Γιάννης Σαββιδάκης: Νέο comeback για το παιδί της Ελλάδος
Μετά την προηγούμενη θεατρική εμφάνισή του, το 2014, πρωταγωνιστεί στην κωμωδία «Η γυναίκα μου τρελάθηκε» και ετοιμάζει τρία προσωπικά τραγούδια

Μετά τη μουσική και την τηλεόραση, ο Γιάννης Σαββιδάκης βρίσκεται και πάλι στη θεατρική σκηνή, συνεχίζοντας να εξερευνά νέες πλευρές της καλλιτεχνικής του πορείας. Πρωταγωνιστεί στην κωμωδία «Η γυναίκα μου τρελάθηκε» στο Melissa Music Theater, μια συνεργασία που, όπως λέει, τον βοήθησε να απομακρυνθεί από όσα γνώριζε και ένιωθε ασφαλή. Με αφορμή την παράσταση, ο αγαπημένος τραγουδοποιός και ερμηνευτής μιλά στην «Espresso» για την καριέρα, τα όνειρα και την οικογένειά του, κάνοντας αναδρομές και προσωπικές αποκαλύψεις.
Από τον ΗΛΙΑ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑ
«Η γυναίκα μου τρελάθηκε», η γνωστή ελληνική κωμωδία των Τσιφόρου – Βασιλειάδη, παρουσιάζεται στο Melissa Music Theater. Πότε ήταν η προηγούμενη φορά που ανέβηκες στο θεατρικό σανίδι και με ποιον τρόπο ξεκίνησε η συνεργασία με την Έλντα Πανοπούλου;
Το θέατρο δεν ήταν ως τώρα βασική μου ενασχόληση. Είχα παίξει μόνο μία φορά, το 2014, μετά το «Your Face Sounds Familiar», στο μιούζικαλ «Annie», που είχε σημειώσει μεγάλη επιτυχία. Εκείνο, ωστόσο, δεν ήταν κωμωδία πρόζας σαν την τωρινή παράσταση, αφού, όπως συμβαίνει στα μιούζικαλ, είχε πολλά τραγούδια και μουσική. Η πρόταση έγινε από την Έλντα Πανοπούλου και θέλω να την ευχαριστήσω πολύ που με εμπιστεύτηκε και με τίμησε. Μου είπε, μάλιστα, «Σε πιστεύω πολύ», λόγια που μου έδωσαν και εμένα κουράγιο.
Έλντα ΠανοπούλουΗθοποιός, κωμικός και παρουσιάστρια · 65 ετών · 10 άρθραΠροφίλ
Στην παράσταση «Η γυναίκα μου τρελάθηκε» με την Έλντα Πανοπούλου

Με τον Θοδωρή Κατσαφάδο στο έργο «Η γυναίκα μου τρελάθηκε»
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗNOX: Σφραγίστηκε το νυχτερινό κέντρο όπου εμφανίζονται η Δέσποινα Βανδή και η Νατάσα ΘεοδωρίδουΕπειδή δεν είχες παίξει ξανά σε έργο πρόζας, προβληματίστηκες πριν δεχτείς;
Όταν καλείται κάποιος να δοκιμαστεί σε έναν χώρο έξω από την ειδικότητά του, είναι φυσικό να αναρωτηθεί αν μπορεί να ανταποκριθεί. Το θέατρο δεν αποτελεί το κύριο πεδίο μου, παρότι έχω το «μικρόβιο», μου αρέσει και θεωρώ πως μπορώ να τα καταφέρω. Γι’ αυτό τελικά αποφάσισα να προχωρήσω.

Το σύνολο των ηθοποιών της παράστασης «Η Γυναίκα μου τρελάθηκε»
Έπαιξε ρόλο στην απόφασή σου και το μουσικό μέρος που ακολουθεί, με τραγούδια και διάρκεια μίας ακόμη ώρας;
Είναι ένα ξεχωριστό κομμάτι της βραδιάς: μετά την παράσταση ακολουθεί μουσικό πρόγραμμα με υπέροχα, αρχοντικά τραγούδια της δεκαετίας του ’60, από τον Ζαμπέτα, τον Πλέσσα, τον Σπανό και άλλους σπουδαίους δημιουργούς. Όταν ολοκληρωθεί η ιστορία, προσκαλούμε ουσιαστικά τους θεατές να περάσουμε στη διασκέδαση της Αθήνας εκείνης της εποχής, που μας αρέσει τόσο.

