ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ: ΑΝΑΛΩΝΕΤΑΙ ΣΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΚΟΝΤΡΕΣ ΚΑΙ ΞΕΧΝΑ ΤΟΝ ΤΗΛΕΘΕΑΤΗ – ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ;

Η ελληνική τηλεόραση μοιάζει τα τελευταία χρόνια να επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος: να στρέφει το ενδιαφέρον της περισσότερο στον εαυτό της και λιγότερο στους τηλεθεατές. Ενώ θα μπορούσε να επενδύει σε ζητήματα που απασχολούν ουσιαστικά το κοινό, συχνά επιλέγει τις εσωτερικές κόντρες, τις προσωπικές συγκρούσεις και τις διαδοχικές δηλώσεις με τις απαντήσεις τους. Πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η κόντρα της Ζήνας Κουτσελίνη με τη Μαρία Αντωνά, στην οποία ενεπλάκη και ο Γιώργος Λιάγκας. Έτσι, η τηλεόραση αφιερώνει περισσότερο χρόνο στις δικές της υποθέσεις παρά στους ανθρώπους που την παρακολουθούν.

Δεν είναι πρόβλημα ούτε το να εκφράζουν οι παρουσιαστές τη γνώμη τους ούτε το να διαφωνούν μεταξύ τους· αντίθετα, οι διαφορετικές απόψεις είναι υγιείς και συχνά αναγκαίες. Η δυσκολία προκύπτει όταν οι εκπομπές αφιερώνουν τον χρόνο τους στο να σχολιάζουν η μία την άλλη. Για πόσο μπορεί κάτι τέτοιο να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον; Οι τηλεθεατές βιώνουν αρκετή ένταση στην καθημερινότητά τους, χωρίς να χρειάζεται να βλέπουν κάθε πρωί άλλη μία τηλεοπτική αντιπαράθεση. Με τον καιρό, το κοινό απομακρύνεται, καθώς αναζητά κάτι με περισσότερο νόημα για να διαθέσει τον χρόνο του.

Οι θεατές έχουν πλέον περισσότερες επιλογές από κάθε άλλη φορά. Οι νεότεροι έχουν ήδη στραφεί σε άλλες πλατφόρμες, όπου αποφασίζουν οι ίδιοι τι θα παρακολουθήσουν και πότε. Η παραδοσιακή τηλεόραση, αντί να τους διεκδικεί με νέες ιδέες, δημιουργικότητα και περιεχόμενο με ουσία, πολλές φορές επαναφέρει τα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες κόντρες και συζητήσεις χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον για όσους βρίσκονται απέναντι από την οθόνη. Μια δυνατή ατάκα ή ένας καβγάς δεν αρκούν για να διατηρήσουν το ενδιαφέρον των τηλεθεατών. Ίσως εξασφαλίσουν την προσοχή τους για λίγα λεπτά, όμως σε βάθος χρόνου υπάρχει ο κίνδυνος να χαθεί η εμπιστοσύνη και το ενδιαφέρον τους.

Εάν η ελληνική τηλεόραση επιμείνει σε αυτή την πορεία, δεν θα πρέπει να εκπλαγεί όταν όλο και περισσότεροι τηλεθεατές επιλέγουν να την κλείσουν. Χρειάζεται ενημέρωση, ψυχαγωγία, χιούμορ, ιστορίες που κεντρίζουν το ενδιαφέρον και ανθρώπους με κάτι ουσιαστικό να μοιραστούν — όχι συνεχείς συγκρούσεις που αφορούν κυρίως τους ίδιους τους πρωταγωνιστές τους. Γιατί τελικά, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν θα είναι ποιος παρουσιαστής επικράτησε στην τελευταία κόντρα, αλλά το ενδεχόμενο να μην έχει μείνει πια κανείς να παρακολουθεί τηλεόραση.