Κρυσταλλία Κεφαλούδη: Στις βαθιές «θάλασσες» της υποκριτικής

Η Κρυσταλλία Κεφαλούδη έζησε το όνειρο του Λονδίνου και βρέθηκε δίπλα στον Τζέρεμι Άιρονς, έναν από τους σημαντικότερους ηθοποιούς του παγκόσμιου κινηματογράφου. Ταξίδεψε για γυρίσματα, επέστρεψε στην Ελλάδα και συνεχίζει να κάνει αυτό που αγαπά πιο πολύ: να ζει μέσα από τους ρόλους της. Δεν φοβάται τις αλλαγές, τις προκλήσεις και τα νέα ξεκινήματα.

Από τον ΗΛΙΑ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑ

Με αφορμή τη συμμετοχή της στη νέα σειρά εποχής της ΕΡΤ «Θάλασσες μας χώρισαν», η ηθοποιός συναντά την «Espresso» και ανατρέχει στη διαδρομή της. Μιλά για όσα έζησε στο εξωτερικό, για συνεργασίες που τη σημάδεψαν, για τις δυσκολίες του επαγγέλματος, αλλά και για τη φιλοσοφία της ζωής της, όπως αποτυπώνεται στα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη: «Μια αστραπή η ζωή μας… μα προλαβαίνουμε».

Χριστίνα ΑλεξανιάνΗθοποιός και σκηνοθέτις · 57 ετών · 13 άρθραΠροφίλ

Πώς ξεκίνησε η σχέση σου με την υποκριτική; Είχες δοκιμάσει κάτι άλλο πριν;

Στο γυμνάσιο, στη Νάουσα απ’ όπου κατάγομαι, άρχισα να ασχολούμαι ερασιτεχνικά με το θέατρο. Εκεί αισθανόμουν πως βρισκόμουν στον χώρο που μου ταιριάζει. Οι πρόβες και κάθε στιγμή της θεατρικής εμπειρίας με γέμιζαν χαρά και τις απολάμβανα πολύ.

Η επαγγελματική επιλογή μου επηρεάστηκε αποφασιστικά από την πρώτη μεγάλη απώλεια που γνώρισα, όταν ήμουν στο λύκειο: τον θάνατο της γιαγιάς μου, ενός από τους πιο αγαπημένους μου ανθρώπους, από την οποία πήρα και το όνομά μου. Με μεγάλωσε και, ως παιδί, πίστευα αθώα ότι δεν θα πέθαινε ποτέ.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗΟ Σταύρος Φλώρος περπάτησε με τεχνητό πόδι για πρώτη φορά, έξι μήνες μετά τον ακρωτηριασμό

Εκείνη την εποχή ανεβάσαμε τη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη. Μόλις ανέβαινα στη σκηνή, όλα τα άλλα έσβηναν από το μυαλό μου· επί τρεις ώρες, όσο διαρκούσε η παράσταση, δεν ένιωθα πόνο ή θλίψη. Τότε κατάλαβα πως το θέατρο μπορούσε να με βγάζει για λίγο από την πραγματικότητα και να με βοηθά να επιστρέφω σε αυτήν πιο ανάλαφρη και δυνατή. Με τα χρόνια και τη δουλειά ανακάλυψα έναν μαγικό κόσμο, όπου τουλάχιστον εγώ ένιωσα απόλυτα ελεύθερη.

Έχεις σπουδάσει στο Λονδίνο, έχεις συμμετάσχει σε διεθνή γυρίσματα και βρέθηκες σε δοκιμαστικό για σειρά με πρωταγωνιστή τον Τζέρεμι Άιρονς. Ποια ανάμνηση από τον διάσημο ηθοποιό ξεχωρίζεις;

Λίγο μετά την αποφοίτησή μου από το Θέατρο Τέχνης πήγα στο Λονδίνο, καθώς η μεγάλη οικονομική κρίση είχε αρχίσει στην Ελλάδα και όλα έδειχναν να έχουν παγώσει. Έτσι επέλεξα το ετήσιο εκπαιδευτικό πρόγραμμα MA Acting for Screen του Royal Central School of Speech and Drama. Το εξωτερικό έχει πολύ μεγαλύτερο ανταγωνισμό, όμως, κατά τη γνώμη μου, οι ευκαιρίες δίνονται με πιο αξιοκρατικό τρόπο απ’ ό,τι στην Ελλάδα.

