Η δεύτερη μέρα του Πάσχα, Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, είναι η ιδανική ημέρα για να βρεις επιτέλους την ευκαιρία για μια απόδραση λίγων ωρών από τη Θεσσαλονίκη, πριν επιστρέψεις και πάλι στους ρυθμούς της καθημερινότητας.
Το γιορτινό τραπέζι έχει μαζευτεί και η πριν η πόλη αρχίσει να γεμίζει ξανά, η φύση σε καλεί να πάρεις ανοιξιάτικες ανάσες γεμίζοντας τα αποθέματα της υπομονής σου μέχρι να έρθει το καλοκαίρι.
Εάν αυτό το Πάσχα σε βρίσκει στη Θεσσαλονίκη, οι επιλογές για κοντινές, μονοήμερες εξορμήσεις είναι πολλές. Σε τέτοιο σημείο μάλιστα που είναι σχεδόν άδικο να επιλέξεις να μείνει και πάλι… εντός των τειχών.
Παρακάτω μια λίστα με προορισμούς που θα κάνουν τη δεύτερη μέρα του Πάσχα λίγο πιο ξεχωριστή, μέσα από μια στήλη που έχετε αγαπήσει ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό και χαιρόμαστε πολύ γι’ αυτό!
1 ώρα και 2 λεπτά από τη Θεσσαλονίκη: Ανοιξιάτικη εξόρμηση σε έναν τόπο μικρό στον χάρτη, αλλά μεγάλο στη ψυχή
Κάτω από τα τεράστια, πλατιά κλαδιά του Γεροπλάτανου, ο χρόνος μοιάζει να κυλάει πιο αργά. Το αιωνόβιο δέντρο στέκει στην πλατεία του χωριού σαν σιωπηλός φύλακας, με ρίζες που αγκαλιάζουν τη γη εδώ και πάνω από οκτακόσια χρόνια.
Κάθε κλαδί του κουβαλάει ιστορίες γενεών: κουβέντες, γέλια παιδιών, πανηγύρια, καλοκαιρινά απογεύματα και χειμωνιάτικους καφέδες.
Ανάμεσα στον ήχο του ανέμου που περνά από τα φύλλα του και τη δροσιά της μικρής πηγής στη ρίζα του, μπορεί κανείς να καταλάβει γιατί ολόκληρο το χωριό πήρε το όνομά του από αυτό το δέντρο.
Ο Γεροπλάτανος δεν είναι μόνο ένα δέντρο, είναι η καρδιά του τόπου.
Χτισμένος στις πλαγιές του Χολομώντα, ο Γεροπλάτανος, ένα από τα Ζερβοχώρια της Χαλκιδικής, απέχει περίπου 1 ώρα από τη Θεσσαλονίκη.
Στενά λιθόστρωτα δρομάκια, πέτρινα σπίτια με κεραμοσκεπές, μικρές αυλές και λουλουδιασμένες γλάστρες δημιουργούν μια εικόνα που μοιάζει να έχει μείνει ανέγγιχτη από τον χρόνο.
Από εδώ, τα στενά δρομάκια του χωριού ανοίγουν σε μονοπάτια που ανεβαίνουν στον Χολομώντα, όπου η άνοιξη ζωγραφίζει τα δάση με κάθε απόχρωση του πράσινου και το φως λούζει τα πέτρινα σπίτια.
Ο αιωνόβιος πλάτανος στην πλατεία δεν είναι απλώς ένα δέντρο. Είναι το σύμβολο του χωριού. Με ύψος περίπου 20 μέτρα και κορμό που φτάνει τα 15 μέτρα σε περίμετρο, έχει ανακηρυχθεί προστατευόμενο μνημείο της φύσης, το 1976.
Η ηλικία του εκτιμάται ότι ξεπερνά τα 800 χρόνια και, σύμφωνα με υπολογισμούς βάσει της περιμέτρου, μπορεί να αγγίζει ακόμη και τα 1.500 έτη.
Η ρίζα του αγκαλιάζει μια μικρή πηγή, δροσίζοντας το χώρο γύρω του, ενώ τα κλαδιά του προσφέρουν σκιά και ησυχία σε όσους κάθονται κάτω. Γενιές κατοίκων έχουν μεγαλώσει στη σκιά του.
