ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΥ: ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΗΡΑ ΤΗ ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΑΓΚΑΛΙΑ, ΕΙΜΑΙ ΑΛΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Η Κατερίνα Καινούργιου, λίγο πριν από τη νέα τηλεοπτική σεζόν, μίλησε για την εγκυμοσύνη, τη γέννηση της κόρης της και τη βαθιά αλλαγή που έφερε στη ζωή της, λέγοντας πως από τη στιγμή που την πήρε στην αγκαλιά της νιώθει άλλος άνθρωπος. Περιέγραψε την ανάγκη της να είναι προσεκτική με την ανακοίνωση της εγκυμοσύνης, εξήρε τη στήριξη που είχε στη δουλειά και παραδέχτηκε ότι πλέον οι προτεραιότητές της έχουν αλλάξει, με το παιδί της να βρίσκεται στο επίκεντρο, μαζί με τις νέες αγωνίες και φόβους που συνοδεύουν τη μητρότητα.
Πιο αναλυτικά
Η Κατερίνα Καινούργιου λίγο πριν την έναρξη της νέας τηλεοπτικής σεζόν μίλησε στον Γιώργο Σκρομπόλα και στο “The Full Story” στο Zappit, περνώντας σε εξομολογήσεις για τις αλλαγές στη ζωή της και τον ερχομό της κόρης της.
Όπως χαρακτηριστικά παραδέχτηκε για το διάστημα της εγκυμοσύνης και την στιγμή της ανακοίνωσης η ίδια ήθελε να είναι ιδιαίτερα προσεκτική.
«Ήθελα να είμαι προσεκτική. Ήξερα πότε θα το πω. Ήθελα να ολοκληρωθούν οι εξετάσεις. Κατάλαβες τώρα γιατί κι εγώ ήμουν στα σαράντα, τώρα είμαι σαράντα ένα. Οπότε όσο μεγαλώνεις τόσο πιο πολύ άγχος έχεις. Ήθελα να γίνει και δευτέρου επιπέδου. Ήθελα να είναι όλες οι εξετάσεις καλά για να μπορώ να το ανακοινώσω και να το πω στους τηλεθεατές».
«Από τη μέρα που πήρα τη μικρή μου αγκαλιά, είμαι άλλος άνθρωπος»
Δεν με δυσκόλεψε η περσινή σεζόν. Το χρωστάω όλο αυτό στους συνεργάτες μου και στους ανθρώπους και του καναλιού και της παραγωγής και τους ανθρώπους που ήταν καθημερινά μαζί μου γιατί με φρόντισαν πάρα πολύ. Γέννησα λίγο νωρίτερα, οπότε ουσιαστικά σταμάτησα δύο μέρες πριν γεννήσω. Δόξα τω Θεώ πήγαν όλα καλά. Δεν μετάνιωσα καθόλου που δούλευα μέχρι τελευταία στιγμή, εφόσον μπορούσα. Ήμουν καλά και εγώ και το μωρό.
Και θέλω να σου πω, Γιώργο, ότι ειλικρινά από εκείνη τη μέρα που πήρα τη μικρή μου αγκαλίτσα και άκουσα το πρώτο της κλάμα, είμαι άλλος άνθρωπος. Έχω δει τη ζωή και τα πράγματα, τα φιλοσοφώ τελείως διαφορετικά. Η προτεραιότητά μου είναι το παιδί μου και θέλω να είμαι καλά κυρίως για το παιδί μου. Έχω τόση αγάπη μέσα μου και έχω πάρει τόση ευτυχία και ενέργεια και δύναμη πριν είναι σαν να είναι η Κατερίνα πριν το παιδί, που δεν τη θυμάμαι και πολύ και η Κατερίνα μετά το παιδί. Υπάρχει τόσο μεγάλη αλλαγή σε μένα.
Η Κατερίνα του πριν με την Κατερίνα του τώρα πόσο έχει αλλάξει στην καθημερινότητά της;
Καλά στην καθημερινότητα πάρα πολλά, αλλά και σαν άνθρωπος νιώθω ότι δεν έχω καμία σχέση. Οι προτεραιότητες είναι άλλες. Η αγάπη και η ευτυχία που λαμβάνεις και δίνεις κάθε μέρα στο παιδί σου δεν περιγράφεται. Νιώθω ότι εγώ έχω χαλαρώσει πάρα πολύ. Έχω αλλάξει σαν άνθρωπος.
Κατερίνα, τι θυμάσαι πιο έντονα από την ημέρα που γεννήθηκε η Ξένια;
Αχ ψυχούλα μου. Αυτό που θυμάμαι την πρώτη στιγμή είναι ότι ήθελα να ακούσω το πρώτο της κλάμα. Θυμάμαι ρωτάω το γιατρό: “Είναι καλά το παιδάκι;” Αυτό ήταν το πιο σημαντικό. Και μου λέει: “Ναι και έχει και κάτι ματάρες”. Ε, και την πήρα αγκαλίτσα. Τι να σου πω; Νιώθω ότι με λόγια δεν περιγράφονται αυτά τα συναισθήματα. Εκείνη τη στιγμή μια γυναίκα δεν την ξεχνάει ποτέ.
Στην αρχή βλέπεις ένα μικρό πλασματάκι το οποίο δεν έχεις ιδιαίτερη επικοινωνία. Έχει ανάγκη να το ταΐσεις, να το προσέξεις, να το φροντίσεις, αλλά δεν έχετε αυτή την επικοινωνία. Τώρα η κόρη μου είναι στη φάση που αρχίζει λίγο και κάνει τα πρώτα αγκού. Κάθε μέρα λοιπόν την αγαπάς και πιο πολύ και λες: “Θεέ μου, πού θα φτάσει αυτή η αγάπη;” Γυρνάω σπίτι και όσα προβλήματα και να έχω… κοιτάς το παιδί σου και λες «Τώρα μόνο αυτό με νοιάζει» και αυτό που προσπαθώ να κάνω.
Έχεις αποκτήσει κάποιο φόβο τώρα για το παιδί;
Συνέχεια. Δεν ηρεμείς. Ξέρεις, το βράδυ μας λέγανε φίλοι μας που έχουν κάνει παιδιά και δεν το πίστευα. Δεν θα ξανακοιμηθείς ποτέ όπως πριν και δεν ξέρεις να κοιμάσαι. Εγώ το μωράκι το έχω δίπλα και τώρα στο λίκνο. Ξέρεις, το έχουμε δίπλα μας στο κρεβάτι. Ξυπνάω συνέχεια να δω το μωρό αν ανασαίνει. Ξέρεις, τρέλες τώρα. Να δω αν είναι καλά.
Αρχίζω και καταλαβαίνω πια τις ανησυχίες που είχαν οι γονείς μου. Εννοείται πως αγχώνεσαι με το παραμικρό, αλλά δεν μπορείς να ζεις με αυτό το άγχος και με αυτή τη φοβία. Οπότε προσπαθώ σαν μητέρα να μην είμαι φοβική, γιατί τρομάζεις και το ίδιο το παιδί. Οπότε προσπαθώ να είμαι λίγο πιο χαλαρή και τις φοβίες μου και το άγχος μου να μην τα μεταφέρω στο παιδί. Και αυτό το έχω πει και με τον Παναγιώτη τον άντρα μου.