THE VOICE: Ο ΠΑΝΟΣ ΜΟΥΖΟΥΡΑΚΗΣ ΜΙΛΗΣΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΖΩΝΑΚΗ – «ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΣΕ ΣΟΚ»

Στο «The Voice», το αφιέρωμα στον Γιώργο Μαζωνάκη άνοιξε το βράδυ του Σαββάτου με το «Ανήκω σε μένα», ένα τραγούδι που έχει ταυτιστεί ιδιαίτερα με τον αγαπημένο ερμηνευτή.
Όταν ολοκληρώθηκε η εμφάνιση των coaches, ο Γιώργος Λιανός και ο Γιώργος Καπουτζίδης πήραν θέση στη σκηνή. Οι δύο παρουσιαστές μίλησαν για τον Γιώργο Μαζωνάκη, εκφράζοντας τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους για την απώλειά του.
Με εμφανή συγκίνηση, ο Γιώργος Καπουτζίδης αναφέρθηκε στην παρουσία του στη συγκεκριμένη βραδιά. Όπως εξήγησε, είχε προγραμματίσει να παρακολουθήσει το πρώτο επεισόδιο της σεζόν, χωρίς να περιμένει πως η πρεμιέρα θα είχε τελικά αυτόν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα.

«Ήθελα πολύ να ‘μαι εδώ. Σκεφτόμουν ότι έτσι και αλλιώς θα ερχόμουν να σας έβλεπα στο πρώτο επεισόδιο, δεν φανταζόμουν όμως ότι θα ήταν αυτό το πρώτο επεισόδιο. Τον ζήσαμε, τον αγαπήσαμε, θέλω να πιστεύω ότι και αυτός μας αγάπησε. Ας πούμε ότι αυτή η βραδιά είναι η δική μας υπόσχεση ότι δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ».
Τη δυσκολία της βραδιάς εξέφρασε και ο Πάνος Μουζουράκης, ο οποίος μίλησε για την αμηχανία που επικρατεί, αλλά και για το σοκ που, όπως σημείωσε, συνεχίζουν να βιώνουν όλοι.
«Υπάρχει πραγματική αμηχανία σ’ αυτό που σήμερα γίνεται, με πολύ σεβασμό αλλά και με όλες τις περιφερειακές σκέψεις. Έγινε τόσο απότομα και νομίζω πως όλοι ακόμα βρισκόμαστε σε ένα σοκ».
Ο Πάνος Μουζουράκης ανέφερε ακόμη πως, λίγο πριν βγει στον αέρα η εκπομπή, άκουσε από το ακουστικό του μια παρατήρηση για το ότι ήταν φανερά συγκρατημένος.
«Θέλω να σας είμαι ειλικρινής. Λίγο πριν ξεκινήσουμε αυτή την εκπομπή, άκουσα μια φωνή στο ακουστικό να μου λέει: “είσαι λίγο σφιγμένος”. Και όντως, νιώθω λίγο σφιγμένος».
Ο Πάνος Μουζουράκης τόνισε πως η συμμετοχή του στο αφιέρωμα ίσως τον βοηθήσει να διαχειριστεί όσα νιώθει και να βρει τον δικό του τρόπο για να αποχαιρετήσει τον Γιώργο Μαζωνάκη.
«Ελπίζω ότι κάπως, μέσα από αυτή τη διαδικασία, θα μπορέσω να ξεκλειδώσω και γω πράγματα για να καταλάβω πως το δέχομαι. Είναι μέρος του να καταλάβω το πένθος μου και πώς το ζω, ίσως μέσα από αυτό να ξεκλειδωθεί και να μπορέσω να κάνω τον αποχαιρετισμό όπως θεωρώ ότι είναι χρέος μας να τον κάνουμε».