Η άνοιξη είναι η πιο μαγική εποχή για να επισκεφθείς τον Γεροπλάτανο. Το χωριό γεμίζει χρώμα και ζωή χωρίς να χάνει τη γαλήνη του. Τα δρομάκια, τα μονοπάτια και η πλατεία με τον γέρο πλάτανο σε καλούν να περπατήσεις, να καθίσεις, να φωτογραφίσεις ή απλώς να χαθείς για λίγο στην ομορφιά της φύσης και της ιστορίας.
Ο Γεροπλάτανος δεν υπόσχεται έντονα αξιοθέατα ούτε πολυκοσμία.
Υπόσχεται κάτι σπάνιο σήμερα. Ένα ταξίδι αργό, ήσυχο, γεμάτο μυρωδιές, χρώματα και ιστορία.
Και αρκεί να καθίσεις κάτω από τον πλάτανο για να καταλάβεις γιατί το χωριό πήρε το όνομά του.
Γιατί εδώ, το παρελθόν, η φύση και η ζωή συνεχίζουν να ριζώνουν μαζί, αιώνες τώρα.
52 λεπτά από τη Θεσσαλονίκη: Ανοιξιάτικη βόλτα σε ένα πανέμορφο χωριό που δε θα δεις σε ταξιδιωτικούς οδηγούς
Το Λιβάδι, ένα χωριό του Δήμου Θέρμης, αποτελεί προορισμό – έκπληξη, ευρισκόμενο σε υψόμετρο 850 μέτρα.
Δεν θα το δεις σε ταξιδιωτικούς οδηγούς, ούτε σε άρθρα – αφιερώματα με εκδρομικούς προορισμούς.
Και αυτή είναι η δύναμή του.
Είναι εκεί διακριτικά και σε περιμένει να το περπατήσεις.
Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 40 χιλιομέτρων από τη Θεσσαλονίκη στα όρια με το Νομό Χαλκιδικής.
Πίσω σου αφήνεις την πόλη. Τη θέα των πολυκατοικιών αντικαθιστούν τώρα οι εικόνες με τις πλαγιές.
Τα φανάρια δίνουν τη θέση τους σε στροφές και ο θόρυβος της πόλης στον καθαρό αέρα της φύσης.
Το Λιβάδι θα σου προσφέρει την ηρεμία που χρειάζεσαι.
Πέτρινα σπίτια, κεραμίδια, καμινάδες που καπνίζουν ακόμα περιμένοντας την άνοιξη να μπει για τα καλά ώστε να σβήσουν επιτελώντας και το φετινό χειμώνα το έργο τους.
Στο Λιβάδι υπάρχουν αρκετά δείγματα μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης η κεντρική πλατεία με τα αιωνόβια πλατάνια και την χαρακτηριστική πέτρινη κατοικία του 1888, καθώς και ο ιερός ναός του Αγίου Αθανασίου (1818).
Ένα σκηνικό σχεδόν κινηματογραφικό που δε «φωνάζει» για να σε εντυπωσιάσει.
Δεν πας στο Λιβάδι για να κάνεις πράγματα.
Πας για να ρίξεις για λίγο τους ρυθμούς σου, να αλλάξεις παραστάσεις, να μάθεις πώς είναι η ζωή μακριά από το άγχος της πόλης.
Ο αέρας εκεί είναι πιο κοφτερός, πιο καθαρός. Αναπνέεις και σκέφτεσαι αλλιώς.
Το Λιβάδι δεν είναι ένα χωριό – αξιοθέατο, ούτε ένας προορισμός… σκηνοθετημένος για να υποδεχτεί επισκέπτες.
Είναι ένας προορισμός που κινείται με τους ίδιους ρυθμούς κάθε ημέρα της εβδομάδας.
Από το Λιβάδι μπορείς να θαυμάσεις την εντυπωσιακή θέα στην κοιλάδα του Ανθεμούντα και τον Θερμαϊκό Κόλπο.
Τα μονοπάτια που ξεκινούν από το Λιβάδι οδηγούν σε όμορφα σημεία της περιοχής, όπως η κορυφή «Καλογερικό» την κορυφογραμμή Χορτιάτη – Ομβριανού με δάση δρυός, καστανιάς και οξιάς.
Η κορυφή «Καλογερικό» στο Λιβάδι Θεσσαλονίκης προσφέρει μια εύκολη πεζοπορία που προσφέρει εκπληκτική θέα. Η διαδρομή ξεκινά από το χωριό Λιβάδι και ακολουθώντας το μονοπάτι που οδηγεί στον Άγιο Ραφαήλ, ανεβαίνει στην κορυφή. Η συνολική απόσταση της διαδρομής είναι 7,5 χιλιόμετρα και η διάρκεια της είναι περίπου τρεις έως τρεισήμισι ώρες.
