ΟΛΥΜΠΟΣ: ΤΑ ΠΕΣΜΕΝΑ ΓΕΦΥΡΙΑ ΤΟΥ ΕΝΙΠΕΑ

Λέξεις, εικόνες: Στέργιος Μήτας 

Ο Όλυμπος δεν είναι μόνο το ψηλότερο βουνό της Ελλάδας. Είναι ένας τόπος όπου η φύση, η ιστορία και ο μύθος συνυπάρχουν με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό. Στον Όλυμπο ξεκίνησε η ορειβατική μου ζωή και παρότι όλα αυτά τα χρόνια έχω περπατήσει σε πολλά βουνά της Ευρώπης, συνεχίζω να επιστρέφω στα μονοπάτια του με την ίδια χαρά.

Μου αρέσει η ομορφιά αυτού του βουνού, να ανεβαίνω στο αλπικό του περιβάλλον, να κάθομαι στα βράχια και να χαζεύω την απεραντοσύνη μπροστά μου. Η εμπειρία αυτού του μυθικού βουνού παραμένει για μένα αξεπέραστη και επιστρέφω πάντα με την ίδια αίσθηση θαυμασμού. Είναι ένα βουνό που μου έχει χαρίσει αμέτρητες εικόνες, δυνατές συγκινήσεις και στιγμές απόλυτης γαλήνης.

Η μυθολογία του είναι παγκόσμια. Ο Όλυμπος ήταν η κατοικία των δώδεκα θεών. Από τις επιβλητικές κορυφές του, ο Δίας και οι υπόλοιποι θεοί παρακολουθούσαν τον κόσμο των ανθρώπων, ενώ οι απόκρημνες χαράδρες και τα σύννεφα που συχνά αγκαλιάζουν τις κορυφές του τροφοδοτούσαν τη φαντασία των αρχαίων Ελλήνων. Ακόμη και σήμερα, όταν οι κορυφές χάνονται μέσα στην ομίχλη ή όταν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου φωτίζουν τα βράχια του Μύτικα είναι εύκολο να καταλάβει κανείς πώς γεννήθηκαν αυτοί οι θρύλοι.

Λίγα βουνά στον κόσμο κουβαλούν ένα όνομα τόσο βαρύ σε ιστορία και συμβολισμό. Ο Όλυμπος είναι αναγνωρίσιμος πολύ πέρα από τα ελληνικά σύνορα. Για εκατομμύρια ανθρώπους αποτελεί το βουνό των θεών, έναν τόπο που υπάρχει ταυτόχρονα στη γεωγραφία και στη φαντασία. Κάθε χρόνο άνθρωποι από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν μέχρι εδώ για να γνωρίσουν από κοντά το βουνό των θεών, να περπατήσουν στα μονοπάτια του, να ζήσουν έστω για λίγο την εμπειρία αυτού του τόπου και να γνωρίσουν από κοντά αυτό το μυθικό βουνό που σημάδεψε όσο λίγα την ανθρώπινη ιστορία και τον πολιτισμό.

Ενιπέας ποταμός

Ο Όλυμπος πέρα όμως από τη μυθολογική του διάσταση, αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους φυσικούς θησαυρούς της Ευρώπης. Εθνικός Δρυμός από το 1938 και παγκοσμίως γνωστός για τη μοναδική βιοποικιλότητά του, προσελκύει κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες, ορειβάτες και φυσιολάτρες από όλο τον κόσμο.

Ανάμεσα στα πιο αγαπημένα σημεία του βουνού για πεζοπορία βρίσκεται το φαράγγι του Ενιπέα. Ένα μονοπάτι που συνδυάζει τρεχούμενα νερά, πυκνή βλάστηση, ξύλινα γεφυράκια και εντυπωσιακά περάσματα, προσφέροντας μια από τις ομορφότερες πεζοπορικές εμπειρίες στον Όλυμπο.

