Ο ΤΖΩΝΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΗ «ΛΑΜΨΗ» ΚΑΙ ΚΑΝΕΙ ΝΕΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΜΕ ΤΟ ΜΟΤΟΣΑΚΟ

Από τη «Λάμψη» και το θέατρο έως τον χώρο της εστίασης, ο Τζώνυ Θεοδωρίδης έχει διαγράψει μια μακρά πορεία. Στη διαδρομή του βρέθηκε αντιμέτωπος με επαγγελματικές δυσκολίες, ενώ αποχαιρέτησε αγαπημένους φίλους και έζησε πολλές ανατροπές.

Από τον ΗΛΙΑ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑ

Φωτογραφίες: Βαγγέλης Μασιάς

Το Μοτοσακό της γεύσης είναι σήμερα το νέο επιχειρηματικό του εγχείρημα. Ο ίδιος μιλά χωρίς περιστροφές στην «Espresso» για τις εμπειρίες που τον διαμόρφωσαν, όσα εξακολουθούν να τον απασχολούν και τις αξίες που θεωρεί τελικά ουσιαστικές στη ζωή.

Τζώνυ, το νέο μεζεδοπωλείο που έχεις αναλάβει επιχειρηματικά στην Καλλιθέα είναι το Μοτοσακό. Ποιο είναι το όραμά σου για το μαγαζί;

Το ανακαλύψαμε τυχαία με τους συνεργάτες μου. Στην αρχή είχαμε στο μυαλό μας ένα διαφορετικό μαγαζί στην Πλάκα, όμως μας κέρδισε αμέσως το Μοτοσακό, με τον εσωτερικό και τον εξωτερικό του χώρο, τον πεζόδρομο, το πράσινο και την άνεση που προσφέρει. Στο εγχείρημα είμαστε τέσσερις, δεμένοι σαν οικογένεια: εγώ, η κόρη μου, Μελίτα Καιρούς, η Έλενα Καφετζόγλου και ο Χρήστος Ματαράς.

Με τον Χρήστο συζητούσαμε επί χρόνια να κάνουμε κάτι μαζί και τώρα βρέθηκε η κατάλληλη στιγμή. Η Μελίτα βρίσκεται στον χώρο της εστίασης από τα 17 της και γνωρίζει τη δουλειά, όπως και η Έλενα. Έχουμε μοιράσει τις αρμοδιότητες, ώστε ο καθένας να ασχολείται με τον τομέα του και να προσφέρει όσο καλύτερα μπορεί.

Αγκαλιά με τον αξέχαστο Αλμπέρτο Εσκενάζυ

Η υποκριτική και η εστίαση είναι δύο μεγάλες αγάπες σου εδώ και δεκαετίες. Ποια από τις δύο σε αντιπροσωπεύει περισσότερο αυτή την περίοδο;

Πρόκειται για δύο παράλληλες δραστηριότητες που αγαπώ πολύ. Και στις δύο μετρά η επαφή με τους ανθρώπους. Το θέατρο, βέβαια, προσφέρει διαφορετική ικανοποίηση από την εστίαση: εκεί χαίρεσαι όταν βλέπεις τους πελάτες ευχαριστημένους. Αυτό επιδιώκουμε και οι τέσσερις, καθώς είμαστε άνθρωποι που δουλεύουμε ενεργά.

Πολλές φορές μπαίνω και ο ίδιος στην κουζίνα για να μαγειρέψω. Στο σερβίρισμα μπορεί να βρεθεί οποιοσδήποτε από εμάς, γι’ αυτό η σχέση με τον πελάτη είναι προσωπική και δουλεύουμε όλοι μαζί ως ομάδα. Το ίδιο απαραίτητη είναι η ομαδικότητα και στο θέατρο· χωρίς αυτήν, η σκηνική δουλειά δεν μπορεί να αποδώσει το αποτέλεσμα που θέλεις.

Στο θέατρο, το κοινό γνωρίζει πως θα δει τον Θεοδωρίδη. Στο Μοτοσακό επιλέγουν να έρθουν επειδή ξέρουν ότι θα σε συναντήσουν εκεί;

Ναι, πολύς κόσμος έρχεται γνωρίζοντας ότι είμαι ένας από τους ιδιοκτήτες. Ωστόσο, ο καθένας μας έχει τους δικούς του πελάτες, και αυτός ήταν ένας λόγος που ενώσαμε τις δυνάμεις μας για να δημιουργήσουμε κάτι όμορφο. Μερικοί ξαφνιάζονται όταν με βλέπουν να παίρνω την παραγγελία τους ή να τους σερβίρω, και με ρωτούν: «Είσαι εσύ;»

Παρόμοια αντιμετώπιση είχα και σε προηγούμενες δουλειές. Όταν εργαζόμουν σε ξενοδοχεία ως μάνατζερ, παράλληλα με την υποκριτική, υπήρχαν άνθρωποι που δυσκολεύονταν να πιστέψουν ότι μπορούσα να είμαι ενεργός ηθοποιός και να κάνω ταυτόχρονα και αυτή τη δουλειά.