Μετά άρχισα να περνάω από castings. Στάθηκα τυχερή και βρήκα ατζέντη, ο οποίος με οδήγησε στο δοκιμαστικό για την εποχής σειρά του Showtime «The Borgias», όπου πρωταγωνιστούσε ο Τζέρεμι Άιρονς. Είχα τρομοκρατηθεί και, όταν έφτασα στην τελική φάση μαζί με άλλες δύο κοπέλες, το άγχος μου ήταν τεράστιο. Κι όμως, εκείνα τα είκοσι λεπτά ήταν τα ομορφότερα της ζωής μου· δεν ήθελα να τελειώσουν.

Για τον Τζέρεμι Άιρονς, μπορώ να πω πως, παρότι έτρεμα σαν ψάρι, ήταν τόσο γλυκός και υποστηρικτικός ώστε δεν έβλεπα έναν σταρ, αλλά τον μπαμπά μου ή τον κολλητό μου· έναν δικό μου άνθρωπο. Μόλις του είπα πως είμαι Ελληνίδα, άρχισε να μου μιλά για το Ηρώδειο και την Αθήνα, αφού λατρεύει την Ελλάδα, θέλοντας να με χαλαρώσει και να με κάνει να νιώσω άνετα. Ήταν τόσο γενναιόδωρος! Για μένα, έτσι είναι οι αληθινοί σταρ.

Είχες σκεφτεί να εγκατασταθείς μόνιμα στη Βρετανία και να επιδιώξεις εκεί την πορεία σου ως ηθοποιός;

Η Αγγλία μου ταίριαξε, τόσο στην κουλτούρα όσο και στην ενέργειά της. Άρχισαν να έρχονται όμορφες συνεργασίες, όπως η ανεξάρτητη ταινία που γύρισα στο Δουβλίνο με σκηνοθέτη τον Joe Doyle. Είχα την αίσθηση ότι προχωρούσα ως επαγγελματίας, αλλά παράλληλα γινόμουν ξανά μαθήτρια, ανακαλύπτοντας μια τεράστια, πολυπολιτισμική βιομηχανία. Εκεί το ρητό «Sky is the limit» γινόταν πραγματικότητα.

Ωστόσο, κάποια πράγματα στη ζωή δεν μπορείς να τα σχεδιάσεις. Δυστυχώς, η δική μου γενιά έχει βρεθεί αντιμέτωπη με μια σειρά παγκόσμιων κρίσεων, και μία από αυτές ήταν το Brexit. Η αγορά άρχισε να συρρικνώνεται και, κάπως έτσι, επέστρεψα στην Ελλάδα. Το είδα σαν μια παύση, για να αφήσω τη ζωή να με οδηγήσει εκείνη.

Από τη συμμετοχή της σε θεατρική παράσταση

Πώς ήταν η επιστροφή στην Ελλάδα και ποιες δυσκολίες αντιμετώπισες;

Όταν γύρισα στην Ελλάδα, αντιμετώπιζα με επιφυλακτικότητα την τηλεόραση. Εκείνη την εποχή πίστευα πως υστερούσαμε ακόμη αρκετά, τόσο στην αισθητική όσο και στην τεχνογνωσία. Επιπλέον, το αναξιοκρατικό σύστημα που επικρατούσε, όπως το βίωνα, έφερνε στασιμότητα και συχνά περιόριζε την εξέλιξη της ίδιας της δουλειάς. Με όσα ίσχυαν τότε, δεν έβλεπα κάποια πρόταση που να με αντιπροσωπεύει ουσιαστικά.