Ο Γιάννης Σαββιδάκης με τον Γιώργο Κουβαρά
Τι άλλο ετοιμάζεις αυτή την περίοδο στα καλλιτεχνικά;
Παράλληλα ασχολούμαι με πολλά σχέδια, τα οποία δεν μπορώ ακόμη να ανακοινώσω. Έχω προγραμματίσει να ηχογραφήσω τρία τραγούδια δικά μου, αφού πρόσφατα έδωσα ένα κομμάτι και στον Γιώργο Κουβαρά. Αυτή τη φορά ετοιμάζω προσωπικές ηχογραφήσεις και θέλω να διαλέξω ένα από τα τρία για να το κυκλοφορήσω σύντομα. Τα γράφω και τα τρία ώστε να αποφασίσω ποιο είναι εκείνο που μου «χτυπάει το καμπανάκι» τώρα. Έτσι, βρίσκομαι στο στούντιο, ενώ συνεχίζω και τις ζωντανές εμφανίσεις. Οι παραστάσεις μας στο θέατρο είναι Τετάρτη και Σάββατο, αφήνοντας τις υπόλοιπες ημέρες διαθέσιμες για διάφορα live.
Με ποια αφορμή συνεργάστηκες με τον Γιώργο Κουβαρά;
Η ιδέα ήταν δική μου. Τον άκουσα κάποτε να τραγουδά στην εκπομπή που παρουσιάζει στην ΕΡΤ και είπα μέσα μου: «Γιατί όχι;» Του έστειλα τότε ένα πολύ ωραίο τραγούδι μου, την «Τελευταία αγκαλιά». Του άρεσε, δέχτηκε να το ερμηνεύσει και με τίμησε, ενώ αργότερα το ηχογράφησε. Έχω γράψει και τη μουσική και τους στίχους, καθώς το κομμάτι είναι ολόκληρο δικό μου. Νομίζω πως ήταν μια πολύ όμορφη κίνηση και από τους δυο μας, που άρεσε πολύ και στον κόσμο.

Στιγμιότυπο από την εμβληματική σειρά του ΑΝΤ1 «Της Ελλάδος τα παιδιά»
Πώς έχεις κρατήσει στη μνήμη σου την περίοδο του «Της Ελλάδος τα παιδιά»; Φανταζόσουν τότε ότι η σειρά θα άντεχε στον χρόνο;
Το είχα αντιληφθεί ήδη στα γυρίσματα ότι φτιάχναμε κάτι διαφορετικό. Η σειρά είχε ξεχωριστό τρόπο προσέγγισης του χιούμορ: δεν στηριζόταν στις φωνές και στις βρισιές, αλλά ήταν πιο ευφυής, ίσως πρωτοποριακή και σίγουρα μπροστά από την εποχή της. Η θερμή ανταπόκριση του κόσμου φάνηκε τότε, αλλά συνεχίστηκε και αργότερα. Το σίριαλ προβάλλεται ξανά και ξανά στην τηλεόραση, ενώ εξαιρετική είναι και η απήχησή του στο YouTube. Χάρη σε αυτό, το ανακαλύπτουν πια και οι νεότερες γενιές.
Ποια ανάμνηση από τα γυρίσματα της σειράς έχει μείνει ανεξίτηλη για σένα;
Σε αρκετά επεισόδια δεν καταφέρναμε να ολοκληρώσουμε τα γυρίσματα των σκηνών, καθώς το συνεργείο γελούσε ασταμάτητα. Αυτή η εικόνα έχει χαραχτεί έντονα στη μνήμη μου: γελούσαν όλοι, από τον μπούμαν και τους καμεραμέν μέχρι τους μακιγιέρ και τους φροντιστές. Ήταν μια εξαιρετική σειρά, γεμάτη ειλικρίνεια. Δεν ξεχνώ πόσο όμορφα μας φερόταν όλους η Χρυσούλα Διαβάτη. Με στενοχώρησε πολύ ο θάνατος του Κώστα Ευρυπιώτη και τον μνημονεύω πάντα στα live μου.
Οι φιλίες που δημιουργήθηκαν τότε συνεχίζονται;
Φυσικά, ναι! Παραμένουμε φίλοι με τον Δημήτρη Φραγκιόγλου, που υποδυόταν τον Χλαπάτσα, ενώ κρατώ επαφή και με τον Νίκο Αλεξίου.
Ποιο τραγούδι σου είχε τη μεγαλύτερη απήχηση στο κοινό; Μήπως οι «Δέκα μάγισσες», που συνεχίζουν να τραγουδιούνται ακόμη και 30 χρόνια μετά την κυκλοφορία τους;
Το τραγούδι που έκανε το πρώτο ουσιαστικό άνοιγμα στο κοινό και είχε τη μεγαλύτερη επίδραση ήταν «Το κορίτσι μου κοιμάται». Από εκεί και πέρα, η πορεία των υπόλοιπων τραγουδιών έγινε πιο ομαλά. Βέβαια, μεγάλη επιτυχία σημείωσαν και οι «Μάγισσες»· δεν υπήρχε ραδιοφωνικός σταθμός που να μην έπαιζε το συγκεκριμένο κομμάτι!
Πώς γεννήθηκε «Το κορίτσι μου κοιμάται»;
Το ξεκίνησα σε μια συναυλία στην Ιεράπετρα, όπου εμφανιζόμασταν μαζί με τον Μίμη Πλέσσα. Αφού τελείωσε η πρόβα και πριν αρχίσει η συναυλία, ανέβηκα στη σκηνή και κάθισα στο πιάνο· τότε μου ήρθε η ιδέα για το τραγούδι. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη στιγμή! Αργότερα, στην Αθήνα, έγραψα την εισαγωγή και στη συνέχεια ολοκλήρωσα σιγά σιγά τους στίχους. Ο πρώτος στίχος, λοιπόν, γράφτηκε στην Κρήτη. Δεν ξέρεις ποτέ πότε θα σου χτυπήσει την πόρτα η έμπνευση.