Η διαδρομή είναι σχετικά εύκολη και δεν απαιτεί ιδιαίτερη φυσική κατάσταση. Αρχικά, ακολουθεί τους δρόμους του χωριού μέχρι να φτάσει στο δασικό δρόμο. Από εκεί, το μονοπάτι ανηφορίζει μέσα στο δάσος, με υψομετρική διαφορά περίπου διακοσίων πενήντα μέτρων. Η διαδρομή είναι καλά σηματοδοτημένη και δεν υπάρχουν τεχνικές δυσκολίες.
Η κορυφή «Καλογερικό» βρίσκεται σε υψόμετρο 970 μέτρων. Από εκεί, η θέα είναι μαγευτική καθώς δίνεται η ευχέρεια για άπλετη παρατήρηση προς τον Θερμαϊκό Κόλπο, την κοιλάδα του Ανθεμούντα, τον Όλυμπο, καθώς και το Όρος Χορτιάτης και τους περιμετρικούς ορεινούς όγκους. Εάν κάποιος επιθυμεί να απολαύσει μια άκρως ενδιαφέρουσα πεζοπορία χαμηλού βαθμού δυσκολίας με θέα, η κορυφή «Καλογερικό» είναι μια εξαιρετική επιλογή.
Επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη τα φώτα της πόλης θα σου φανούν διαφορετικά.
Σα να έχεις κάνει ένα εσωτερικό restart.
Η διάθεση σου αλλάζει και αυτό αρκεί.
Και αν κάτι ξέρει καλά αυτή η πόλη είναι ότι πολλές από τις ομορφότερες ιστορίες της γράφονται λίγο έξω από τα όρια της.
57 λεπτά από τη Θεσσαλονίκη: Στο «μπαλκόνι» της Χαλκιδικής μακριά από την πολυκοσμία και τον θόρυβο
Αν ψάχνεις μια μονοήμερη απόδραση με αφετηρία τη Θεσσαλονίκη χωρίς να χρειαστεί να φύγεις μακριά από την πόλη γράψε στο GPS, Βάβδος.
Ναι Χαλκιδική (ξανά) τον χειμώνα. Όχι beach bar. Βουνό.
Σκαρφαλωμένη στις πλαγιές του Χολομώντα, η Βάβδος είναι από εκείνα τα χωριά που σε περιμένουν να τα ανακαλύψεις.
Πέτρινα σπίτια, καλντερίμια, αυλές με ξύλα στοιβαγμένα για τον χειμώνα και μια ησυχία που δεν είναι όμως αμήχανη, αλλά καμιά φορά είναι απαραίτητη για να καθαρίσει το μυαλό.
Από τη Θεσσαλονίκη θα χρειαστείς κάτι λιγότερο από μια ώρα για να φτάσεις στη Βάβδο.
Η διαδρομή στην αρχή θα σου φανεί γνώριμη, αλλά κάπου μετά τον Πολύγυρο το σκηνικό αλλάζει. Οι στροφές πυκνώνουν, το τοπίο παίρνει μια άγρια ομορφιά και το υψόμετρο ανεβαίνει.
Μαζί του και η διάθεσή σου γιατί επιτέλους καταφέρνεις να ξεφύγεις από την βοή της πόλης.
Η Βάβδος απλώνεται αμφιθεατρικά και χαρίζει θέα μέχρι τον Τορωναίο όταν ο καιρός είναι καθαρός.
Χτίστηκε, κατά πάσα πιθανότητα, κατά τη διάρκεια των ρωμαϊκών χρόνων. Παρόλα αυτά, αναφέρεται για πρώτη φορά σε ιστορικές καταγραφές το 1321. Εδώ γεννήθηκε και ο Νικόλαος Γερμανός, ο πολιτικός και βουλευτής από τη Βόρεια Ελλάδα, που ίδρυσε τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, το 1926.
Ο Δέκιος διόρισε τον Βάβδο –Vavdus- άρχοντα της Ανδριανούπολης, που εξουσίαζε την Μακεδονία και Θράκη, όταν αυτοκράτωρ των Ρωμαίων ήταν ο Δέκιος, που κατέλαβε τον θρόνο το 249 μ.Χ. και φονεύθηκε με προδοσία το 251 μ.Χ.
