ΚΑΡΠΑΘΙΟ ΠΕΛΑΓΟΣ: ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ ΝΗΣΑΚΙ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ
Ο Γιώργος Κυριακόπουλος περιγράφει την Κάσο ως άνυδρο βράχο που άλλοι απορρίπτουν και άλλοι ερωτεύονται για τους καλοσυνάτους κατοίκους και την ηρεμία της.
Η Κάσος παρουσιάζεται ως ένα μικρό, αυθεντικό νησί των Δωδεκανήσων που γοητεύει με την ηρεμία, την ιστορία και τη γνήσια φιλοξενία των κατοίκων της. Μακριά από τον μαζικό τουρισμό, ξεχωρίζει για τα παραδοσιακά χωριά, τα καπετανόσπιτα, την τοπική κουζίνα και τις ήσυχες παραλίες της, ενώ ιδιαίτερη εντύπωση αφήνει και το ακατοίκητο Αρμάθια, που περιγράφεται ως πραγματικός παράδεισος.
Πιο αναλυτικά
Λέξεις: Γιώργος Κυριακόπουλος
Χρόνια ήθελα να πάω στην Κάσο. Με αποπαίρναν όμως οι λίγοι φίλοι που την είχαν επισκεφτεί. «Ένας βράχος είναι, άνυδρος και γυμνός». Άλλοι πάλι την είχαν ερωτευτεί για τους καλοσυνάτους κατοίκους της και για την ηρεμία της ξεχασμένης ιστορίας της, που φαίνεται ακόμη στα ερειπωμένα καπετανόσπιτά της με τα όμορφα βοτσαλωτά και τα αετώματα στις αρχοντικές τους πόρτες, καθώς και στα ηρώα της ελάχιστα γνωστής σφαγής του 1824. Και πριν δυό βδομάδες επιτέλους πήγα. Και συντάχθηκα αναφανδόν με τους δεύτερους.
Αντίθετα με τα υπόλοιπα μικρά Δωδεκάνησα που ζουν τα καλοκαίρια με τους παλιούς μετανάστες τους στην Αυστραλία, η Κάσος ζει με τους Ελληνοαμερικάνους της και με τους Αιγυπτιώτες της. Οι Κασιώτες έσκαψαν την Διώρυγα του Σουέζ και στην ομώνυμη πόλη (όπως και στο Κάιρο και την Αλεξάνδρεια) άνθισε τον προηγούμενο αιώνα μία πολύ μεγάλη Ελληνική Κοινότητα.
Μα εκτός από αυτούς τους «γραφικούς» πατριώτες τουρίστες, το μικρό νησάκι γέννησε και πολλές γενιές καραβοκυραίων και εφοπλιστών, που τίποτα δεν έχουν να ζηλέψουν από τους Χιώτες και τους Ανδριώτες. Αντίθετα, μάλιστα, αυτοί οι ξενιτεμένοι πλούσιοι δεν επένδυσαν χλιδάτα στο νησάκι τους, αλλά το προσέγγισαν και συνεχίζουν να το προσεγγίζουν ως μια σεβαστική μήτρα που αξίζει να μη σπιλωθεί από την «ανάπτυξη». Βοηθούντων και των φιλήσυχων χιλίων περίπου κατοίκων, μοιρασμένων σε τέσσερα γραφικά χωριά, του υπέροχου φαγητού, των αναρίθμητων μοναστηριών και ξωκκλησιών, των ανεμόμυλων και των εξωπραγματικά γοητευτικών ξερολιθιών, που όριζαν τα άνυδρα κτηματάκια του χτες, ακόμη και μέσα στα μικρά φαράγγια, η Κάσος αναδίδει μια μαγεία και μια ξεκούραση που σπάνια βρίσκεις πιά στο ξεφαντωμένο Αιγαίο.
Και μιάς και τα γράφω αυτά για τους Θεσσαλονικιούς φίλους μου, να προσθέσω ότι αντίθετα με την Χαλκιδική, οι παραλίες είναι ήσυχες και καθαρές, χωρίς μπητσόμπαρα και μίνι μάρκετ, οι Κασιώτικοι ντολμάδες και τα Συμιακά γαριδάκια, τα τσιγαριαστά βλήτα με ντοματούλα και εξαιρετικό λάδι, οι ντόπιες γραβιέρες και τα φρέσκα ψάρια είναι ο απαράβατος κανόνας, αντί για κλαμπ σάντουιτς, κούκις, βάφλες και κρέπες και «αστεράτες» κουζίνες με αστεροειδή γλυκάνισο και τόφου. Και ναι μεν το ίδιο το νησάκι παραλίες «σαν της Χαλκιδικής δεν έχει» (αν και το κάπως απομακρυσμένο Αυλάκι είναι ίσως η ωραιότερη παραλία των Δωδεκανήσων), όμως αν πάρει κανείς το καραβάκι από το Φρυ για το ακατοίκητο νησάκι Αρμάθια, φτάνει σε μισή ώρα σε έναν Παράδεισο που θα ζήλευε η Αμμουλιανή, ακόμα και πριν την τουριστική της λαίλαπα.
Την Κάσο ή την λατρεύεις ή την αγνοείς. Από σένα εξαρτάται, από το τι ψάχνεις στις διακοπές σου. Εμένα οι δροσερές σκιές στις φιλόξενες ταβέρνες και στα καφενεία, τα μοσχομπούκια (αρωματικά καλτσούνια) και η τοπική ρακή, το γλυκό φως αργά το απόγευμα και η απέραντη καλοσύνη των γλυκομίλητων ανθρώπων της μου θύμισαν μια Ελλάδα που πίστευα πως δεν υπάρχει πιά. Και την αγάπησα, σχεδόν παράφορα.
*Ο Γιώργος Κυριακόπουλος είναι συγγραφέας
