρη Βαρδάκη.

Για τις δυσκολίες που βρέθηκαν στον δρόμο του, κυρίως στην αρχή της καριέρας του, μίλησε ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης, αποκαλύπτοντας:

«Ήμουν ένα πολύ κλειστό παιδί που δεν είχε ιδέα ότι θα γίνει ηθοποιός κάποια στιγμή. Τυχαία συνέβη…Στους γονείς μου ήταν αρκετά δύσκολο να καταλάβουν πώς θα ζήσει κάποιος από την ηθοποιία . Οι ηθοποιοί πεθαίνουν στην ψάθα, αυτό λέγανε τότε. Δεν ήθελε ισχυρή ρήξη με τους γονείς μου, αλλά αποφασιστικότητα να κάνω αυτό που θέλω εγώ. Και πείνασα πάρα πολύ, αλλά δε με ένοιαξε ποτέ.

Όταν αρχίσαμε να δουλεύουμε στην πειραματική σκηνή, δεν έπαιρνα μισθό και τα έβγαζα πέρα με ψωμοτύρι. Δεν με απασχολούσε. Στην αρχή της ζωής μου στην Αθήνα, το μεσημεριανό και το βραδινό μου ήταν από ένα καλαμάκι. Δεν με ένοιαζε. «Δε τα βρήκα και ποτέ στρωμένα στη ζωή μου…Το θέατρο μου έδωσε και μου πήρε χρήματα…Πήρα δάνεια γιατί έπρεπε να πληρωθούν όλοι. Άλλο το δικό μου όραμα, και άλλο οι άνθρωποι που έρχονται να είναι κοντά μου…Ακόμη δεν έχουν ξεχρεωθεί».

Σε άλλο σημείο της εξομολόγησής του, ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης ανέφερε: «Όταν έφυγε από τη ζωή η μητέρα μου, εγώ έπρεπε να παίξω, και το έκανα. Και όταν τέλειωσε η παράσταση είπα “ευτυχώς”»

Ο ηθοποιός είπε ακόμη πως υπήρξε μια περίοδος κατά την οποία ένιωσε να τον παρασύρει η έπαρση, χωρίς όμως να διαρκέσει πολύ.

«Έχω φλερτάρει με την έπαρση…Έβαλα για λίγο την ενδυμασία της έπαρσης και του ψωροπερήφανου, αλλά για πολύ λίγο και μετά την πέταξα από πάνω μου. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε και η σύζυγός μου, Έφη Μουρίκη, που είναι πολύ σοβαρός άνθρωπος. Εμένα τότε τα μυαλά μου ήταν πάνω από το κεφάλι μου, ως νέος, και κάποιος έπρεπε να με προσγειώσει» εξομολογήθηκε.

«Κρίση ηλικίας δεν έχω περάσει ποτέ. Πάντα ήθελα να γεράσω. Τα κατάφερα και γερνάω. Ήμουν μεγαλύτερος και έδειχνα μικρότερος, αυτό το είχα πάντα πρόβλημα…Ήθελα να μεγαλώσω και να γεράσω γιατί πάντα έπαιζα τον διαιτητή μέσα στην οικογένειά μου. Τα μεγαλύτερα μέλη μέσα στην οικογένεια χρειαζόντουσαν έναν πατέρα, κι έτσι γύμνασα την πατρότητά μου, και έτσι από τότε αντιμετωπίζω όλη μου τη ζωή. Είναι δύσκολο αυτό για ένα παιδί, αλλά και πολύ διδακτικό. Τους ευχαριστώ για τα λάθη και τις αστοχίες τους γιατί με μάθανε να σκέφτομαι με έναν άλλο τρόπο…Το θέατρο ήταν μια πόρτα για να ξορκίσω τα παιδικά μου φαντάσματα» είπε σε άλλο σημείο ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης.

Κλείνοντας, ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης δήλωσε: «Αν μου πάρει κάποιος το θέατρο, θα πέσω να πεθάνω. Για μένα είναι το δεύτερό μου σπίτι».