ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ: ΑΝ ΔΕΝ ΓΙΝΟΜΟΥΝ ΧΟΡΕΥΤΗΣ, ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΕΙΧΑ ΓΙΝΕΙ ΤΡΑΒΕΣΤΙ
Ο Δημήτρης Παπάζογλου μίλησε στο ΟΚ για τα παιδικά του χρόνια και τη 40χρονη πορεία του στη σκηνή, από τα 14 του χρόνια.
Ο Δημήτρης Παπάζογλου μίλησε ανοιχτά για τη ζωή του, τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, την πορεία του στον χορό και τις προσωπικές του ανασφάλειες, με αφορμή τη συμμετοχή του στην παράσταση του ΚΘΒΕ «Αυτή η νύχτα μένει». Θυμήθηκε ένα τραυματικό περιστατικό που βίωσε στα 8 του, αναφέρθηκε στη νεανική του σχέση με τη θηλυπρέπεια και τη μεταμφίεση, ενώ παραδέχτηκε πως σήμερα τον απασχολούν η ηλικία, το πέρασμα του χρόνου και ο φόβος της εξάρτησης στο τέλος της ζωής του.
Πιο αναλυτικά
Σε προσωπικές εξομολογήσεις για τη ζωή του, τα παιδικά του χρόνια και την πολυετή διαδρομή του στη σκηνή προχώρησε ο Δημήτρης Παπάζογλου.
Ο γνωστός χορευτής και χορογράφος, ο οποίος βρέθηκε για πρώτη φορά στη σκηνή σε ηλικία μόλις 14 ετών, μίλησε στο περιοδικό ΟΚ με αφορμή τη συμμετοχή του στην παραγωγή του ΚΘΒΕ «Αυτή η νύχτα μένει», που ανεβαίνει από το Σάββατο στο Ολύμπια, Δημοτικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας».
«Από μικρός χόρευα από ένστικτο», ανέφερε, περιγράφοντας τη σχέση του με τον χορό, που έμελλε να καθορίσει ολόκληρη την πορεία του.
Η δύσκολη ανάμνηση από τα παιδικά χρόνια
Ο Δημήτρης Παπάζογλου αναφέρθηκε και σε ένα ιδιαίτερα δύσκολο περιστατικό που, όπως αποκάλυψε, βίωσε όταν ήταν παιδί.
«Όταν ήμουν 8 χρονών, πήγε ένας να με βιάσει. Εγώ δεν ήξερα από αυτά, ήθελα ρομαντισμό και έρωτες. Μετακομίσαμε σε άλλη περιοχή, στο Αιγάλεω πάλι, στον Άγιο Σπυρίδωνα. Απέναντι από το σπίτι μας ήταν το σχολείο, πήγαινα πρωί-βράδυ σε ιδιωτικό. Η μάνα μου ξενοδούλευε από δω κι από κει για να με μεγαλώσει, αλλά τι να προλάβει να πρωτοπληρώσει».
«Θα μπορούσα να είχα γίνει τραβεστί»
Μιλώντας για τα νεανικά του χρόνια, ο Δημήτρης Παπάζογλου θυμήθηκε τη θρυλική «Χαβάη» στο Μεταξουργείο, όπου συμμετείχε σε χορευτικά προγράμματα και πειραματιζόταν με την εμφάνιση και τη μεταμφίεση.
«Αν δεν γινόμουν χορευτής, θα μπορούσα να είχα γίνει τραβεστί. Εννοώ και λόγω της θηλυπρέπειας και από τις συναναστροφές μου. Η καλλιτεχνική μου φύση όμως ήταν πολύ πιο δυνατή, αν και μου άρεσε το ρούχο, η μεταμφίεση, όλα αυτά. Πήγαινα τότε στη θρυλική Χαβάη στο Μεταξουργείο, εκεί που είναι τώρα το Θέατρο Περοκέ. Νομίζω θα τη ζήλευε ο Αλμοδόβαρ. Τότε είχα μακριά μαλλιά, αλά Beatles, και δεν χρειαζόμουν κάτι περισσότερο. Έβαζα λίγο μολύβι στα μάτια και έβγαινα. Δεν είχαν καθιερωθεί ακόμη οι γυναικείες μεταμφιέσεις. Κάθε βράδυ υπήρχε ένα πρόγραμμα και κάθε μία από τις φιλενάδες έκανε το σόου της. Εγώ είχα το δικό μου χορευτικό. Σηκωνόμουν, το έκανα και άρεσε πολύ. Αυτό με γοήτευε. Από κάτω, εν τω μεταξύ, ήταν γεμάτο τεκνά. Αυτή την ατμόσφαιρα την έζησα ξανά ύστερα από χρόνια, το 2009, που πήγα διακοπές στην Κούβα».
Ο φόβος για την ηλικία
Κοιτάζοντας πίσω στη διαδρομή του, ο Δημήτρης Παπάζογλου παραδέχτηκε ακόμη ότι θεωρεί τον εαυτό του άτολμο σε ορισμένες σημαντικές αποφάσεις.
«Είμαι άτολμος. Θα έπρεπε να έχω πάρει ένα δικό μου κτίριο για να έχω τον δικό μου χώρο, τη δική μου σχολή χορού. Επειδή όμως είμαι αυτοδημιούργητος, φοβάμαι την καταστροφή».
Παράλληλα, αποκάλυψε πως το τελευταίο διάστημα σκέφτεται περισσότερο την ηλικία και το τέλος της ζωής του.
«Τελευταία με απασχολεί η ηλικία, με την έννοια ότι στο πίσω μέρος του μυαλού μου περνάει η σκέψη πώς θα «φύγω», πώς θα είναι το τέλος μου. Δεν θέλω να είμαι κατάκοιτος. Με φοβίζει».