Τώρα που το σκέφτομαι, ίσως σε ορισμένες περιπτώσεις να ήμουν υπερβολικά αυστηρή λέγοντας «όχι». Παρ’ όλα αυτά, συμμετείχα σε πολλές θεατρικές δουλειές, έπαιξα στο Ηρώδειο και ένιωθα πως η επαγγελματική μου πορεία με ικανοποιούσε. Δεν είχα την αίσθηση πως μου έλειπε κάτι.

Με τον καιρό, το σκηνικό μεταβαλλόταν και άρχισαν να έρχονται προτάσεις που με κινητοποιούσαν πραγματικά. Ήθελα πολύ το «Καρτ ποστάλ» και φρόντισα να το διεκδικήσω. Κάπως έτσι έγινε και με τους «Πανθέους», το «Φλόγα και άνεμος» και, πιο πρόσφατα, με τη σειρά «Θάλασσες μας χώρισαν». Πιστεύω ότι στην πορεία έμαθα να ξεχωρίζω καλύτερα ποιες δουλειές με αντιπροσωπεύουν και για ποιες αξίζει να δίνω μάχη.

Στη σκηνή με τις «Τίμιες Πόρνες»

Από πέρυσι πρωταγωνιστείς στις «Τίμιες πόρνες», μια παράσταση για τη βία και την κατάχρηση εξουσίας εις βάρος των γυναικών. Σε προβληματίζει η αύξηση των γυναικών που πέφτουν θύματα κακοποίησης και στην Ελλάδα;

Η περιοδεία της παράστασης θα διαρκέσει έως τις αρχές Δεκεμβρίου και, με αφορμή δύο σημαντικές ημέρες του Νοεμβρίου, σκεφτήκαμε ως θίασο να πλαισιώσουμε τις παραστάσεις με μια ημερίδα και ανοιχτή συζήτηση με το κοινό. Πρόκειται για τη 18η Νοεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα για την Πρόληψη και τη Θεραπεία από την Παιδική Σεξουαλική Εκμετάλλευση, Κακοποίηση και Βία, και την 25η Νοεμβρίου, Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών.

Θέλουμε να ενισχύσουμε την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση για αυτά τα εξαιρετικά σοβαρά κοινωνικά ζητήματα. Η ιδέα γεννήθηκε από την αντίδραση των θεατών: δεν περιμέναμε να τους συγκινήσει τόσο έντονα η παράσταση ούτε να την υποδεχτούν με τέτοια θέρμη. Με απασχολεί, ασφαλώς, ότι πληθαίνουν τα περιστατικά έμφυλης βίας στην Ελλάδα. Πρέπει να βρεθεί τρόπος να σταματήσει αυτό το κακό…

Έχεις βιώσει ποτέ κακοποιητική συμπεριφορά στον χώρο της τέχνης;

Στάθηκα τυχερή, ευτυχώς, αφού δεν έχω αντιμετωπίσει σωματική κακοποίηση. Θα ήταν άδικο να πω κάτι διαφορετικό, όταν υπάρχουν άνθρωποι που έχουν υπάρξει πραγματικά θύματα. Η βία, όμως, δεν είναι μόνο σωματική· υπάρχει και η ψυχολογική, που μπορεί να γίνει εξίσου σκληρή.

«Αν δεν μου κάτσεις, θα σε εξαφανίσω από τον χώρο». Η φράση αυτή αντηχεί ακόμη μέσα μου! Τόσο ωμά. Τόσο ξεδιάντροπα. Και πού να τα πεις; Υπήρξε περίοδος που ούτε μεταξύ μας δεν μπορούσαμε να τα ξεστομίσουμε. Το στομάχι κόμπος. Να ακροβατείς διαρκώς πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί. Από τη μια, οι αρχές σου και, από την άλλη, τα όνειρά σου. Αυτό δεν αποτελεί μια μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης; Ρητορική η ερώτηση.

