ΡΑΝΙΑ ΘΡΑΣΚΙΑ: ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ – «ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΚΑΤΙ ΚΛΑΙΕΙ»
Η Ράνια Θρασκιά αποχαιρετά τον Αύγουστο με φωτογραφίες από τις καλοκαιρινές διακοπές και ένα προσωπικό μήνυμα για την επιστροφή στην καθημερινότητα.
Η Ράνια Θρασκιά αποχαιρέτησε τον Αύγουστο με φωτογραφίες από τις διακοπές της και ένα προσωπικό μήνυμα για τη δύσκολη επιστροφή στην καθημερινότητα, περιγράφοντας το τέλος του καλοκαιριού ως μια μικρή μορφή πένθους για όσα ζήσαμε ή ελπίσαμε να ζήσουμε. Στο κείμενό της μιλά για την ανάγκη χρόνου προσαρμογής, αυτοφροντίδας και νέων στόχων, στέλνοντας παράλληλα μήνυμα στήριξης σε όσους δυσκολεύονται να μπουν ξανά στη ρουτίνα.
Πιο αναλυτικά
Με μια σειρά από φωτογραφίες από τις καλοκαιρινές της διακοπές, η Ράνια Θρασκιά θέλησε να αποχαιρετήσει τον Αύγουστο, συνοδεύοντας τις εικόνες με ένα ιδιαίτερα προσωπικό και στοχαστικό κείμενο για την επιστροφή στην καθημερινότητα.
Η ίδια στάθηκε σε εκείνο το γνώριμο συναίσθημα που συνοδεύει το τέλος του καλοκαιριού, όταν οι ημέρες ξεκούρασης τελειώνουν και οι υποχρεώσεις επιστρέφουν, συχνά πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο θα ήθελε κανείς.
«[Και τώρα τι;]
Καθώς τελειώνει ο Αύγουστος, οι περισσότεροι μιλάμε για αυτό το δύσκολο συναίσθημα που μας διακατέχει. Λέμε: “δεν πρόλαβα να ξεκουραστώ”, λέμε: “μετά από λίγες μέρες στη δουλειά μοιάζει ότι δεν έφυγα ποτέ”. Αναρωτιόμαστε με αγωνία πώς θα βγάλουμε το χειμώνα, πώς θα αντέξουμε…
Από που θα αντλήσουμε δύναμη για να επανέλθουμε στη ρουτίνα μας; Μοιράζομαι εδώ λίγες σκέψεις με την ευχή να ανακουφίσουν λίγο την ψυχή.
Είναι σημαντικό να μας δώσουμε χρόνο, να κατανοήσουμε δηλαδή ότι το τέλος του καλοκαιριού -ημερολογιακά τουλάχιστον- ενέχει ένα μικρό πένθος. Αποχαιρετούμε όχι απαραίτητα αυτά που ζήσαμε μα πιο πολύ αυτά που προσδοκούσαμε να ζήσουμε. Για άλλους ήταν να ταξιδέψουν, για κάποιους να ξεκουραστούν. Να αγκαλιαστούν. Να γελάσουν. Να βγουν με φίλους. Να χορέψουν σε ένα πανηγύρι, να δουν την πανσέληνο να ανατέλλει στη θάλασσα.
Κάποια έγιναν αλλά πολλά σχέδια ματαιώθηκαν, γκρεμίστηκαν. Και στη θέση τους έμεινε ένα τραύμα. Μια θλίψη. Η αίσθηση του κενού. Αλλά και για όσους το καλοκαίρι είχε όλα αυτά τα υλικά που συνθέτουν την ευτυχία τους, τώρα πρέπει να επιστρέψουν σε αυτό που λέμε “καθημερινότητα”.
Όλοι χρειαζόμαστε χρόνο προσαρμογής. Κατανόηση αυτού που μέσα μας κλαίει. Ή σιωπά. Αλλά φωνάζει: θέλω να ζήσω! Να γελάει η ψυχή. Να περνάω καλά. Να είναι όλα λίγο πιο εύκολα. Σε ροή συμβατή με εμένα. Χρειαζόμαστε χρόνο προσαρμογής. Να ονειρευτούμε καινούργια όνειρα, να αλλάξουμε ό,τι δεν μας αρέσει στη ζωή μας και να κοιτάξουμε μπροστά. Ξανά και ξανά. Μέχρι να μας συναντήσουμε. Δεν είναι ανέφελη η διαδρομή, αλλά αξίζει κάθε φορά.
Είμαστε μαζί σε αυτό. Σου απλώνω νοερά το χέρι και πιάνω με εμπιστοσύνη το δικό σου. Πάμε να βρούμε το Σεπτέμβριο και να τον αντιμετωπίσουμε με όλα τα ξεκινήματά του. Κι αν νιώθεις ότι δεν αντέχεις, ζήτα βοήθεια. Από όποιον μπορεί να σου την δώσει. Θυμήσου: Είμαστε μαζί (και) σε αυτό».