Ο Ρωμαίος αυτός στρατηγός εγκατέστησε στην Κορυφή του βουνού του Βάβδου, στο υψόμετρο 1050 μ. που φέρει και σήμερα το όνομα “ΒΙΓΛΑ” και έχει ευρύτατο ορίζοντα, παρατηρητήριο, για να ελέγχει τον κόλπο του Θερμαϊκού και την γύρω περιοχή και να την προφυλάσσει από τους πειρατές . Οι ντόπιοι που έμεναν στα παράλια στην εμφάνιση των πειρατών άναβαν φωτιές κατά μήκος των παραλίων και έδιναν μήνυμα στο χιλίαρχο Vavdus Βάβδο για να τους προστατέψει με το ιππικό του. Σιγά-σιγά για τις ανάγκες του στρατού κτίσθηκαν σπίτια και δημιουργήθηκε ο οικισμός που πήρε το όνομά του από τον Ρωμαίο χιλίαρχο Βάβδο.
Το χωριό έχει λίγους μόνιμους κατοίκους, αλλά διατηρεί εκείνη τη δωρική περηφάνια των μακεδονίτικων ορεινών οικισμών.
Φημίζεται για τα πέτρινα σπίτια της, τα στενά λιθόστρωτα δρομάκια και τις γραφικές πλατείες, που δημιουργούν μια ατμόσφαιρα άλλης εποχής.
Άκου τις κουβέντες των ντόπιων, το τρίξιμο από τις ξυλόσομπες τον χειμώνα, τον αέρα που περνάει από τα πλατάνια. Αν είσαι από αυτούς που μετράνε τα «τι να κάνω εδώ;», η απάντηση είναι απλή: Να είσαι εδώ.
Η Βάβδος είναι ιδανική αφετηρία για πεζοπορίες στον Χολομώντας. Δασικοί δρόμοι, μονοπάτια μέσα σε οξιές και καστανιές, μυρωδιά υγρής γης.
Δεν χρειάζεται να είσαι έμπειρος πεζοπόρος. Αρκεί ένα ζευγάρι καλά παπούτσια και διάθεση να χαθείς λίγο από τον θόρυβο της πόλης.
Αν η Θεσσαλονίκη σε έχει κουράσει με την έντασή της, η Βάβδος είναι η υπενθύμιση ότι σε 57 λεπτά μπορείς να αλλάξεις όχι απλώς τοπίο, αλλά ρυθμό ζωής.
1 ώρα και 28 λεπτά από τη Θεσσαλονίκη: Στα γραφικά και ήρεμα σοκάκια ενός παραδοσιακού οικισμού της Χαλκιδικής
Υπάρχουν μέρη που δεν τα επισκέπτεσαι απλώς. Τα περπατάς λίγο πιο αργά, τα αισθάνεσαι.
Η παλιά Νικήτη, ο ιστορικός οικισμός της Σιθωνίας, είναι ακριβώς αυτό. Ένα χωριό που κουβαλά μνήμη, όχι σαν βάρος αλλά σαν ήρεμη παρουσία.
Και είναι ιδανική περίοδος να την επισκεφτείς τώρα για να δεις αφ’ υψηλού το άλλο πρόσωπο της Χαλκιδικής. Αυτό που τα τελευταία χρόνια έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα και ζει στη σκιά του καλοκαιρινού βουητού, των ψάθινων ομπρελών και των ατελείωτων ξαπλωστρών σε όλη την ακτογραμμή.
Αν θέλεις να ανακαλύψεις την πραγματική Χαλκιδική μια εκδρομή στον ιστορικό οικισμό της παλιάς Νικήτης είναι αυτό που πρέπει.
Τα σπίτια χαμηλά, πετρόχτιστα, με αυλές που μοσχοβολάνε βασιλικό και γιασεμί. Στενά δρομάκια που στρίβουν χωρίς προειδοποίηση, λες και δεν φτιάχτηκαν για GPS αλλά για ανθρώπους που χάνονται επίτηδες.
Ο ιστορικός αυτός οικισμός δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει. Σε κερδίζει σιωπηλά με τις λεπτομέρειες και την ηρεμία που τον περιβάλλει.