Πυκνά δάση οξιάς και μαύρης πεύκης, μικροί καταρράκτες, φυσικές βάθρες και συνεχείς εναλλαγές τοπίου δημιουργούν μια διαδρομή μοναδικής ομορφιάς.

Το δημοφιλές μονοπάτι ξεκινάει από τα Πριόνια και καταλήγει στο Λιτόχωρο. Ακολουθεί για μεγάλο μέρος της διαδρομής την κοίτη του ποταμού, περνώντας πολλές φορές από τη μία όχθη στην άλλη μέσω ξύλινων γεφυριών. Για πολλούς περιπατητές, ο Ενιπέας αποτελεί την πρώτη γνωριμία με τον Όλυμπο, ένα τοπίο όπου το νερό, το δάσος και οι απόκρημνοι βράχοι συνθέτουν μια εμπειρία που μένει αξέχαστη.

Είναι ένα από τα σημεία όπου η άγρια ομορφιά του μυθικού βουνού γίνεται εύκολα προσβάσιμη και γι’ αυτό η κατάσταση των υποδομών του αφορά τόσο τους επισκέπτες, όσο και την προστασία του ίδιου του φυσικού περιβάλλοντος.

Τα ξύλινα γεφυράκια του Ενιπέα

Για να διασχίσεις τον ποταμό Ενιπέα θα χρειαστεί να περάσεις επτά ξύλινα γεφυράκια. Τα ξύλινα γεφύρια του Ενιπέα κατασκευάστηκαν τη δεκαετία του 1990 με μια απλή αισθητική, απόλυτα εναρμονισμένη με το φυσικό περιβάλλον του φαραγγιού. Η παρουσία τους αναβάθμισε σημαντικά τη διάσχιση του μονοπατιού, επιτρέποντας σε χιλιάδες επισκέπτες να απολαμβάνουν με ασφάλεια την ομορφιά του Ενιπέα και να γνωρίζουν ένα από τα πιο εντυπωσιακά τοπία του Ολύμπου.

Με το πέρασμα των χρόνων, η φθορά από τις καιρικές συνθήκες άρχισε να γίνεται εμφανής. Τα γεφύρια, εκτεθειμένα σε πλημμύρες, υγρασία, χιόνι και έντονες μεταβολές της θερμοκρασίας, παρουσίαζαν εδώ και αρκετά χρόνια σημάδια γήρανσης και καταπόνησης.

Οι παραπάνω φωτογραφίες τραβήχτηκαν το 2021. Τα ξύλινα γεφύρια του Ενιπέα, παρότι ήδη έφεραν και τότε τα σημάδια του χρόνου, παρέμεναν λειτουργικά και επέτρεπαν την ασφαλή διάσχιση του ποταμού. Σήμερα, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική.

Τα κατεστραμμένα γεφυράκια του Ενιπέα

Το καθοριστικό πλήγμα ήρθε το 2023, όταν τα ακραία καιρικά φαινόμενα που προκάλεσε η κακοκαιρία Daniel προξένησαν εκτεταμένες ζημιές στην περιοχή. Ορισμένα γεφύρια καταστράφηκαν ολοκληρωτικά, άλλα υπέστησαν σοβαρές βλάβες και η διάσχιση του ποταμού έγινε σε αρκετά σημεία δύσκολη ή ακόμη και επικίνδυνη.

Έκτοτε, ένα από τα πιο γνωστά και πολυσύχναστα μονοπάτια της Ελλάδας λειτουργεί με σοβαρά προβλήματα στις υποδομές του, δημιουργώντας μια εικόνα που δεν ανταποκρίνεται στη διεθνή φήμη και τη σημασία του Ολύμπου.

Αποφάσισα να διαπιστώσω προσωπικά την κατάσταση των ξύλινων γεφυριών του Ενιπέα. Θα σου δείξω την κατάσταση από τρία γεφύρια που είναι στο πιο δημοφιλές σημείο πρόσβασης στο φαράγγι του Ενιπέα ξεκινώντας από τη Μονή Αγίου Διονυσίου.

