ΣΙΣΣΥ ΧΡΗΣΤΙΔΟΥ: ΓΙΑΤΙ ΘΕΩΡΕΙ ΤΗΝ ΤΗΛΕΘΕΑΣΗ ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ

Η Σίσσυ Χρηστίδου μίλησε στο ένθετο «Πρόσωπα Weekend» για τις επαγγελματικές αποφάσεις της, τις απαιτήσεις της καθημερινής τηλεοπτικής ζώνης και τον ρόλο που έχει για εκείνη η ανταπόκριση του κοινού.

Η παρουσιάστρια εξήγησε τι την οδήγησε να αποδεχθεί την πρόταση για μια καθημερινή εκπομπή, ενώ παλαιότερα είχε πει πως δεν επιθυμούσε να επιστρέψει σε ένα τέτοιο πρόγραμμα.

Επίσης, μίλησε για τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τα ποσοστά τηλεθέασης και για τα όρια που, κατά την άποψή της, πρέπει να υπάρχουν στην τηλεοπτική ψυχαγωγία.

Στο παρελθόν είχατε αναφέρει ότι δεν θέλατε να επιστρέψετε σε καθημερινή εκπομπή. Τι σας έκανε τελικά να αλλάξετε γνώμη; Ποιος ήταν ο μεγαλύτερος φόβος σας όταν αποδεχθήκατε την πρόταση;

Μας ώθησαν να το επιλέξουμε ως ομάδα τόσο η εμπιστοσύνη που έδειξαν η διοίκηση και η διεύθυνση του Mega όσο και η πρόκληση ενός καθημερινού προγράμματος. Σημαντικό ρόλο έπαιξε ακόμη ότι τα παιδιά μου έχουν μεγαλώσει, καθώς και το ότι ο μεγάλος μου γιος μετακόμισε στο εξωτερικό και χρειαζόμαστε ελεύθερα Σαββατοκύριακα για να τον επισκεπτόμαστε. Αυτό που με ανησυχούσε ήταν αν θα μπορούσα να ανταποκριθώ στους υπόλοιπους ρόλους μου, κυρίως σε εκείνον της μητέρας.

Τι θεωρείτε πιο απαιτητικό: να κερδίσετε έναν τηλεθεατή το Σαββατοκύριακο ή να τον κάνετε να σας επιλέγει για συντροφιά στο σπίτι πέντε ημέρες την εβδομάδα;

Για να είμαι ειλικρινής, δεν θα τα έβαζα σε ξεχωριστές κατηγορίες. Είτε πρόκειται για καθημερινή είτε για Σαββατοκύριακο, είναι τιμή να σε προσκαλεί ο κόσμος στο σπίτι του και να σε επιλέγει για παρέα, και αυτός είναι ο κύριος στόχος μας. Η διαφορά είναι πως το Σαββατοκύριακο οι ρυθμοί είναι ίσως πιο χαλαροί.

Για εσάς η τηλεθέαση λειτουργεί ως κίνητρο, ως πηγή άγχους ή ως καθημερινός λογαριασμός που πρέπει απλώς να πληρώνετε;

Για εμένα, η τηλεθέαση αποτελεί το πιο σημαντικό εργαλείο, καθώς είναι η «φωνή» των τηλεθεατών. Δεν μας χρησιμεύουν μόνο τα δικά μας νούμερα και η σύγκρισή τους με τον ανταγωνισμό· καθορίζουν κυρίως το περιεχόμενο που φτιάχνουμε. Μέσα από αυτά βλέπουμε τι θέλει να παρακολουθεί ο κόσμος από εμάς και τι δεν του αρέσει, κι έτσι παίρνουμε κατεύθυνση.

Υπάρχει κάποιο όριο που δεν πρόκειται να ξεπεράσετε, όσο έντονη κι αν γίνει η πίεση από τον ανταγωνισμό;

Υπάρχουν πολλές τέτοιες «κόκκινες γραμμές» και, ύστερα από τόσα χρόνια, θεωρώ ότι ο κόσμος τις αναγνωρίζει καθαρά. Δεν χρειάζεται να τις θέσουμε, να τις συζητήσουμε ή να τις διαπραγματευτούμε, γιατί μοιραζόμαστε τον ίδιο αξιακό κώδικα. Ειδικά στην Ελλάδα, πιστεύω ότι και το κοινό έχει αυστηρές αξίες.