Ο ΓΟΝΙΔΗΣ: «Ο ΜΑΖΩΝΑΚΗΣ ΠΙΑΣΤΗΚΕ ΚΟΡΟΙΔΟ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ ΚΑΙ ΕΚΑΝΕ ΑΠΕΡΙΣΚΕΠΤΗ ΚΙΝΗΣΗ»

Ο Σταμάτης Γονίδης απάντησε για το σχόλιο που προκάλεσε σάλο πάνω από την πίστα, εξηγώντας πως δεν είχε πρόθεση να προσβάλει τον Γιώργο Μαζωνάκη, αλλά να τον αποχαιρετήσει με τον δικό τους, χιουμοριστικό τρόπο. Όπως είπε, οι δυο τους είχαν φιλική σχέση, μοιράζονταν συζητήσεις για τη ζωή και τα πνευματικά θέματα, ενώ τόνισε ότι η ατάκα του αφορούσε τη φθαρτότητα της ζωής και όχι τον τραγουδιστή προσωπικά.
Πιο αναλυτικά
Ο Σταμάτης Γονίδης προκάλεσε σάλο με ένα σχόλιο για τον Γιώργο Μαζωνάκη πάνω από την πίστα. Μιλώντας στην εκπομπή «Το Πρωινό» ξεκαθάρισε γιατί το είπε και αναφέρθηκε στη σχέση του με τον αείμνηστο τραγουδιστή.

«Δεν αναφέρθηκα στον Γιώργο Μαζωνάκη με τον τρόπο που αναφέρονται όλοι. Καταρχήν εμείς με τον Γιώργο κάναμε παρέα και είχε πολύ χιούμορ και ο Γιώργος. Γελάγαμε με αστεία, με ανέκδοτα, γιατί το χιούμορ είναι θεραπεία. Λοιπόν, ο πρώτος που με ρώτησε με ρωτάει τι κάνεις; Του λέω περιμένω τη σειρά μου. Όχι, περιμένω τη σειρά μου να προσκυνήσω γιατί πήγα να πω το τελευταίο αντίο στο φίλο μου. Εννοούσα τη σειρά μου να «φύγω». Όλοι περιμένουμε τη σειρά μας κάποια στιγμή να «φύγουμε». Ο δεύτερος που με ρώτησε τι κάνεις; Του λέω καλά είμαι. Ο άλλος πέθανε. Του έλεγα να με ρωτάς εμένα αν είμαι καλά. Ήρθα εδώ να χαιρετήσω το φίλο μου που έφυγε.
Έχει μια δόση χιούμορ γιατί οι ατάκες μου είναι κάπως παράξενες αλλά φιλοσοφημένες. Κανείς δεν θα μείνει εδώ για πάντα. Όλοι μια μέρα, κάποια στιγμή φεύγουμε από τη ζωή, γιατί εδώ είμαστε εξόριστοι. Λες να μην ήξερα ότι θα παρεξηγηθεί, αλλά μέχρι να πάρει μπρος το μυαλό του αλλουνού πρέπει να περάσει λίγος καιρός. Να καταλάβει τι σημαίνει μια απάντηση που έχει βάθος. Με τον Γιώργο είχαμε συνεργαστεί και από τότε κάναμε παρέα. Μιλάγαμε για τον Θεό, μιλάγαμε για πνευματικά θέματα. Ήταν ψαγμένος πολύ. Όσα χρόνια και να κάναμε παρέα, το χιούμορ δεν θα έλειπε και θα είχαμε πάντα κάτι να πούμε. Το γέλιο του ήταν φανταστικό. Δηλαδή μες στο μυαλό μου ακόμα υπάρχει. Έτσι και με χιούμορ τον αποχαιρέτησα γιατί αν αυτός ήταν δίπλα μου και είχε πεθάνει κάποιος άλλος και έλεγα αυτή την ατάκα, θα γέλαγε μέχρι σήμερα».