Επιστροφή στον Μόλυβο της Λέσβου: οι αναμνήσεις και η διαχρονική ομορφιά του

Ο Μόλυβος της Λέσβου ζωντανεύει μέσα από μια νοσταλγική αφήγηση, που ξεκινά από τα νεανικά χρόνια της συγγραφέως και φτάνει στις επόμενες επισκέψεις της στο νησί. Πρόκειται για έναν τόπο που μοιάζει να μένει έξω από τον χρόνο: η πέτρινη αρχιτεκτονική, το φως, το λιμάνι και η γαλήνια ατμόσφαιρα εξακολουθούν να γοητεύουν τους επισκέπτες και να θυμίζουν πως η απλή ζωή μπορεί να είναι η πιο ουσιαστική.

Πιο αναλυτικά

Λέξεις: Γεωργία Ευθυμιάδου

Στα 26 μου, ο Μόλυβος ταίριαζε απόλυτα με την ανήσυχη και ανατρεπτική διάθεσή μου, αλλά και με το όνειρο μιας μποέμικης καθημερινότητας γεμάτης εκπλήξεις. Γνώριζα πρόσωπα, ιστορίες και εικόνες ενός κοσμοπολίτικου κόσμου, που μου ήταν άγνωστος, αλλά είχα την ευκαιρία να τον πλησιάσω. Παράλληλα, ζούσα στον ρυθμό μιας Ελλάδας που ευημερούσε, διασκέδαζε, ερωτευόταν και ξόδευε, ενώ φανταζόταν ένα ευτυχισμένο μέλλον χωρίς ανατροπές.

Στο εμβληματικό μπαρ «Γατελούζοι», τα πρωινά ετοίμαζα γλυκά και πρωινά, ενώ τα βράδια πρόσφερα απλόχερα όσα έφερνε η δουλειά μου: ακριβά κρασιά, ψάρια και κοκτέιλ.

Είχα μόλις διαβάσει την «Τελευταία Πνοή» του Λουίς Μπουνιουέλ και, όσο περνούσαν οι μέρες, το πάθος του για το Dry Martini με έπειθε για τη σημασία της «ταυτότητας» στο ποτό. Πρώτα αντιγράφω και μιμούμαι, ώσπου να συναντήσω τη δική μου γευστική ταυτότητα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗΕυρώπη: 9 μικρές πόλεις και χωριά που παραμένουν ανέγγιχτα από τον μαζικό τουρισμό

Στη νεότητα, μια τέτοια πεποίθηση γίνεται αμέσως δική σου.

Κι αλλιώς πώς θα ήσουν νέος, αν η αμετροέπεια δεν έφτανε στα άκρα και η αδρεναλίνη δεν σε κρατούσε απείθαρχο, ξάγρυπνο και όμορφο, με την ψευδαίσθηση πως είσαι παντοδύναμος;

Από εκείνα τα χρόνια μέχρι σήμερα επιστρέφω στο νησί, ίσως κάθε πενταετία. Οι επισκέψεις ξαναφέρνουν κοντά τις νεανικές αναμνήσεις, ενώ απολαμβάνω τις καινούργιες όψεις της ζωής και του τόπου.

Ο Μόλυβος μένει ίδιος και εξακολουθεί γι’ αυτό να σε μαγνητίζει.

Τα πέτρινα σπίτια διατηρούν την απαράμιλλη ομορφιά και τις λιτές γεωμετρικές γραμμές τους, καθώς απλώνονται από τη θάλασσα προς το κάστρο. Στον περίφημο εμπορικό δρόμο, χρώματα και σκιές αλλάζουν καθώς το φως μοιάζει να γλιστρά ανάμεσα στα κτίρια σαν να κάνει κάτι παράνομο. Στο λιμάνι η υποδοχή είναι απλή, χωρίς εντυπωσιακά πολυτελή σκάφη· μονάχα ταβερνάκια ακουμπισμένα δίπλα στο κύμα.

Το τοπίο κάνει τις χαλαρές διακοπές να μοιάζουν με τη σωστή επιλογή, «για σένα και όχι για τους άλλους». Παραγγέλνεις ούζο και συνειδητοποιείς πόσο εύκολο είναι τελικά να νιώθεις ευτυχισμένος και πλήρης.