ΕΡΤ: Ένοπλοι αστυνομικοί στην αίθουσα σύνταξης μετά από καταγγελία για κάπνισμα

Ο εκπρόσωπος των δημοσιογράφων Γιάννης Δάρρας ζητά απαντήσεις για την παρουσία αστυνομικών της ομάδας ΔΙΑΣ στην αίθουσα σύνταξης του Ραδιομεγάρου, συνδέοντας το συμβάν με άλλα δύο περιστατικά που προκάλεσαν αντιδράσεις στη δημόσια τηλεόραση.

Την καταγγελία του εκπροσώπου των δημοσιογράφων της ΕΡΤ, Γιάννη Δάρρα, αφορά ένα ασυνήθιστο συμβάν που προβλημάτισε τους εργαζομένους. Όπως αποκάλυψε, ένοπλοι αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ μπήκαν στην αίθουσα σύνταξης του Ραδιομεγάρου, στην Αγία Παρασκευή, μετά από αναφορά για κάπνισμα.

Όπως εξηγεί σε δημόσια ανάρτησή του, το συμβάν έγινε τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026. Οι αστυνομικοί έφτασαν στον χώρο εργασίας των δημοσιογράφων με αλεξίσφαιρα γιλέκα και τον υπηρεσιακό τους οπλισμό, συνοδευόμενοι από υπάλληλο ασφαλείας της ΕΡΤ.

Κατά τον ίδιο, η είσοδος των αστυνομικών αποδόθηκε σε καταγγελία για παράβαση της αντικαπνιστικής νομοθεσίας στο Ραδιομέγαρο. Ο Γιάννης Δάρρας αναγνωρίζει πως η Αστυνομία έχει αρμοδιότητα να πραγματοποιεί τους προβλεπόμενους ελέγχους, αλλά αμφισβητεί αν η παρουσία της ήταν ανάλογη με την περίσταση. Ρωτά γιατί χρειάστηκε να φτάσουν ένοπλοι αστυνομικοί έως την αίθουσα σύνταξης για μια αναφορά σχετικά με κάπνισμα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗΑντώνης Κανάκης: Διαδικτυακή αντεπίθεση ετοιμάζουν οι «Ράδιο Αρβύλα»

«Ένοπλοι αστυνομικοί ανάμεσα στα γραφεία των δημοσιογράφων»

Ο εκπρόσωπος των δημοσιογράφων αποτυπώνει στην ανάρτησή του το περιστατικό με ιδιαίτερα έντονο ύφος:

«Και τι έγινε;
Τι σχέση μπορεί να έχει ένας καταδικασμένος χρυσαυγίτης, μια λέξη σε ένα δελτίο ειδήσεων και μια καταγγελία για κάπνισμα;
Εκ πρώτης όψεως, καμία. Τρία περιστατικά μέσα σε λίγες ημέρες στην ΕΡΤ. Πιθανότατα άσχετα μεταξύ τους, σίγουρα διαφορετικής βαρύτητας. Το καθένα μπορεί να έχει τη δική του εξήγηση. Αν όμως τα βάλεις δίπλα δίπλα, αρχίζει να σχηματίζεται μια εικόνα που δύσκολα προσπερνάς.

Στο ΕΡΤnews φιλοξενείται ο Παναγιώτης Ηλιόπουλος, καταδικασμένος για συμμετοχή στη ναζιστική εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή. Η παρουσίασή του γίνεται ως «ιδρυτής λέσχης» και «θύμα ΜΚΟ», χωρίς αναφορά ούτε στην πολιτική του ταυτότητα ούτε στην καταδίκη του. Έτσι, ένας καταδικασμένος χρυσαυγίτης καταγγέλλει από τη δημόσια τηλεόραση ότι υπήρξε θύμα μιας «εγκληματικής οργάνωσης».