Λίγα λεπτά μετά την έναρξη της πεζοπορίας συναντά κανείς το πρώτο ξύλινο γεφύρι. Παρότι παραμένει σε χρήση και εξυπηρετεί καθημερινά δεκάδες επισκέπτες, η εικόνα του προκαλεί έντονο προβληματισμό. Το ξύλινο κατάστρωμα παρουσιάζει εκτεταμένες φθορές, με αρκετές σανίδες να έχουν σαπίσει από την πολυετή έκθεση στις καιρικές συνθήκες. Σε πολλά σημεία έχουν δημιουργηθεί μεγάλα ανοίγματα, ενώ κάτω από τα πόδια του επισκέπτη διακρίνεται το κενό και η κοίτη του ποταμού.

Σε ορισμένες τρύπες έχουν τοποθετηθεί πρόχειρα μεταλλικά ελάσματα, μια λύση που δείχνει περισσότερο προσπάθεια προσωρινής αντιμετώπισης παρά ουσιαστική αποκατάσταση του προβλήματος. Παράλληλα, τμήματα της ξύλινης κουπαστής εμφανίζονται σπασμένα ή παραμορφωμένα, ενώ σε αρκετά σημεία λείπουν εντελώς στοιχεία της προστατευτικής περίφραξης.

Η διέλευση παραμένει εφικτή για έναν προσεκτικό πεζοπόρο, αλλά για επισκέπτες χωρίς εμπειρία στο βουνό, τα σημεία αυτά μπορούν να εξελιχθούν σε πραγματική παγίδα.

Η ομορφιά που παραμένει

Αφήνοντας πίσω μου το πρώτο γεφύρι, συνέχισα την πορεία μέσα στο φαράγγι του Ενιπέα. Την προηγούμενη ημέρα είχε βρέξει και το δάσος έμοιαζε να αναπνέει ακόμη την υγρασία της βροχής. Το χώμα ανέδιδε εκείνη τη γνώριμη, γήινη μυρωδιά που μόνο ένα βουνό μετά από καλοκαιρινή μπόρα μπορεί να χαρίσει.

Δίπλα μου κυλούσαν ασταμάτητα τα κρυστάλλινα νερά του Ενιπέα. Ο ήχος τους συνόδευε κάθε βήμα, δημιουργώντας μια αίσθηση ηρεμίας που δύσκολα περιγράφεται με λέξεις. Το φαράγγι δεν είναι μόνο ένα μονοπάτι πεζοπορίας· είναι ένας ζωντανός οργανισμός, ένα οικοσύστημα που σε αγκαλιάζει και σε κάνει να επιβραδύνεις τον ρυθμό σου για να αφουγκραστείς τη φύση.

Οι βράχοι ήταν σκεπασμένοι από παχιά στρώματα βρύων και λειχήνων, σημάδι της καθαρότητας και της υγρασίας που χαρακτηρίζουν το περιβάλλον. Το φως του ήλιου περνούσε ανάμεσα από τα φύλλα των δέντρων δημιουργώντας συνεχείς εναλλαγές φωτός και σκιάς, ενώ οι αποχρώσεις του πράσινου έμοιαζαν αμέτρητες. Σε πολλά σημεία είχα την αίσθηση ότι περπατούσα μέσα σε ένα αρχέγονο δάσος, σε ένα τοπίο που έχει μείνει σχεδόν ανέγγιχτο από τον χρόνο.

Ίσως γι’ αυτό ο Ενιπέας θεωρείται από πολλούς η πιο όμορφη πεζοπορική διαδρομή του Ολύμπου. Δεν είναι μόνο τα νερά, τα βράχια ή τα δέντρα. Είναι η μοναδική αίσθηση επαφής με τη φύση που προσφέρει σε κάθε επισκέπτη, λίγα μόλις χιλιόμετρα μακριά από τη θάλασσα και τους πολυσύχναστους δρόμους της Πιερίας.