Στην καρδιά του οικισμού, ο ναός του Αγίου Νικήτα στέκει αγέρωχος, σημείο αναφοράς όχι μόνο θρησκευτικό αλλά και ιστορικό. Γύρω του, η ζωή κυλάει όπως παλιά: καφενεία μικρά, χωρίς πόζα, με καρέκλες που τρίβουν στο πλακόστρωτο και κουβέντες που ξεκινούν από τον καιρό και φτάνουν μέχρι τα «πώς πήγε φέτος η σοδειά» ή πόσο κόσμο περιμένουν το φετινό καλοκαίρι.
Ο ιστορικός οικισμός της Νικήτης ξεκίνησε την ύπαρξή του ως μοναστηριακό μετόχι την ύστερη βυζαντινή περίοδο. Σύμφωνα με την προφορική παράδοση, το παλιό χωριό της Νικήτης ιδρύθηκε από πρόσφυγες των παράκτιων οικισμών στην Ελιά, Καστρί και Άγιο Γεώργιο, που αναγκάστηκαν να μετακινηθούν στην ενδοχώρα, προκειμένου να αποφύγουν τις πειρατικές επιδρομές.
Η Νικήτη επέζησε στα ταραγμένα χρόνια πριν και μετά την πτώση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ήταν ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της Χαλκιδικής.
Μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους, το 1912, η Νικήτη συνέχισε να αναπτύσσεται και σταδιακά νέα σπίτια χτίστηκαν πιο κοντά στη θάλασσα. Πολλά σπίτια εγκαταλείφθηκαν και το παλιό χωριό παράκμασε.
Ωστόσο, η τουριστική έκρηξη του τέλους του 20ου αιώνα, αναζωογόνησε το ενδιαφέρον για τον ιστορικό οικισμό της Νικήτης. Σιγά σιγά και κυρίως από 2000 και έπειτα, πολλοί ιδιώτες αγόρασαν τις παλιές κατοικίες και τις ανακαίνισαν ενώ ο Δήμος φρόντισε ώστε να αποκατασταθούν τα πλακόστρωτα σοκάκια, η μικρή πλατεία με τον πλάτανο ενώ δημιουργήθηκε και το Λαογραφικό και Ιστορικό Μουσείο της Νικήτης, το οποίο στεγάζεται στο παλιό δημοτικό σχολείο.
Πάνω από την εκκλησία του Αγίου Νικήτα υπάρχει ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου, με τοιχογραφίες του 16ου αιώνα.
Ψηλά στο βουνό, ανάμεσα σε πεύκα και ελιές, βρίσκεται το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία και προσφέρει υπέροχη θέα στο χωριό της Νικήτης και στον Τορωναίο κόλπο.
Η παλιά Νικήτη δεν είναι ένα τοπίο όπως της υπόλοιπης τουριστικής Χαλκιδικής που μοιάζει με σκηνικό. Είναι ένα αυθεντικό τοπίο με σπίτια που δεν είναι… ινσταγκραμικά, αλλά κρύβουν μέσα τους ιστορίες πολλών ετών.
Κανείς που επισκέπτεται την παλιά Νικήτη δεν είναι τουρίστας. Είναι ένας περαστικός που κάθεται απλώς λίγο περισσότερο από όσο είχε σκοπό.
Δεν είναι ένας προορισμός με checklist. Να δεις εκείνο, να δεις το άλλο, μη χάσεις εκείνο.
Είναι προορισμός για να περπατήσεις χωρίς πρόγραμμα. Να θυμηθείς πώς είναι να μην βιάζεσαι.
Κατεβαίνοντας προς τη θάλασσα θα ακούς το χωριό που αφήνεις πίσω να σου «ψιθυρίζει» να μην ξεχνάς από που ξεκινούν τα πράγματα.
Το Παλαιό Χωριό Νικήτης, με τη «σφραγίδα» του Υπουργείου Πολιτισμού έχει χαρακτηριστεί ως «ιστορικός τόπος» και βάσει νόμου, χρήζει προστασίας, ως αναπόσπαστο μέρος της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
1 ώρα και 5 λεπτά από τη Θεσσαλονίκη: Απόδραση χωρίς βαλίτσα σε μια γραφική όαση της πόλης
Και όμως η Θεσσαλονίκη έχει χωριά. Και μάλιστα πολλά από αυτά πανέμορφα. Και είναι εκεί έξω και σε περιμένουν να τα ανακαλύψεις.
Πόσοι από εσάς έχετε νοσταλγήσει τα χρόνια εκείνα που πηγαίνατε στο χωριό σας και σας περίμεναν οι παππούδες και οι γιαγιάδες σας και από το πρωί μέχρι το βράδυ ήσασταν έξω στην αυλή και παίζατε ή κάνατε ατελείωτες γύρες με τα ποδήλατα μέχρι να σκοτεινιάσει.