Αρχικά, η διοίκηση επιχειρεί να δώσει εξηγήσεις για το συμβάν επικαλούμενη πηγές της ΕΡΤ. Καθώς οι αντιδράσεις εντείνονται, εκδίδεται ανακοίνωση και επιβάλλονται κυρώσεις, ανάμεσά τους δεκαήμερη αργία χωρίς αποδοχές και προσωρινή διακοπή της εκπομπής, η επιστροφή της οποίας έχει ήδη προγραμματιστεί. Με δυο λόγια, μέχρι να καταλαγιάσει ο θόρυβος. Το ερώτημα για την ευθύνη όσων οργανώνουν και εποπτεύουν την ενημέρωση εξακολουθεί ουσιαστικά να μένει αναπάντητο.

Μερικές ημέρες μετά, σε δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ χρησιμοποιείται η λέξη «λαθρομετανάστες». Πρόκειται για όρο με ιστορία δεκαετιών ξενοφοβικής ρητορικής, που παρουσιάζει τον άνθρωπο ως «λαθραίο». Έτσι, η παρατυπία μιας πράξης γίνεται γνώρισμα της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης, παρότι υπάρχουν ακριβείς όροι για την παράτυπη είσοδο και το καθεστώς διαμονής, αλλά και για όσους ζητούν άσυλο.

Η γλώσσα που επιλέγεται έχει ιδιαίτερη βαρύτητα όταν ακούγεται από τη δημόσια τηλεόραση. Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε φανερώνουν τον τρόπο σκέψης μας και, ταυτόχρονα, επηρεάζουν τη συμπεριφορά μας απέναντι στους ανθρώπους γύρω μας.

Τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου, αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ εισέρχονται στην αίθουσα σύνταξης της ΕΡΤ φορώντας αλεξίσφαιρα γιλέκα και έχοντας μαζί τους τον οπλισμό τους. Μαζί τους βρίσκεται υπάλληλος ασφαλείας, ο οποίος εξηγεί πως είχε γίνει καταγγελία για κάπνισμα στο Ραδιομέγαρο.

Ένοπλοι αστυνομικοί στα γραφεία των δημοσιογράφων εξαιτίας μιας καταγγελίας για κάπνισμα! Ο νόμος προβλέπει ότι η Αστυνομία μπορεί να διενεργεί ελέγχους, όμως και η άσκηση αυτής της αρμοδιότητας πρέπει να έχει μέτρο. Ποιος αποφάσισε πως για τη συγκεκριμένη καταγγελία ήταν απαραίτητο να φτάσουν ένοπλοι αστυνομικοί στην αίθουσα σύνταξης της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης; Ποιος θεώρησε ότι έτσι έπρεπε να γίνει ο έλεγχος; Και τι έγινε με τις διαδικασίες που προβλέπει η ίδια η ΕΡΤ, η οποία έχει εγκεκριμένο σχέδιο για την αποτροπή του καπνίσματος και ορισμένους υπευθύνους; Προηγήθηκε συνεννόηση στην είσοδο του Ραδιομεγάρου για τον τρόπο διεξαγωγής του ελέγχου;

Υπάρχει και μια εικόνα από το 2013 που δεν γίνεται εύκολα να ξεχαστεί από όσους τη βίωσαν. Στις 7 Νοεμβρίου εκείνης της χρονιάς, στις 4:20 τα ξημερώματα, ένοπλοι αστυνομικοί των ΜΑΤ εισέβαλαν στο Ραδιομέγαρο για να απομακρύνουν τους εργαζομένους που το κρατούσαμε ζωντανό μαζί με την κοινωνία. Δεκατρία χρόνια μετά, μόλις δύο ημέρες μετά την επέτειο της εισβολής, η παρουσία ενόπλων αστυνομικών στην ΕΡΤ επαναφέρει εκείνη την εικόνα.

Είναι όμως πράγματι συγκρίσιμες οι δύο καταστάσεις; Ασφαλώς όχι. Όσοι βρεθήκαμε εκεί ξέρουμε καλά τι έγινε το 2013, αλλά ξέρουμε και ποιες μνήμες μπορεί να ανασύρει μια τέτοια εικόνα. Κάποιοι ίσως αναρωτηθούν γιατί επιμένω τόσο: μια κακή επιλογή καλεσμένου, μια άστοχη κουβέντα στον αέρα, ένας αστυνομικός έλεγχος. Δεν καταλύθηκε δα και η δημοκρατία, βρε αδελφέ!

