ΒΑΣΙΑ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ: ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΠΑΨΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ
Η ηθοποιός μίλησε για τα παιδικά της χρόνια, τη μετακόμιση από την Αθήνα στη Μυτιλήνη και τον διαρκή πόνο από την απώλεια του πατέρα της.
Η Βάσια Παναγοπούλου μίλησε για τα δύσκολα παιδικά της χρόνια, τη μετακόμιση από τη Μυτιλήνη στην Αθήνα μετά τον θάνατο του πατέρα της και τον βαθύ πόνο που της άφησε η απώλειά του, τον οποίο όπως λέει δεν έχει ξεπεράσει ποτέ. Παραδέχτηκε ότι η υποκριτική στάθηκε για εκείνη ένας τρόπος να διαχειριστεί τα συναισθήματά της, καθώς ένιωσε πως έγινε ηθοποιός και για να καλύψει αυτό το κενό στη ζωή της.
Πιο αναλυτικά
Για τα παιδικά της χρόνια, τη μετακόμιση από την Αθήνα στη Μυτιλήνη αλλά και για τον πόνο που της προκάλεσε η απώλεια του πατέρα της, μίλησε η Βασια Παναγοπούλου.
Η ηθοποιός που τη νέα σεζόν θα πρωταγωνιστεί στην καινούργια σειρά του Αντρέα Γεωργίου, «Μπλε Ώρες», παραδέχτηκε πως ακόμα και σήμερα, δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει τον πόνο και το αίσθημα έλλειψης που της προκάλεσε ο θάνατος του πατέρα της.
Βάσια, πώς ήσουν ως παιδί;
Θα έλεγα πως η παιδική μου ηλικία είχε μπόλικη θλίψη. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Μυτιλήνη, εκεί έζησα μέχρι τα 10 μου χρόνια. Τότε πέθανε ο πατέρας μου, και η μητέρα μου πήρε την απόφαση να μας πάρει με την αδελφή μου και να έρθουμε στην Αθήνα. Ήταν τεράστια αλλαγή για εμάς. Εκεί που ζούσαμε σε ένα νησί οικογενειακώς, ήρθαμε στην πρωτεύουσα οι τρεις μας. Εγκατασταθήκαμε στο Καλαμάκι, γιατί εκεί έμενε η αδελφή της μητέρας μου. Η μόνη μου παρηγοριά ήταν που έβλεπα τη θάλασσα, πολύ σημαντικό για μένα. Αν συνοψίσω εκείνα τα χρόνια, θα έλεγα πως τα σημάδεψε η απουσία του πατέρα μου.
Και πώς το διαχειρίστηκες;
Έχω την αίσθηση, κατόπιν εορτής, ότι έγινα ηθοποιός για αυτόν ακριβώς τον λόγο, για να καλύψω την απουσία του πατέρα μου. Είχα περάσει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο αλλά δεν πήγα ποτέ, γιατί αποφάσισα ότι ήθελα να κάνω κάτι άλλο, και να μην αφιερωθώ σε κάτι που δεν θα αγαπούσα. Αποφάσισα να γίνω ηθοποιός – προς απογοήτευση της μαμάς μου, φυσικά.
Στη Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη όπου πήγα, αλλά και το ότι μπήκα στο επάγγελμα, με βοήθησε πολύ να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου. Αλλά αυτό το συναίσθημα της έλλειψης από την απώλεια του πατέρα μου δεν έπαψε ποτέ. Δεν έχω ξεπεράσει αυτή την αίσθηση, είναι ένα κομμάτι μέσα μου που υπάρχει και πονάει. Τον αγαπούσα πολύ, τον θυμάμαι έντονα, έχω την εικόνα του, και η απουσία του ήρθε σε μια ηλικία για μένα που δεν μπορούσε να εξηγηθεί με τη λογική.