Τα πεσμένα δέντρα

Λίγο πιο κάτω, η εικόνα εγκατάλειψης συνεχίζεται. Το μονοπάτι διακόπτεται από μεγάλους κορμούς δέντρων που έχουν καταρρεύσει πάνω στη διαδρομή, πιθανότατα έπειτα από έντονα καιρικά φαινόμενα των τελευταίων ετών. Οι πεσμένοι κορμοί παραμένουν στη θέση τους, σχηματίζοντας ένα φυσικό φράγμα που αναγκάζει τους επισκέπτες να αναζητήσουν τρόπο διέλευσης ανάμεσα από τα δέντρα και τα κλαδιά.

Σε ορισμένα σημεία χρειάστηκε να σκύψω, να περάσω κάτω από τους κορμούς και να κινηθώ προσεκτικά ανάμεσα στα εμπόδια για να συνεχίσω την πορεία μου. Ένας έμπειρος πεζοπόρος μπορεί να περάσει, ένας απλώς περιπατητής θα δυσκολευτεί ή θα γυρίσει πίσω.

Οι πεσμένοι κορμοί αποτελούν μέρος της φυσικής εξέλιξης ενός δάσους. Όταν όμως βρίσκονται πάνω σε ένα από τα δημοφιλέστερα και περισσότερο επισκέψιμα μονοπάτια της χώρας, η απομάκρυνσή τους από τη διαδρομή θεωρείται στοιχειώδης εργασία συντήρησης. Η εικόνα που συνάντησα δείχνει ότι εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα δεν έχει πραγματοποιηθεί η απαραίτητη παρέμβαση ώστε το μονοπάτι να παραμείνει ασφαλές και εύκολα προσβάσιμο για όλους.

Ένα βήμα πριν την κατάρρευση

Συνέχισα την πορεία μου μέσα στο φαράγγι και έφτασα στο δεύτερο ξύλινο γεφύρι της διαδρομής. Αν το πρώτο προκαλούσε ανησυχία, το δεύτερο με έκανε να σταματήσω για αρκετή ώρα και να παρατηρήσω προσεκτικά την κατάστασή του.

Οι φθορές είναι εκτεταμένες σε ολόκληρη σχεδόν την κατασκευή. Μεγάλες τρύπες έχουν ανοίξει στο ξύλινο κατάστρωμα, αρκετές σανίδες έχουν καταρρεύσει ή σαπίσει, ενώ σε ορισμένα σημεία αποκαλύπτεται ολόκληρος ο φέρων σκελετός του γεφυριού. Η διέλευση απαιτεί συνεχή προσοχή, καθώς ένα απρόσεκτο βήμα μπορεί να καταλήξει μέσα σε κάποιο από τα κενά που έχουν δημιουργηθεί.

Εξίσου προβληματική είναι η κατάσταση των προστατευτικών κιγκλιδωμάτων. Σπασμένες κουπαστές, ξύλα που έχουν αποκολληθεί από τα στηρίγματά τους και πρόχειρες συνδέσεις που έχουν υποχωρήσει με το πέρασμα του χρόνου συνθέτουν μια εικόνα εγκατάλειψης. Σε αρκετά σημεία οι μεταλλικοί σύνδεσμοι και τα καρφιά παραμένουν εκτεθειμένα, ενώ το ξύλο γύρω τους έχει διαβρωθεί από την υγρασία και τις καιρικές συνθήκες.

Περπατώντας επάνω του αισθάνεσαι την ανάγκη να ελέγχεις κάθε βήμα. Δεν γνωρίζεις αν η επόμενη σανίδα θα αντέξει το βάρος σου ή αν θα υποχωρήσει κάτω από τα πόδια σου. Είναι ίσως το σημείο της διαδρομής όπου η ανάγκη για άμεση αποκατάσταση γίνεται περισσότερο εμφανής.

Η αντίφαση του Ενιπέα

Το περιβάλλον γύρω μου ήταν κάτι παραπάνω από όμορφο. Είναι ένας από εκείνους τους τόπους που σε κάνουν να σταματάς κάθε λίγο χωρίς λόγο, μόνο για να αισθανθείς την φύση.

