Χαμένοι στη Μοναχική Απέραντη Θάλασσα

Λέξεις: Στέργιος Μήτας

Σε μια εποχή που οι τίτλοι των ειδήσεων φλέγονται από πολεμικές κραυγές και την ένταση μιας ανθρωπότητας σε αναβρασμό, υπάρχει μια σιωπή που θα έπρεπε να μας τρομάζει περισσότερο.

Μακριά από τα βλέμματα του κόσμου, στον Νότιο Ατλαντικό, ένας λευκός γίγαντας γράφει τον επίλογό του. Το παγόβουνο A23a, ένας όγκος πάγου μεγαλύτερος από την Ρόδο, παραδίδεται αργά στα θερμά νερά, λιώνοντας σε μια απόλυτη, απόκοσμη μοναξιά.

Είναι εύκολο να προσπεράσει κανείς την είδηση του θανάτου ενός παγόβουνου όταν ο κόσμος γύρω μας μοιάζει να καταρρέει. Όμως, η μοίρα του A23a δεν είναι ένα ακόμη φυσικό φαινόμενο, είναι ένας καθρέφτης της κατάστασης του πλανήτη. Καθώς τον βλέπουμε να διαλύεται, το ερώτημα δεν είναι τι θα απογίνει αυτός ο παγωμένος κολοσσός, αλλά το ‘’πού πάμε εμείς;’’.

Σε έναν πλανήτη που κυριολεκτικά λιώνει κάτω από τα πόδια μας, η αδιαφορία μας ίσως είναι το πιο επικίνδυνο όπλο που έχουμε στρέψει ποτέ εναντίον του εαυτού μας.

Η Σιωπηλή Ασπίδα που Καταρρέει

Οι πάγοι της Ανταρκτικής δεν είναι ‘’διακοσμητικοί’’. Είναι το κλιματιστικό του πλανήτη. Οι πάγοι αντανακλούν το 80% της ηλιακής ακτινοβολίας και το επιστρέφουν πίσω στο διάστημα. Όταν αυτοί οι γίγαντες λιώνουν, η σκούρα θάλασσα που απομένει απορροφά τη θερμότητα, επιταχύνοντας έναν φαύλο κύκλο που δεν έχει επιστροφή. Το A23a είναι ένα μεγάλο κομμάτι αυτής της ασπίδας που χάνουμε για πάντα.

Η Απερισκεψία της ‘’Ανάπτυξης’’

Πίσω από κάθε κυβική σπιθαμή πάγου που λιώνει, κρύβεται το αποτύπωμα της αλόγιστης κατανάλωσης. Ζούμε σε μια κοινωνία που έχει θεοποιήσει την ευκολία και την αέναη ανάπτυξη σε έναν πλανήτη με πεπερασμένους πόρους.

Η ευθύνη των πολιτών είναι μεγάλη.

Η κουλτούρα του “χρησιμοποιώ και πετάω”, η υπερκατανάλωση ενέργειας και η άρνηση να αλλάξουμε την άνεσή μας και τον τρόπο ζωής μας είναι καταστροφικά.

Η εγκληματική αδιαφορία των κυβερνήσεων.

Οι ηγέτες του κόσμου υπογράφουν συμφωνίες-βιτρίνα, ενώ στην πραγματικότητα προστατεύουν τα συμφέροντα των κολοσσών των ορυκτών καυσίμων. Η προσπάθεια να κρατηθεί ελεγχόμενη η υπερθέρμανση του πλανήτη καθυστερεί γιατί το ‘’κέρδος’’ του τριμήνου ζυγίζει περισσότερο από την επιβίωση του αιώνα.

Μια συνειδητή αδιαφορία.

Είναι εξωφρενικό να βλέπουμε δισεκατομμύρια να πηγαίνουν σε εξοπλιστικά προγράμματα και πολέμους πάνω στη γη, την ίδια στιγμή που τα ίδια τα θεμέλια της ζωής καταρρέουν. Το παγόβουνο A23a λιώνει μόνο του στην μοναξιά του ωκεανού και δεν ενδιαφέρει κανέναν.

Η αδιαφορία δεν είναι άγνοια πλέον, είναι επιλογή, δεν γίνεται όμως να συνεχίσουμε να παραμένουμε θεατές. Η αφύπνιση δεν είναι μια επιλογή για τους ‘’ευαίσθητους’’ είναι η μοναδική πράξη αντίστασης απέναντι στην αυτοκτονία μας. Αν επιτρέψουμε τη σιωπή του ωκεανού να καλύψει το λιώσιμο των πάγων, σύντομα η ίδια σιωπή θα καλύψει και τη δική μας ιστορία.

*Ο Στέργιος Μήτας είναι σκηνοθέτης