Εκεί ακριβώς βρίσκεται ο προβληματισμός μου: πόσο εύκολα βρίσκουμε μια δικαιολογία για κάθε περιστατικό και προχωράμε σαν να μην έγινε τίποτα. Έτσι λειτουργεί η συνήθεια. Βλέπουμε στην τηλεόραση έναν καταδικασμένο χρυσαυγίτη, χωρίς να μαθαίνουμε την ιδιότητά του. Ακούμε ξενοφοβικό λόγο σαν να περιγράφει ουδέτερα την πραγματικότητα. Και θεωρούμε την παρουσία ενόπλων σε μια αίθουσα σύνταξης απλώς ακόμη μία υπηρεσιακή διαδικασία.

Ώσπου, κάποια στιγμή, σταματάμε ακόμη και να θέτουμε ερωτήματα. Η δημοσιογραφία οφείλει να αντιστέκεται σε αυτή την εξοικείωση. Η δημόσια συζήτηση επηρεάζεται από όσα αναδεικνύουμε, από τις λέξεις και τις ερωτήσεις που επιλέγουμε, αλλά και από εκείνες που παραλείπουμε. Κάθε γεγονός χρειάζεται τεκμηρίωση και έρευνα, ακόμη κι όταν αμφισβητεί τις πεποιθήσεις μας. Η πολιτική και κοινωνική μας θέση δεν μας απαλλάσσει από αυτή την υποχρέωση· επηρεάζει, ωστόσο, σε μεγάλο βαθμό τι κρίνουμε άξιο διερεύνησης και από ποια εξουσία ζητάμε επίμονα απαντήσεις.

Στην ΕΡΤ εργάζονται άνθρωποι που καθημερινά προσπαθούν να ανταποκριθούν με αξιοπρέπεια στα καθήκοντά τους. Η αναζήτηση ευθυνών για όσα συμβαίνουν δεν πρέπει να περιορίζεται σε αυτούς. Οι διοικήσεις αποφασίζουν και έχουν τη δυνατότητα να επιλέγουν, να οργανώνουν και να θέτουν προτεραιότητες. Η ευθύνη για τα αποτελέσματα συνοδεύει την εξουσία τους.

Πέρα από κάθε διοίκηση, η δημόσια ραδιοτηλεόραση έχει ένα ευρύτερο χρέος προς την κοινωνία που τη χρηματοδοτεί και δικαιούται ανεξάρτητη, τεκμηριωμένη ενημέρωση, με κριτική ματιά απέναντι στην εξουσία. Την ίδια ώρα, η κοινωνία μας κινείται προς πιο συντηρητικές κατευθύνσεις. Η ξενοφοβία εκφράζεται πλέον πιο άνετα στον δημόσιο λόγο, ο αυταρχισμός βρίσκει όλο και μικρότερη αντίσταση και ιδέες που θεωρούσαμε άλλοτε βαθιά αντιδημοκρατικές διεκδικούν πια θέση στην πολιτική κανονικότητα.

Σε αυτό το κλίμα, σημασία αποκτούν ακόμη και όσα μοιάζουν ασήμαντα. Δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει ένα ενιαίο σχέδιο πίσω από κάθε περιστατικό, ούτε να θεωρούμε ότι όλοι έχουν τις ίδιες προθέσεις. Αρκεί να δούμε πόσο έχουν αλλάξει τα όρια της ανοχής μας.

Ο εκφασισμός μιας κοινωνίας μπορεί να προχωρά χωρίς εντυπωσιακά γεγονότα: μέσα από μικρές παραχωρήσεις, τη σιωπή και τη συνήθεια. Συχνά πιστεύουμε πως υπάρχουν πιο σοβαρά θέματα για να ασχοληθούμε — και πράγματι υπάρχουν, πάντα θα υπάρχουν. Το ερώτημα είναι πόσα θα έχουμε πια αποδεχτεί ως συνηθισμένα όταν αποφασίσουμε να αντιδράσουμε. Το τέρας δεν χάνει την επικινδυνότητά του επειδή το συνηθίζεις· απλώς κάποτε παύεις να το προσέχεις. Και τότε λες «και τι έγινε;»