Η ΚΥΡΙΑ ΣΤΕΛΛΑ ΣΤΟ ΛΑΣΙΘΙ
Η κυρία Στέλλα στο Λασίθι απαντά στον Κώστα Καπετανάκη ότι «δεν αξίζει τόσο το φαγητό μου όσο η αγάπη των ανθρώπων»
Στα βουνά του Λασιθίου, στο σχεδόν εγκαταλειμμένο Σελάκανο, η 82χρονη Στέλλα Φανουράκη κρατά ζωντανό από το 1977 ένα μικρό καφενείο που έχει γίνει σημείο αναφοράς για την αυθεντική κρητική φιλοξενία. Με σπιτικό φαγητό, ρακή, λίγα τραπεζάκια, μια ανθισμένη αυλή και ζεστούς ανθρώπους, το καφενείο της Στέλλας αποτυπώνει το πνεύμα ενός τόπου όπου η απλότητα, οι ιστορίες και η ανθρώπινη επαφή αξίζουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Πιο αναλυτικά
Λέξεις: Κώστας Καπετανάκης
«Παιδί μου, δεν αξίζει τόσο το φαγητό μου όσο αξίζει η αγάπη των ανθρώπων».
Αυτή ήταν η απάντηση της κυρίας Στέλλας όταν την ευχαρίστησα φεύγοντας — λίγες λέξεις που αποτυπώνουν τέλεια την ψυχή αυτού του ξεχωριστού τόπου.
Ένα από τα ομορφότερα καφενεία που έχω επισκεφθεί ποτέ βρίσκεται κρυμμένο ψηλά στα Λασιθιώτικα βουνά, στο Σελάκανο, ένα μικρό, σχεδόν εγκαταλειμμένο χωριό στη μέση του πουθενά, όπου ζουν μόνιμα περίπου τριάντα κάτοικοι.
Το Σελάκανο υπήρξε κάποτε ο θερινός τόπος παραμονής των κατοίκων του Χριστού. Η αγέρωχη Στέλλα Φανουράκη, 82 ετών σήμερα, άνοιξε το καφενείο της το 1977 για να εξυπηρετεί τους χωριανούς.
Ακόμη και σήμερα μαγειρεύει και σερβίρει σπιτική ρακή μαζί με την αδελφή της. Και οι δύο είναι φιλικότατες και συμπαθέστατες, όπως και οι ντόπιοι που συχνάζουν εκεί· χρειάζονται μόνο λίγα λεπτά για να πιάσεις κουβέντα μαζί τους.
Εμείς συζητήσαμε με έναν ηλικιωμένο κάτοικο για τα σπάνια όρνια τους γύπες που ζουν στα γύρω βουνά. Αυτά τα εντυπωσιακά πουλιά βρίσκουν καταφύγιο και αναπαράγονται στο πανέμορφο Δάσος του Σελάκανου, όπου διατηρούν σταθερές αποικίες. Στο εσωτερικό του καφενείου υπάρχουν μόλις δύο-τρία τραπεζάκια.
Στους τοίχους βλέπεις φωτογραφίες του Ελευθέριου Βενιζέλου, του Νίκου Ξυλούρη και της οικογένειας της Στέλλας. Υπήρχε και μία φωτογραφία του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά την κατέβασε και την έβαλε πάνω από το κρεβάτι της. (Κάποιοι ηλίθιοι νευριάζαν)
Έξω, μια μαγική αυλή γεμάτη γλάστρες απλώνεται κάτω από την πυκνή κληματαριά. Στο μικρό κουζινάκι της, η Στέλλα ετοιμάζει τη διάσημη ομελέτα της με δώδεκα αβγά και πατάτες — αρκετή για τέσσερις γενναίες μερίδες — μαζί με δύο-τρία φαγητά κάθε μέρα. Μπορεί να είναι αρνί ή ρίφι τσιγαριαστό από ντόπιους βοσκούς, φασολάκια συμιακά από τον κήπο της, γεμιστοί ανθοί ή παραδοσιακοί χοχλιοί μπουμπουριστοί. Και, φυσικά, σπιτική ρακή.
Ένα καφενείο στη μέση του πουθενά, γεμάτο αυθεντικούς ανθρώπους, υπέροχο φαγητό, τοπικές ιστορίες και την πιο ζεστή κρητική φιλοξενία.
*Ο Κώστας Καπετανάκης είναι δημιουργός των εστιατορίων Estrella
