ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΝΤΑΖΗΣ ΓΙΑ ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΖΩΝΑΚΗ: «ΕΙΧΑΜΕ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΜΕ…»

Στη σκηνή, ο Λευτέρης Πανταζής απέτισε φόρο τιμής στον Γιώργο Μαζωνάκη μέσα από τα τραγούδια και τη μουσική του, δείχνοντας ότι ορισμένα συναισθήματα εκφράζονται χωρίς πολλά λόγια.

Ρεπορτάζ: Σπυριδούλα Τριάντου

Μιλώντας από τη σκηνή, ο Πανταζής περιέγραψε την αρχή της γνωριμίας τους: «Τον Γιώργο τον γνώρισα όταν ήταν ακόμη 15 ετών. Η ανιψιά μου, που ήταν φίλη μαζί του, τον είχε φέρει να τον ακούσω. Ηταν ένα ντροπαλό παιδί τότε και θυμάμαι χαρακτηριστικά την πρώτη μας συνάντηση.

«Δεν μπορούσα φυσικά να φανταστώ εκείνη τη στιγμή πόσο μεγάλη πορεία θα έκανε αργότερα και πόσο σημαντικός καλλιτέχνης θα γινόταν. Από τότε κρατήσαμε επαφή και, όσο περνούσαν τα χρόνια, συναντιόμασταν στα μαγαζιά όπου εμφανιζόταν ο ένας ή ο άλλος. Δημιουργήθηκε μεταξύ μας μια πολύ όμορφη και αληθινή σχέση. Τον αγαπούσα πολύ και τον είχα πάντα στην καρδιά μου».

Ο Λευτέρης Πανταζής ετοιμάζεται να εμφανιστεί στην Ακτή Πειραιώς, σε ένα ιδιαίτερο πρόγραμμα με τον Πάνο Κιάμο, και αναφέρει ότι είχε συμφωνήσει με τον «Μαζώ» να βρεθούν στην ίδια πίστα. Με συγκίνηση λέει «Δεν προλάβαμε». «Είχαμε μάλιστα συζητήσει να κάνουμε και μια συνεργασία, να βρεθούμε μαζί στη σκηνή. Το θέλαμε και οι δύο, αλλά δυστυχώς δεν προλάβαμε. Γι’ αυτό και κάθε φορά που τον τιμώ μέσα από τη μουσική μου είναι ένας δικός μου τρόπος να τον έχω κοντά μου».

Ο Λευτέρης Πανταζής σημειώνει ότι δεν αισθάνθηκε ποτέ την ανάγκη να αποδείξει δημόσια τα συναισθήματά του και επέλεξε να τιμά τον φίλο και συνάδελφό του μέσα από τη μουσική, με τον δικό του τρόπο. «Ο Γιώργος ήταν ένας άνθρωπος δοτικός και αληθινός, και αυτά ήταν στοιχεία που εκτιμούσα ιδιαίτερα σε εκείνον. Με τα χρόνια συναντιόμασταν στα μαγαζιά όπου εμφανιζόταν ο ένας ή ο άλλος. Καθόμασταν μαζί, τραγουδούσαμε, αγκαλιαζόμασταν. Εγώ τον είχα πάντα στην καρδιά μου και η σχέση μας ήταν πραγματική.

«Δεν αισθάνθηκα την ανάγκη να κάνω μια μεγάλη δημόσια τοποθέτηση για την απώλειά του. Οσοι με γνωρίζουν ξέρουν ότι είμαι αυθεντικός άνθρωπος και δεν χρειάζεται να αποδείξω δημόσια πόσο έχω πονέσει, ούτε να κάνω επίδειξη του συναισθήματός μου για να εντυπωσιάσω κανέναν. Καθένας πενθεί και εκφράζεται με τον δικό του τρόπο».