Τα χρόνια πέρασαν, η νοσταλγία δε σβήνει, αλλά πλέον μεγαλώσαμε, οι ρόλοι άλλαξαν και τα σαββατοκύριακα αναζητάς τις απαραίτητες εκείνες αποδράσεις από τη βοή της πόλης για να θυμηθείς τα παλιά και να γίνεις ξανά για λίγο παιδί.
Ένα μέρος που θα σου ξυπνήσει τέτοιες αναμνήσεις είναι τα Πετροκέρασα.
Λίγο πιο πέρα από τη βαβούρα της Θεσσαλονίκης, στην ανατολική πλευρά του Χορτιάτη σε περιμένει ένα χωριό, ήσυχο, καθαρό, γνήσιο.
Ο δρόμος ανηφορίζει απαλά. Αφήνεις πίσω τη Θεσσαλονίκη. Ο αέρας αλλάζει. Γίνεται πιο δροσερός, πιο καθαρός και σε γυρνάει σε εκείνα τα απογεύματα προς βραδάκι όταν ήσουν παιδί στο χωριό, χωρίς έγνοιες και άγχη και ένα κινητό να χτυπάει συνεχώς με email, ειδοποιήσεις, μηνύματα και κλήσεις.
Τα Πετροκέρασα μπορεί να μην σε εντυπωσιάσουν με την πρώτη ματιά.
Θα σε κερδίσουν όμως όσο τα περπατήσεις.
Βρίσκονται σε υψόμετρο 580 μέτρα, στους πρόποδες του όρους Ομβριανού, με το υψόμετρο να ξεπερνάει τα 1000 μέτρα.
Το χωριό κουβαλά ιστορία από τη Μικρασιατική Καταστροφή μέχρι την Κατοχή και την καθημερινότητα της υπαίθρου που άλλαξε μορφή, αλλά όχι χαρακτήρα.
Τι να δεις
Ναός Προφήτη Ηλία Πετροκέρασα
Ο ναός του Προφήτη Ηλία στα Πετροκέρασα είναι κτίσμα του 1810, που θεμελιώθηκε στα ερείπια παλαιότερης εκκλησίας, η οποία είχε καταρρεύσει λόγω σεισμού στα μέσα του 18ου αιώνα.
Από το όμορφα φιλοτεχνημένο κτίσμα ξεχωρίζουν οι αγιογραφίες και οι εικόνες της Παναγίας, με κυριότερες την «Παναγία την Οδηγήτρια», και την «Παναγία με τις μαχαιριές», που ονομάστηκε έτσι από τα σημάδια τα οποία άφησαν πάνω της τα ξίφη των Τούρκων όταν κατέστρεφαν το χωριό.
Λαογραφικό Μουσείο Πετροκεράσων
Το λαογραφικό μουσείο των Πετροκεράσων ιδρύθηκε το 1976 με την υπ’ αριθμόν 12/1976 απόφαση του Δημοτικού συμβουλίου του χωριού.
Όλα τα εκθέματα του μουσείου είναι προσφορές των κατοίκων του χωριού και σε αυτά περιλαμβάνονται τοπικές ενδυμασίες, χειρόγραφα, υφάσματα, γεωργικά και οικιακά εργαλεία που αφορούν στην καθημερινή ζωή του χωριού του προηγούμενου αιώνα.
Το λαογραφικό μουσείο στεγάζεται στις αίθουσες του Δημοτικού Σχολείου που βρίσκεται απέναντι από την εκκλησία του χωριού.
Γαλιάγρια
Η “Γαλιάγρια”, είναι παραδοσιακό εργαστήριο εξαγωγής και παρασκευής κεριού, ίσως το μοναδικό στην Ελλάδα φτιαγμένο από ξύλο με μεταλλικό κοχλία.
Σε αυτό το εργαστήριο οι μελισσοκόμοι για χρόνια έβγαζαν το κερί από τις κερήθρες για να φτιάξουν το γνήσιο μελισσοκέρι.
Η “Γαλιάγρια” των Πετροκεράσων έχει χαρακτηρισθεί ως νεότερο μνημείο από την εφορία νεότερων μνημείων Θεσσαλονίκης.