Είναι θετικό ότι σήμερα έχουμε αρχίσει να συζητάμε αυτά τα ζητήματα πιο ελεύθερα. Δεν περιβάλλονται πια από το ίδιο ταμπού όπως παλαιότερα, όταν όλοι σιωπούσαν και τα στόματα έμεναν κλειστά.

Με τη Χριστίνα Αλεξανιάν και τον Γιάννη Κουκουράκη στη σειρά «Θάλασσες μας χώρισαν»

Τη φετινή περίοδο σε βλέπουμε στη νέα σειρά εποχής της ΕΡΤ, «Θάλασσες μας χώρισαν». Πώς έζησες τη συμμετοχή σου σε αυτή τη δουλειά;

Αχ, οι «Θάλασσές» μου… Νιώθω και πάλι πολύ τυχερή που βρίσκομαι σε ένα τόσο υπέροχο έργο εποχής, μαζί με εξαιρετικούς συνεργάτες! Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στην ΕΡΤ για τη σταθερή επένδυσή της στην ποιότητα και στην ελληνική μυθοπλασία.

Για μένα, ό,τι κι αν κάνω, είναι σημαντικό να με κάνει να ερωτευτώ! Εδώ έχουμε μια σειρά που στηρίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Ιφιγένειας Τέκου, ένα μαγευτικό σενάριο από τη Σοφία Σωτηρίου, τη σκηνοθετική προσέγγιση του Χρήστου Δήμα και γυρίσματα στη Σύμη και την Κωνσταντινούπολη. Πώς να μην την ερωτευτείς;

Μαζί με τη Χριστίνα Αλεξανιάν και τον Γιάννη Κουκουράκη στις «Θάλασσες μας χώρισαν»

Υπήρξε κάτι στα γυρίσματα της σειράς που σε δυσκόλεψε πολύ ή, από την άλλη μεριά, σε ενθουσίασε ιδιαίτερα;

Πέρα από τις συνηθισμένες απαιτήσεις της δουλειάς, τίποτε δεν με δυσκόλεψε. Αντίθετα, πήγαινα με ανυπομονησία στο σετ, αφού αποτελούσαμε μια ομάδα από πολύ καλούς φίλους και συνεργάτες.

Η Χριστίνα Αλεξανιάν κι εγώ, για παράδειγμα, είχαμε δουλέψει μαζί και στους «Πανθέους», επομένως η χημεία μας ήταν ήδη εξασφαλισμένη. Αντίστοιχα, η επικοινωνία ανάμεσα σε όλους μας προέκυψε αβίαστα και φυσικά. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, ιδίως όταν χρειάζεται να γυρίσεις, για παράδειγμα, μια ερωτική σκηνή με τον Γιάννη Κουκουράκη!

Η Χριστίνα Αλεξανιάν και η Κρυσταλλία είχαν συνεργαστεί ξανά στους «Πανθέους»

Κρυσταλλία Κεφαλούδη: Πώς περιγράφει τον εαυτό της έξω από τη σκηνή

«Μια αστραπή η ζωή μας… μα προλαβαίνουμε», όπως γράφει ο Νίκος Καζαντζάκης στην «Ασκητική». Να ζούμε έντονα, να αγαπάμε και να κάνουμε όνειρα, να ερωτευόμαστε και να αγωνιζόμαστε με γενναιότητα. Η ζωή δεν είναι πρόβα, αλλά παράσταση.

Γι’ αυτό δεν πρόκειται να με δεις να κάθομαι άπραγη, περιμένοντας. Θέλω να ζήσω την κάθε στιγμή και να δοκιμάζω, να τολμώ και να την απολαμβάνω σαν να ήταν η τελευταία μου στη Γη.