Στο πλευρό της συζύγου του, Σύλβιας Δημητρακοπούλου

Στα εγκαίνια του μαγαζιού έδωσαν το «παρών» πολλοί καλλιτέχνες, ανάμεσά τους και η Λουκία Παπαδάκη, με την οποία σε συνδέει η «Λάμψη». Θα συνεργαστείτε ξανά στο θέατρο;

Ετοιμάζουμε μια νέα καλλιτεχνική συνάντηση σε ένα όμορφο έργο, το «Το Μπλε Δωμάτιο», που σκηνοθετεί ο Μανώλης Ιωνάς, ο οποίος έχει το θέατρο Αλκμήνη. Η περιοδεία μας θα αρχίσει στις 30 Οκτωβρίου από την Ηγουμενίτσα, ενώ το πρόγραμμα περιλαμβάνει αρκετές παραστάσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Είχαμε συμφωνήσει με τη Λουκία για αυτό το πρότζεκτ πριν ακόμη αναλάβω το μαγαζί. Πιστεύω πως θα πάει καλά, καθώς το έργο αφορά πολύ τα παντρεμένα ζευγάρια της εποχής μας.

Μετά τη «Λάμψη», είχες συνεργαστεί ξανά με τη Λουκία;

Φυσικά! Παλαιότερα ήμασταν μαζί στις «Φιλοδοξίες» και, πιο πρόσφατα, στην παράσταση «Ο Φονιάς». Η Λουκία ξέρει τα «κουμπιά» μου κι εγώ ξέρω τα δικά της, κάτι που κάνει καλό στη δουλειά. Η επιτυχία, πάντως, δεν είναι ποτέ δεδομένη. Για παράδειγμα, ο «Φονιάς» που ανεβάσαμε μαζί σημείωσε εξαιρετική πορεία για τρεις σεζόν.

Με τη Λουκία Παπαδάκη και τον Μανώλη Ιωνά, που συνεργάζονται στην παράσταση «Το μπλε δωμάτιο»

Ποια από τις μεγάλες επιτυχίες της πορείας σου θεωρείς ότι σε καθόρισε περισσότερο;

Η «Λάμψη» υπήρξε αναμφίβολα καθοριστική στη διαδρομή μου, αφού μέσα από αυτήν μπήκα στα σπίτια του κόσμου και την έχω κρατήσει στη μνήμη μου ως κάτι ξεχωριστό. Παρ’ όλα αυτά, η ουσιαστικότερη επαφή μου με το κοινό ήταν και παραμένει εκείνη που έχω μέσω του θεάτρου, τόσο με τους ενήλικες όσο και με τα παιδιά.

Για αρκετά χρόνια ασχολήθηκα πολύ με το παιδικό θέατρο, ένα ιδιαίτερα απαιτητικό είδος. Τα παιδιά δεν συγκρατούνται: μιλούν, κλαίνε ή χάνουν το ενδιαφέρον τους και κάνουν ό,τι θέλουν. Γι’ αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο να ηρεμήσει ένα παιδί και να παρακολουθήσει την παράσταση.

Η νομική διεκδίκηση για τα συγγενικά δικαιώματα της «Λάμψης» παραμένει σε εξέλιξη. Υπάρχουν νεότερα για την προσπάθειά σου να δικαιωθείς;

Η υπόθεση έχει ήδη περάσει στο εξωτερικό, με διαδικασίες στις Βρυξέλλες και στη Χάγη, στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Έχω καταθέσει αίτηση ώστε να δικαιωθώ εκεί. Συνήθως τέτοιες υποθέσεις εκδικάζονται στο εξωτερικό σε μικρό χρονικό διάστημα. Σε καμία περίπτωση δεν θα χρειαστούν 22 χρόνια, όπως χρειάστηκε στην Ελλάδα μέχρι να φτάσει η υπόθεση στον Άρειο Πάγο.