Ο επισκέπτης μπορεί να φθάσει εκεί ακολουθώντας τα πλακόστρωτα σοκάκια του χωριού.
Το κτήριο ανακαινίσθηκε πρόσφατα και είναι επισκέψιμο μετά από συνεννόηση με την Τοπική Κοινότητα Πετροκεράσων.
Αλευρόμυλος
Γ.Π.Σ. Πετροκεράσων “Η Αγία Τριάς”.
Ο αλευρόμυλος βρίσκεται στην πλατεία του χωριού και είναι κτισμένος στις αρχές του προηγούμενου αιώνα.
Ο Γεωργικός Πιστωτικός Συνεταιρισμός Πετροκεράσων ιδρύθηκε το 1923-24 και η απόφαση για την αγορά και εγκατάσταση του αλευρόμυλου πάρθηκε δυο χρόνια αργότερα (1926).
Για δεκαετίες ολόκληρες ο αλευρόμυλος εξασφάλιζε στους κατοίκους των Πετροκεράσων το πολύτιμο αλεύρι για το ψωμί, τις πίτες και τις άλλες παραδοσιακές λιχουδιές, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα και ένα μόνιμο έσοδο για τον συνεταιρισμό.
Οι εξωτερικές όψεις και η στέγη του ανακαινίσθηκαν πριν από μερικά χρόνια ενώ ο εσωτερικός χώρος ανακαινίσθηκε πρόσφατα και είναι πλέον επισκέψιμος μετά από συνεννόηση με την Τοπική Κοινότητα Πετροκεράσων.
Μνημείο του Ολοκαυτώματος του 1821 στα Πετροκέρασα
Τα Πετροκέρασα την εποχή εκείνη αριθμούσαν 500 οικογένειες και υπέστησαν πραγματικό Ολοκαύτωμα από τους Τούρκους, που έλαβε χώρα από το τέλος Μαΐου έως αρχές Ιουνίου του 1821.
Οι Αγαρηνοί σκότωσαν τους γέροντες του χωριού σε παρακείμενο ρέμα, πυρπόλησαν τον τόπο και πούλησαν 400 Πετροκερασιώτες ως σκλάβους στα σκλαβοπάζαρα της Θεσσαλονίκης.
Το Πηγάδι της Ναννούδας στα Πετροκέρασα
Βρίσκεται λίγο πιο κάτω από την παιδική χαρά, πενήντα μέτρα από την πλατεία του χωριού. Σύμφωνα με την παράδοση στο πηγάδι που υπήρχε εκεί έπεσε και πνίγηκε η Ναννούδα (Άννα > Αννούδα > Ναννούδα), την ημέρα που μπήκαν οι Τούρκοι στο χωριό κατά την επανάσταση της Χαλκιδικής τον Μάιο του 1821. Από τότε το πηγάδι έφερε τιμητικά το όνομα της: «τ’ς Ναννούδας του π’γάδ’».
Το πηγάδι βρισκόταν στο σημείο αυτό μέχρι το 1960 όταν και το σκέπασε η κοινότητα ύστερα από πνιγμό, λόγω ατυχήματος, ενός κατοίκου του χωριού. Η μικρή πλατεία, το μνημείο και το ομοίωμα του πηγαδιού που υπάρχουν σήμερα στο σημείο αυτό, έγιναν από την κοινότητα το 1998 για να θυμούνται οι κάτοικοι και να μαθαίνουν οι επισκέπτες την πλούσια ιστορία των Πετροκεράσων.
Η φύση πάντα παρούσα
Τα Πετροκέρασα είναι ιδανική αφετηρία για μικρές αποδράσεις στο βουνό.
Περίπατοι, μονοπάτια, μυρωδιές πεύκου.
Το βλέμμα και οι αισθήσεις ανοίγουν.
Αγ.Τριάδα – Αγ.Αθανάσιος
Λίγο πριν φτάσουμε στην είσοδο των Πετροκέρασων, στρίβουμε δεξιά στο βατό χωματόδρομο, στο σημείο όπου βρίσκεται ο Αγ. Χριστόφορος (εκκλησάκι και γήπεδο μπάσκετ). Την Αγ.Τριάδα θα τη δούμε στα 600 μέτρα (περίπου) στο αριστερό μας χέρι, να κρύβεται μέσα στα δέντρα. Συνεχίζοντας τον χωματόδρομο, σε μία στροφή από μπετόν παίρνουμε τον βατό επίσης χωματόδρομο στα αριστερά μας, ο οποίος θα μας βγάλει σε πολύ λίγο στον Αγ. Αθανάσιο. Ένα ακόμη πανέμορφο σημείο, πνιγμένο στα δέντρα.