Στάθηκα για λίγη ώρα πάνω στο γεφύρι και άφησα το βλέμμα μου να χαθεί στο φαράγγι. Άκουγα το νερό να κυλά ασταμάτητα κάτω από τα πόδια μου, παρακολουθούσα το φως να περνά μέσα από τα δέντρα και τη ζωή του δάσους να συνεχίζεται αδιάφορη για τα ανθρώπινα προβλήματα.

Η αντίθεση είναι εντυπωσιακή. Κάτω από την παλιά ξύλινη κατασκευή κυλούν τα πεντακάθαρα νερά του Ενιπέα, ανάμεσα σε λευκούς βράχους, μικρές λιμνούλες και καταπράσινη βλάστηση, συνθέτοντας μία από τις ομορφότερες εικόνες του Ολύμπου. Είναι δύσκολο να μη σκεφτεί κανείς ότι ένα τοπίο τέτοιας αξίας αξίζει και την αντίστοιχη φροντίδα στις υποδομές που το εξυπηρετούν.

Ο Ενιπέας εξακολουθεί να γοητεύει τον επισκέπτη με την ίδια δύναμη που το έκανε πάντα. Όμως η εικόνα των γεφυριών λειτουργεί σαν μια συνεχής υπενθύμιση ότι η φυσική ομορφιά από μόνη της δεν αρκεί. Χρειάζεται και η ανθρώπινη μέριμνα για να μπορεί να παραμένει προσβάσιμη και ασφαλής.

Η κατάσταση του δεύτερου γεφυριού μου επιβεβαίωσε ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται σε ένα μεμονωμένο σημείο της διαδρομής. Πρόκειται για μια εικόνα που επαναλαμβάνεται σε ολόκληρο το φαράγγι και η οποία, όσο περνά ο χρόνος χωρίς ουσιαστική παρέμβαση, γίνεται ολοένα και πιο σοβαρή.

Το γεφύρι που δεν υπάρχει

Λίγο αργότερα έφτασα στο τρίτο σημείο διέλευσης του Ενιπέα. Εδώ όμως δεν με περίμενε ένα ακόμη γεφύρι σε κακή κατάσταση. Δεν με περίμενε καν γεφύρι.

Από την ξύλινη κατασκευή έχουν απομείνει μόνο τα πέτρινα βάθρα που κάποτε στήριζαν τη διάβαση. Το ποτάμι κυλά πλέον ελεύθερα ανάμεσά τους και ο επισκέπτης βρίσκεται ξαφνικά μπροστά σε ένα αδιέξοδο. Η συνέχεια του μονοπατιού φαίνεται καθαρά στην απέναντι όχθη, αλλά ο τρόπος για να φτάσει κανείς εκεί έχει χαθεί.

Όσοι επιθυμούν να συνεχίσουν τη διαδρομή δεν έχουν άλλη επιλογή από το να κατεβούν μέσα στην κοίτη του ποταμού. Αναγκάστηκα να βγάλω τα παπούτσια μου και να περάσω μέσα από το νερό αναζητώντας τα πιο ρηχά σημεία. Ακόμη και με χαμηλή στάθμη νερού, η διέλευση θέλει μεγάλη προσοχή. Οι πέτρες είναι εξαιρετικά γλιστερές, το ρεύμα σε ορισμένα σημεία είναι αισθητό και μια απλή απώλεια ισορροπίας μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε πτώση.

Για έναν έμπειρο πεζοπόρο η διάσχιση ίσως να αποτελεί απλώς μια μικρή περιπέτεια. Για ανθρώπους που δεν διαθέτουν ορειβατική εμπειρία, η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική. Η συνέχεια του μονοπατιού ουσιαστικά διακόπτεται.

Η εικόνα του τρίτου γεφυριού αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της κατάστασης που επικρατεί σήμερα στον Ενιπέα. Δεν πρόκειται πλέον για φθορές που χρειάζονται συντήρηση ή επισκευή. Πρόκειται για μια βασική υποδομή που έχει εξαφανιστεί, αφήνοντας τους επισκέπτες να αναζητούν μόνοι τους τρόπο διάβασης μέσα στο ποτάμι ενός από τα πιο δημοφιλή και πολυσύχναστα μονοπάτια του Ολύμπου.