Η απόφαση του Αρείου Πάγου, για να είμαι ειλικρινής, μου φαίνεται… κοροϊδία. Δεν μπορείς να υποστηρίζεις ότι ένας άνθρωπος δεν δικαιούται να πληρωθεί τα δικαιώματά του επειδή τότε αμειβόταν πολύ καλά. Έστειλα την απόφαση στο εξωτερικό, σε ανθρώπους που ασχολούνται με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, και γελούν.

Στο «Μοτοσακό» με τους συνεργάτες του, Μελίτα Καιρούς, Έλενα Καφετζόγλου και Χρήστο Ματαρά

Πιστεύεις, με βάση το ένστικτό σου, ότι η δικαίωση θα έρθει από το εξωτερικό;

Δεν έχω καμία αμφιβολία, είμαι 100% σίγουρος. Δεν θέλω προσωπικά να αδικήσω κανέναν εδώ, ωστόσο υπάρχουν γενικότερα πολλά παράπονα για την ελληνική Δικαιοσύνη. Έχω μελετήσει προσεκτικά τον συγκεκριμένο νόμο και μπορώ να πω πως η απόφαση που πάρθηκε στην Ελλάδα ήταν άδικη, όχι μόνο απέναντι σε μένα αλλά και σε όλους τους ηθοποιούς.

Υπάρχουν ηθοποιοί από τη «Λάμψη» που έχουν μείνει χωρίς δουλειά εδώ και χρόνια, δεν ξέρουν πώς να τα βγάλουν πέρα και θα μπορούσαν να επιβιώνουν με αυτά τα χρήματα. Το ΣΕΗ οφείλει κάποια στιγμή να αντιληφθεί τι συμβαίνει πραγματικά στην Ελλάδα. Δεν μιλάω συνδικαλιστικά ή επαναστατικά — η επανάσταση είναι δική μου. Αυτό που χρειάζεται είναι το σωματείο να μπορεί να υποστηρίζει τον ηθοποιό, όπως είχε κάνει παλιότερα ο Σπύρος Μπιμπίλας, που εξακολουθεί να βρίσκεται κοντά στους ηθοποιούς σε πολλά ζητήματα.

Ίσως η κατάσταση να ήταν καλύτερη σήμερα, αν στο σωματείο υπήρχε κάποιο πρόσωπο σαν τον Σπύρο Μπιμπίλα.

Η μεταμόρφωσή του σε ηλικιωμένο για τη θεατρική παράσταση «Καπούτ»

Η φετινή χρονιά είχε για σένα και σημαντικές απώλειες, ανάμεσά τους ο κουμπάρος σου Χρήστος Πολίτης, που «έφυγε». Πώς θα περιέγραφες τον άνθρωπο που ήταν για σένα;

Ο Χρήστος είχε μεγάλη αίσθηση δικαιοσύνης και γνώριζε σε βάθος το θέατρο.

Όταν ξεκινούσα, μου έδωσε συμβουλές· τον γνώριζα από το 1985, όταν συναντηθήκαμε μέσα από το θέατρο, πριν γίνουμε φίλοι και κουμπάροι. Ήταν ένας άνθρωπος που μπορούσε να σου προσφέρει πολλά, όπως αγάπη και καλοσύνη. Δεν ήταν εκείνος που με έβαλε στη «Λάμψη» — με είδε ξαφνικά μπροστά του σε γύρισμα. Μου είχε αναφέρει πως θα γινόταν ένα σίριαλ, χωρίς να μου πει κάτι περισσότερο. Κάποια στιγμή, εντελώς τυχαία, με κάλεσε και ο Φώσκολος. Τότε γελάσαμε, καθώς η έκπληξη του Χρήστου όταν με αντίκρισε ήταν τεράστια: κατάλαβε ότι για δύο χρόνια θα ήμασταν αντίζηλοι για την καρδιά της Βίρνας στο σίριαλ.

Είχατε επικοινωνία το διάστημα πριν από τον θάνατό του;

Μιλούσαμε στο τηλέφωνο. Υπολογίζω πως είχαμε να επικοινωνήσουμε περίπου ενάμιση μήνα πριν «φύγει». Εκείνος κατοικούσε στη Νέα Σμύρνη, σχετικά κοντά στο σπίτι μου.

Ο Αλμπέρτο Εσκενάζυ «έφυγε» επίσης· είχες συμπρωταγωνιστήσει στην τελευταία θεατρική παράστασή του.

