ΦΟΛΕΓΑΝΔΡΟΣ 1991 – 2026: ΤΟ ΝΗΣΙ ΠΟΥ ΝΙΚΗΣΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ
Ο Γιώργος Δανιήλ θυμάται τη Φολέγανδρο του Αυγούστου 1991, όταν στο νησί κυκλοφορούσε μόνο το λεωφορειάκι της φωτογραφίας.
Το άρθρο είναι μια νοσταλγική αναδρομή στη Φολέγανδρο του 1991 και μια σύγκριση με το σήμερα, μέσα από τις αναμνήσεις ενός ταξιδιού σε ένα νησί τότε σχεδόν χωρίς αυτοκίνητα και με ελάχιστες υποδομές. Ο συγγραφέας θυμάται με χιούμορ τις απρόσμενες εικόνες της εποχής, όπως την επίσκεψη Μητσοτάκη και Καραμανλή, και καταλήγει ότι, παρά την αύξηση του τουρισμού και των οχημάτων, η Φολέγανδρος διατηρεί ακόμη τον ήρεμο, αυθεντικό και γοητευτικό χαρακτήρα της.
Πιο αναλυτικά
Λέξεις: Γιώργος Δανιήλ
Να πω μια ιστοριούλα 35 ετών (και όποιος έχει διάθεση τη διαβάζει). Από τη Φολέγανδρο του μακρινού Αυγούστου του 1991, όταν την επισκέφτηκα για πρώτη φορά και το μοναδικό μηχανοκίνητο όχημα του νησιού ήταν το λεωφορειάκι της φωτογραφίας. Φτάσαμε στο νησί μετά από ένα 20ωρο στη θάλασσα, μέσω Ίου, όπου έκανε στάση ο Άνεμος μία δύο ημέρες της εβδομάδας και φύγαμε μέσω Σαντορίνης μετά από άλλο ένα 20ωρο στη θάλασσα και πάλι στο κατάστρωμα του Άνεμου.
Κοιμηθήκαμε σε σλίπιγκ μπαγκς στην παραλία της Αγκάλης. Για νερό (και τα υπόλοιπα) μας εξυπηρετούσε η φιλόξενη ταβέρνα του “Ψαρομήλιγκα”, παππού των συμπαθητικότατων παιδιών που τη δουλεύουν σήμερα. Από την Αγκάλη για τη δημοσιά ανέβαινες ή με τα μουλάρια ή με τα πόδια. Στη δημοσιά περίμενες το μοναδικό αυτό λεωφορειάκι του νησιού το οποίο έκανε τη διαδρομή Καραβοστάσης – Χώρα – Άνω Μεριά αρκετές φορές τη μέρα (σιγά τη διαδρομή δηλαδή, 9 χλμ σύνολο απ’ άκρη σ’ άκρη).
Ένα απογευματάκι λοιπόν, με τον ήλιο να μας χτυπάει κατακούτελα, και ενώ εμείς και καμιά δεκαριά άλλοι ταλαίπωροι έχουμε μόλις ανέβει από Αγκάλη και περιμένουμε ψηλά στη δημοσιά το λεωφορειάκι να έρθει από την Άνω Μεριά να μας πάει στη Χώρα, από την αντίθετη πλευρά, μέσα στη θολούρα που δημιουργούσε η ζέστη, φαίνονται να μας πλησιάζουν δύο τεράστια αυτοκίνητα, μία Μερσεντές και μια Μπε Εμ Βε. Στην αρχή σκέφτηκα ότι ήταν ψευδαίσθηση από τον ήλιο που έφαγα όλη τη μέρα στην παραλία, όπως αυτές οι ψευδαισθήσεις που δείχνει στις ταινίες στους ταξιδιώτες της ερήμου. Πως είναι δυνατόν να βλέπω αυτήν την παρέλαση υπερπολυτελίας σε ένα νησί χωρίς κανένα άλλο όχημα πλην του γνωστού λεωφορείου;
Τη σύγχυση μου επέτεινε και ένας από τους εργάτες που έστρωναν τις πεζούλες 300 μέτρα πριν από εμάς, ο οποίος άρχισε να κυνηγάει τα αυτοκίνητα και να φωνάζει “ο Καραμανλής, ο Καραμανλής”. Όταν οι λιμουζίνες μας πλησίασαν, το πίσω παράθυρο της μίας εξ αυτών κατέβηκε και χαμογελαστός χαμογελαστός μας χαιρέτησε ο μπαμπάς Μητσοτάκης (ο Κωνσταντίνος ντε) με το γνωστό σε όλους μας ασχολίαστο χαμόγελο. Το βράδυ φάγαμε στη Χώρα, όπου όλοι μας, ντόπιοι και επισκέπτες, συζητούσαμε γελώντας για τους απρόσμενους νεοφερμένους, και γυρίσαμε στην Αγκάλη. Το πρωί της επομένης ημέρας (εννοείται ότι) η Έφη πάτησε αχινό στην παραλία του Αγίου Νικολάου και ο γυρισμός μας προς Θεσσαλονίκη υπήρξε επίπονος μεν, με πολλά γέλια δε, για την (ακόμα μία) απόδειξη της πολυθρύλητης γκαντεμιάς του τότε πρωθυπουργού. Κατακλείδα.
Οι καιροί αλλάζουν. Η Φολέγανδρος όχι τόσο. Μόνο που σήμερα το λεωφορειάκι αποτελεί τουριστική ατραξιόν σε μπαρ του νησιού. Το νησί είχε και φέτος, που ξαναπήγα, τα ίδια θετικά vibes που είχε 35 χρόνια πριν. Λίγο παραπάνω κόσμο και λίγα παραπάνω αυτοκίνητα. Κατά τα λοιπά σε παίρνει μαζί του στους ράθυμους, πολιτισμένους, ειλικρινείς και ευεργετικούς ρυθμούς του. Δεν υπάρχουν πολλοί τόποι που να μπορούν να το κάνουν αυτό πλέον. Να είμαστε όλοι γεροί και του χρόνου παιδιά!
*Ο Γιώργος Δανιήλ είναι δικηγόρος