Μέσα σε λίγα χιλιόμετρα διαδρομής συνάντησα ένα γεφύρι με σοβαρές φθορές, ένα δεύτερο σε ακόμη χειρότερη κατάσταση και ένα τρίτο που έχει πάψει να υπάρχει. Και όλα αυτά σε ένα από τα πιο γνωστά μονοπάτια της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Οι επισκέπτες συνεχίζουν να έρχονται

Μετά το τρίτο σημείο διέλευσης αποφάσισα να μην συνεχίσω προς τα επόμενα γεφύρια της διαδρομής. Σύμφωνα με πληροφορίες που είχα από ανθρώπους που γνωρίζουν καλά το μονοπάτι και τα επόμενα δύο γεφύρια έχουν καταρρεύσει πλήρως και δεν είναι πλέον λειτουργικά.

Πήρα τον δρόμο της επιστροφής προς τη Μονή Αγίου Διονυσίου με ένα αίσθημα απογοήτευσης. Όχι για τη δυσκολία της διαδρομής, αλλά για την εικόνα που αντίκρισα σε ένα από τα πιο γνωστά και αγαπημένα μονοπάτια της χώρας.

Στην πορεία της επιστροφής συναντούσα συνεχώς ομάδες περιπατητών μέσα στο φαράγγι. Άλλοι ήταν Έλληνες, άλλοι επισκέπτες από το εξωτερικό που είχαν έρθει στον Όλυμπο για να γνωρίσουν από κοντά το μυθικό βουνό των θεών.

Δεν μπορούσα να μη σκεφτώ ποια εικόνα θα αποκομίσουν από αυτή τη διαδρομή και τι θα περιγράψουν όταν επιστρέψουν στις πατρίδες τους. Ο Ενιπέας αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα και πιο προβεβλημένα πεζοπορικά μονοπάτια της Ελλάδας και η σημερινή του κατάσταση σίγουρα δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες που δημιουργεί η διεθνής φήμη του Ολύμπου.

Ο Ελληνικός Ορειβατικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης ζητά λύση για τον Ενιπέα

Από τον Ενιπέα κατέβηκα στο Λιτόχωρο, όπου εκείνη την ημέρα μέλη του Ελληνικού Ορειβατικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, μαζί με φίλους του βουνού, πραγματοποιούσαν μια συμβολική δράση ευαισθητοποίησης για την κατάσταση των γεφυριών του φαραγγιού.

Με πανό και ενημερωτικό υλικό, οι συμμετέχοντες θέλησαν να αναδείξουν ένα πρόβλημα που δεν αφορά μόνο τους ορειβάτες. Αφορά χιλιάδες επισκέπτες που κάθε χρόνο επιλέγουν να γνωρίσουν τον Όλυμπο μέσα από το φαράγγι του Ενιπέα. Το κεντρικό μήνυμα της κινητοποίησης ήταν απλό και ξεκάθαρο: να δοθεί τέλος στην εγκατάλειψη του Ενιπέα και να προχωρήσουν οι απαραίτητες παρεμβάσεις ώστε το μονοπάτι να γίνει ξανά ασφαλές και πλήρως προσβάσιμο.

Οι συμμετέχοντες περπάτησαν στους δρόμους του Λιτόχωρου κάνοντας αισθητή την παρουσία τους και στη συνέχεια κατευθύνθηκαν προς την είσοδο του φαραγγιού, όπου πραγματοποίησαν μια συμβολική πορεία μέσα στον Ενιπέα.