Ήταν μεγάλη απώλεια για μένα… Είχαμε περάσει πολλά χρόνια μαζί και είχαμε συμφωνήσει ότι θα συνεργαζόμασταν ξανά στο θέατρο. Στην παράσταση συμμετείχε και η κόρη του, η Σάρα.

Μάλιστα, χρειάστηκε να τον αντικαταστήσω στην παράσταση, καθώς είχαν οριστεί κάποιες ημερομηνίες και έπρεπε να αναλάβω τον ρόλο του. Η εμπειρία ήταν κάπως παράξενη, αφού φορούσα τα ρούχα του… Ήταν κάπως… Και τους δύο αυτούς ανθρώπους τούς θυμάμαι με πολλή αγάπη και σεβασμό.

Ο φίλος σου Λορέντζο Καριέρε χάθηκε επίσης, μετά τη μάχη του με τον καρκίνο. Πώς αντιμετώπισες αυτή την ξαφνική απώλεια;

Ο Λορέντζο ήταν μια ξεχωριστή περίπτωση. Δεν μου είχε αναφέρει τίποτα. Ανταλλάσσαμε μηνύματα και μιλούσαμε τηλεφωνικά, αλλά εγώ δεν γνώριζα κάτι.

Δεν γνωρίζω αν δεν ήθελε να μας στενοχωρήσει, εμάς τους φίλους του. Για δικούς του λόγους δεν εξήγησε κάτι, και αυτό το εκτιμώ και το σέβομαι. Είναι, πάντως, πολύ οδυνηρό όταν χάνονται νέοι άνθρωποι. Ο Λορέντζο είχε ακόμη πολλά να προσφέρει: υπήρξε εξαιρετικός πατέρας και οικογενειάρχης, ένας άνθρωπος «έξω καρδιά».

Έχει αλλάξει, ύστερα από αυτές τις απώλειες, η ματιά σου απέναντι στον χρόνο και στις σχέσεις σου; Γενικά, πολλές φορές νιώθω απογοήτευση εξαιτίας τους, γιατί οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν πως όλα κρατούν μια στιγμή. Κανείς δεν γνωρίζει τι του επιφυλάσσει το επόμενο πρωί, κι όμως κουβαλά κακίες, ζήλιες και τόσα άλλα. Ξοδευόμαστε σε ζητήματα χωρίς αξία.

Μοντέλο στα νεανικά του χρόνια

Είσαι πατέρας τριών κοριτσιών. Πώς αντιμετωπίζεις την πατρότητα με τρεις κόρες και σε τι έχεις διαφοροποιηθεί ως πατέρας όσο περνούν τα χρόνια;

Σε αρκετά ζητήματα παραμένω ο ίδιος, όπως, για παράδειγμα, στην προσοχή που τους δείχνω για να μην τραυματιστούν. Είμαι γενικά ιδιαίτερα προστατευτικός. Από την άλλη, οι εποχές προχωρούν και τα παιδιά γίνονται ολοένα πιο έξυπνα. Η γενιά της Μελίτας, με την οποία συνεργάζομαι, διαφέρει από εκείνη των μικρότερων κοριτσιών μου.

Οι μικρές γνωρίζουν σχεδόν τα πάντα, κάτι πραγματικά απίστευτο. Καθώς μεγαλώνουν, δέχονται συνεχώς εικόνες και πληροφορίες. Δεν μπορώ να πω αν αυτό είναι θετικό ή αρνητικό, αλλά πιστεύω ότι χάνεται η αγνότητα. Μακάρι να διαψευστώ, τουλάχιστον για τις δικές μου κόρες. Γενικότερα, οι νέοι είναι διαρκώς κολλημένοι σε κάποια εφαρμογή και δεν φλερτάρουν. Το ΑΙ, επίσης, δεν το αντέχω. Μου φαίνεται τρέλα να συνομιλείς με ρομπότ! Αν τηλεφωνήσω κάπου και μου απαντήσει ρομπότ, κλείνω αμέσως.

Στα χρόνια της εμβληματικής «Λάμψης»

Με τη σύζυγό σου, την κτηνίατρο Σύλβια Δημητρακοπούλου, δείχνετε πολύ δεμένοι. Ποιο είναι το μυστικό σας;

Μυστικό δεν υπάρχει. Μετράει να περνάς χρόνο με τον άνθρωπό σου και να είστε φίλοι, εραστές και σύντροφοι. Να γυρίζει ο ένας στο σπίτι και να περιμένει τον άλλον, να μοιράζεστε αυτή τη σύνδεση στην καθημερινότητά σας και να περνάτε όμορφα.