Πηγή Μακροκοπάνας – Προφήτης Ηλίας (Ομβριανός)
Επιστρέφουμε προς τα Πετροκέρασα και αφού εισέλθουμε στο χωριό, στρίβουμε δεξιά στο δρόμο για το Λιβάδι Θεσσαλονίκης. Σε 10′ περίπου θα συναντήσουμε τη Πηγή Μακροκοπάνας. Ένα πανέμορφο σημείο με τρεχούμενο νερό, στο οποίο μπορούμε να αφήσουμε το αυτοκίνητο μας και να ανέβουμε στη κορυφή του Ομβριανού, όπου βρίσκεται ο Προφήτης Ηλίας. Ένα σημείο από τα ελάχιστα στο Νομό Θεσσαλονίκης με θέα 360 μοιρών προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Εκεί έχουμε 2 επιλογές. Είτε να μπούμε εκ των δεξιών, μέσα από το μονοπάτι του Omvrianos Trail (αγώνας τρεξίματος 15χλμ που διοργανώνει κάθε χρόνο ο Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Ομβριανός Πετροκεράσων),το οποίο θα μας βγάλει μέσα από το δάσος στη κορυφή και στο εκκλησάκι, είτε να επιλέξουμε ένα χωματόδρομο εκ των αριστερών της πηγής, ο οποίος ομοίως θα μας βγάλει επάνω στη κορυφή και στον Προφήτη Ηλία.
1 ώρα και 48 λεπτά από τη Θεσσαλονίκη: Επισκεπτόμαστε το ομορφότερο «μπαλκόνι» της Δυτικής Μακεδονίας
Σε μικρή απόσταση από τα Σέρβια Κοζάνης, σε ένα σημείο όπου η φύση κυριολεκτικά κόβει την ανάσα, δεσπόζει ο Άγιος Χριστόφορος Προσηλίου.
Σκαρφαλωμένος σε έναν επιβλητικό βράχο, πάνω από τη λίμνη Πολυφύτου, ο χώρος συνδυάζει αρμονικά τη φυσική ομορφιά, την ιστορία και τη σύγχρονη τουριστική εμπειρία.
Στην κορυφή του βράχου βρίσκεται το παλιό ξωκλήσι του Αγίου Χριστοφόρου, ένα μνημείο με έντονο θρησκευτικό και ιστορικό αποτύπωμα.
Παρά το μικρό του μέγεθος, στο εσωτερικό του διασώζονται τμήματα παλαιών τοιχογραφιών, που μαρτυρούν τη μακραίωνη παρουσία και τη σημασία του χώρου για τους κατοίκους της περιοχής .
Δίπλα στο ξωκλήσι δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια μια σύγχρονη πλατφόρμα παρατήρησης, σχεδιασμένη με σεβασμό στο τοπίο. Από εκεί, ο επισκέπτης απολαμβάνει μια μοναδική πανοραμική θέα.
Η λίμνη Πολυφύτου απλώνεται στο βάθος, ενώ το βλέμμα ταξιδεύει στις γύρω ορεινές μάζες και στα χωριά της περιοχής. Δεν είναι τυχαίο ότι το σημείο έχει χαρακτηριστεί ως «το ομορφότερο μπαλκόνι της Δυτικής Μακεδονίας».
Η πρόσβαση είναι σχετικά εύκολη, γεγονός που καθιστά τον Άγιο Χριστόφορο ιδανικό προορισμό τόσο για σύντομες αποδράσεις όσο και για οργανωμένες επισκέψεις.
Ο χώρος προσελκύει φυσιολάτρες, φωτογράφους, περιπατητές, αλλά και επισκέπτες που αναζητούν στιγμές ηρεμίας και στοχασμού, μακριά από τον θόρυβο της καθημερινότητας .
Ο Άγιος Χριστόφορος Προσηλίου δεν είναι απλώς ένα ακόμα αξιοθέατο.
Είναι ένα σημείο όπου η ιστορία συναντά το φυσικό μεγαλείο και η παράδοση συνυπάρχει με τη σύγχρονη αισθητική.
Ένας τόπος που αξίζει να επισκεφθεί κανείς, για να δει τη Δυτική Μακεδονία από ψηλά, κυριολεκτικά και μεταφορικά.