Παρατηρώντας τους ανθρώπους που είχαν συγκεντρωθεί, διαπίστωσα ότι τους ένωνε κάτι κοινό. Δεν βρέθηκαν εκεί από διάθεση αντιπαράθεσης ούτε μόνο για να διαμαρτυρηθούν. Βρέθηκαν εκεί γιατί αγαπούν τον Όλυμπο. Γιατί έχουν περπατήσει αυτά τα μονοπάτια, έχουν ζήσει στιγμές μέσα στο φαράγγι και πιστεύουν ότι ένας τόπος με τέτοια φυσική και συμβολική αξία αξίζει μεγαλύτερη φροντίδα και προσοχή.

Η αποκατάσταση των γεφυριών

Μετά το οδοιπορικό μου στο φαράγγι του Ενιπέα αναζήτησα απαντήσεις για το πότε πρόκειται να αποκατασταθούν οι ζημιές στα ξύλινα γεφύρια και στο μονοπάτι.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που συγκέντρωσα από τον Οργανισμό Φυσικού Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής (ΟΦΥΠΕΚΑ), έχει ολοκληρωθεί η σχετική μελέτη για την αποκατάσταση των γεφυριών, ενώ έχει ήδη εξασφαλιστεί και η απαραίτητη χρηματοδότηση για την υλοποίηση του έργου. Η μελέτη έχει παραδοθεί στον Δήμο Δίου – Ολύμπου, ο οποίος είναι πλέον αρμόδιος για την επόμενη φάση των διαδικασιών.

Από την πλευρά του Δήμου, οι ενέργειες βρίσκονται στο στάδιο της δημοπράτησης του έργου, με στόχο οι εργασίες αποκατάστασης να ξεκινήσουν προς το τέλος του καλοκαιριού. Εφόσον το χρονοδιάγραμμα τηρηθεί, τα κατεστραμμένα γεφύρια του Ενιπέα θα αρχίσουν επιτέλους να αντικαθίστανται έπειτα από μια μακρά περίοδο αναμονής.

Μέχρι τότε, όμως, η πραγματικότητα στο πεδίο παραμένει αυτή που συνάντησα κατά την αυτοψία μου. Οι επισκέπτες του φετινού καλοκαιριού θα βρεθούν αντιμέτωποι με φθαρμένα και πεσμένα γεφύρια, προβλήματα πρόσβασης και σημεία όπου η διέλευση απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή ή ακόμη και πέρασμα μέσα από την κοίτη του ποταμού.

Ο Ενιπέας εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα πιο όμορφα και εμβληματικά μονοπάτια της Ελλάδας. Η φυσική του ομορφιά παραμένει αναλλοίωτη. Η ελπίδα όλων όσων αγαπούν τον Όλυμπο είναι ότι όταν οι επισκέπτες επιστρέψουν εδώ την επόμενη χρονιά, θα μπορούν να απολαμβάνουν το φαράγγι με ασφάλεια, διασχίζοντας νέα και λειτουργικά γεφύρια αντάξια της αξίας αυτού του μοναδικού τόπου.

Φεύγοντας από τον Ενιπέα κράτησα μια αισιόδοξη σκέψη. Τα γεφύρια μπορεί σήμερα να είναι σε κακή κατάσταση, όμως η ομορφιά του φαραγγιού παραμένει ζωντανή και συνεχίζει να εμπνέει όσους το επισκέπτονται. Ελπίζω ότι σύντομα οι εργασίες αποκατάστασης θα επαναφέρουν στο μονοπάτι την εικόνα που του αξίζει.

Μέχρι τότε, αφήνω εδώ ένα μικρό βίντεο που γυρίσαμε με την Αρετή στον Ενιπέα. Μια προσωπική ανάμνηση από έναν τόπο που εξακολουθεί να μας συγκινεί και να μας εμπνέει. Έναν τόπο όπου το νερό, το δάσος και η μουσική συνθέτουν μια εμπειρία που μένει για πάντα στη μνήμη.

Μπορείς να δεις το βίντεο εδώ: 

*Ο Στέργιος Μήτας είναι σκηνοθέτης και ταξιδιωτικός αρθρογράφος, η Αρετή Τουσέρ είναι μουσικός και συνθέτρια