Δέσποινα Καμπούρη: «Κάποιοι περιμένουν να σε δουν να πέφτεις», αναφέρει για τον Νίκο Συρίγο
Με αφορμή σχόλια για τον Συρίγο, η δημοσιογράφος καταδικάζει όσους εκμεταλλεύονται δύσκολες στιγμές συναδέλφων για να εκφράσουν προσωπικές αντιπάθειες και παλιούς λογαριασμούς

Η Δέσποινα Καμπούρη εξέφρασε δημόσια τη στήριξή της στον Νίκο Συρίγο, δημοσιεύοντας στο προσωπικό της ιστολόγιο «Despina’s Diary» ένα κείμενο με αιχμηρές αναφορές. Σε αυτό στηλιτεύει τις προσωπικές αντιπάθειες και τη συμπεριφορά ορισμένων ανθρώπων της τηλεόρασης απέναντι σε συναδέλφους τους που περνούν δύσκολες στιγμές.

«Στην τηλεόραση υπάρχει και μια ιδιαίτερα σκοτεινή όψη, που δεν αποτυπώνεται πάντοτε μπροστά στις κάμερες. Πρόκειται για προσωπικές έχθρες, παλιούς λογαριασμούς που κάποιοι διατηρούν επί χρόνια, αλλά και για την απίστευτη ικανοποίηση που αισθάνονται όταν άνθρωπος που αντιπαθούν περνά δύσκολα.

Κάποιοι δεν περιμένουν να ακούσουν τι πραγματικά συμβαίνει. Δεν περιμένουν να μάθουν, να διασταυρώσουν, να καταλάβουν. Περιμένουν απλώς την κατάλληλη στιγμή. Εκείνη που θα δυσκολευτείς, που θα βρεθείς εκτεθειμένος, που θα περάσεις μια κρίση. Που ίσως να μη μπορείς να μιλήσεις. Και τότε εμφανίζονται. Όχι απαραίτητα για να σχολιάσουν την είδηση, αλλά για να βγάλουν από το συρτάρι την προσωπική τους πικρία. Η πρόσφατη ατάκα του Δημήτρη Παπανώτα για το «karma is a bitch» είναι ενδεικτική αυτής της νοοτροπίας. Γιατί άλλο πράγμα είναι να σχολιάζεις μια δημόσια υπόθεση και άλλο να περιμένεις μια δύσκολη στιγμή κάποιου για να πανηγυρίσεις δημόσια. Για τον Νίκο Συρίγο δεν θα μπω στη διαδικασία να κάνω αυτό που κάνουν κάποιοι. Δεν σκοπεύω να υιοθετήσω φήμες, γιατί τυχαίνει να γνωρίζω από πρώτο χέρι. Ξέρω όμως τον Νίκο. Και δεν το λέω επειδή είμαι φίλη του. Το λέω επειδή υπάρχουν άνθρωποι που τους γνωρίζεις μακριά από τα φώτα, χωρίς μικρόφωνα, χωρίς τηλεοπτικούς ρόλους και χωρίς την ανάγκη να αποδείξουν καθημερινά ποιοι είναι. Και κάτι ακόμη.
Η φιλία δεν είναι διακοσμητική. Δεν είναι για τις φωτογραφίες, τις καλές στιγμές και τα εύκολα χειροκροτήματα. Αν είσαι δίπλα σε έναν άνθρωπο μόνο όταν όλα πηγαίνουν καλά, δεν ξέρω αν δικαιούσαι να αποκαλείς τον εαυτό σου φίλο του. Η τηλεόραση είναι ένας μικρός κόσμος. Και πολλές φορές, δυστυχώς, όχι τόσο λαμπερός όσο δείχνει. Οι άνθρωποι θυμούνται, συγκρίνουν, ζηλεύουν, κρατούν λογαριασμούς και περιμένουν. Κάποιοι μάλιστα μπερδεύουν την επαγγελματική τους παρουσία με την προσωπική τους δικαίωση.

Εγώ ένα πράγμα ξέρω: Δεν χρειάζεται να συμφωνείς με κάποιον για να του φερθείς με αξιοπρέπεια. Δεν χρειάζεται να τον συμπαθείς για να σεβαστείς τη δύσκολη στιγμή του. Και σίγουρα δεν χρειάζεται να περιμένεις να πέσει για να νιώσεις ότι ήρθε η δική σου σειρά να πάρεις το αίμα σου πίσω. Γιατί τελικά, ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου δεν φαίνεται μόνο από το πώς φέρεται στους άλλους όταν εκείνοι βρίσκονται στην κορυφή. Φαίνεται κυρίως από το πώς επιλέγει να τους αντιμετωπίσει όταν περνούν μια δύσκολη περίοδο».