Το 1989 εκπροσώπησες την Κύπρο στη Eurovision με τη Φανή Πολυμέρη και το τραγούδι «Απόψε ας βρεθούμε». Τι σου έχει μείνει από εκείνη την εμπειρία και ποια είναι η γνώμη σου για τον σημερινό τρόπο επιλογής του Έλληνα εκπροσώπου;
Θεωρώ πολύ θετικό το σημερινό σύστημα επιλογής, αν είναι αδιάβλητο. Δεν γνωρίζω, όμως, αν πράγματι είναι. Η Eurovision στην οποία πήραμε μέρος έγινε στη Λωζάννη, αφού την προηγούμενη χρονιά είχε νικήσει η Ελβετία με τη Σελίν Ντιόν, εκπρόσωπο της χώρας της. Εκεί γνωρίσαμε και τη Σελίν, ένα νεαρό κορίτσι τότε, με απίστευτη φωνή. Εκείνο που θυμάμαι περισσότερο είναι πόσο υπέροχα τραγουδούσε ήδη από τότε. Αργότερα ακολούθησε η τεράστια καριέρα της και απογειώθηκε. Εκείνη την περίοδο, ωστόσο, ήταν απλώς ένα κορίτσι που είχε κερδίσει τη Eurovision.
Έχεις δηλώσει πως θα επέστρεφες στον διαγωνισμό. Το εννοούσες; Θα δοκίμαζες ξανά μέσα από το σημερινό διαγωνιστικό σύστημα;
Βεβαίως και το εννοούσα! Έχω γράψει τραγούδια που πιστεύω ότι θα ταίριαζαν στον διαγωνισμό, όμως φέτος δεν πρόλαβα να στείλω κάποιο. Ίσως στείλω του χρόνου. Να έχουμε την υγεία μας και βλέπουμε!
Το 2014 κέρδισες το «Your Face Sounds Familiar» ως Ψαραντώνης. Πόσο δύσκολη ήταν η ενσάρκωση;
Σε αυτό το show, τις περισσότερες φορές ήμουν εκείνος που χρειαζόταν τη λιγότερη προσπάθεια για τις ενσαρκώσεις. Όλο αυτό έμοιαζε να βγαίνει αυθόρμητα από μέσα μου, κάτι που είχε ξαφνιάσει ακόμη και την παραγωγή. Έκανα, για παράδειγμα, ελάχιστες πρόβες, επειδή πετύχαινα γρήγορα τη φωνή. Δεν ξέρω πώς γινόταν, αλλά έτσι συνέβαινε!

Στο μιούζικαλ Annie πριν από χρόνια, με την αξέχαστη Άννα Παναγιωτοπούλου και την Άννα Αθανασιάδη
Έζησες στην Αμερική και την Ολλανδία, αναζητώντας την καλλιτεχνική σου πορεία. Υπήρξε περίοδος που μετάνιωσες για την επιστροφή σου στην Ελλάδα;
Όχι, δεν μετάνιωσα, αφού για κάποιον λόγο δεν είχα μεγάλη επιθυμία να μείνω στο εξωτερικό. Αν είχα παραμείνει εκεί, ίσως να είχα καταφέρει κάτι. Ακόμη και τώρα γράφω τραγούδια στα αγγλικά και ονειρεύομαι να ακουστούν και έξω, όπως και τα ορχηστρικά έργα που συνθέτω, τα οποία θα μπορούσαν να «ντύσουν» ταινίες και θεατρικά έργα.
Είσαι παντρεμένος πολλά χρόνια και πατέρας δύο αγοριών. Τι αλλαγές έφερε στη ζωή σου η πατρότητα και τι σου έχουν διδάξει οι γιοι σου;
Κοίταξε, δεν είμαι επαγγελματίας πατέρας ούτε έχω σπουδάσει το αντικείμενο! Είναι αστείο που πολλοί κάνουν τους έξυπνους, λένε διάφορα και παριστάνουν τους δασκάλους· ακόμη και άνθρωποι χωρίς παιδιά εμφανίζονται και σου λένε τι πρέπει να κάνεις. Έξω από τον χορό, πολλά τραγούδια μπορείς να πεις. Το ζήτημα, όμως, είναι τι συμβαίνει στην πραγματική ζωή. Όλοι κάνουμε λάθη, αλλά και σωστά πράγματα. Υπάρχουν καλές και κακές στιγμές για όλους μας.

Σε παλαιότερη έξοδο με τη σύζυγό του, Μαρία
Ο Γιάννης Σαββιδάκης λέει πως η πατρότητα τού έμαθε να αντιμετωπίζει με συνέπεια την ευθύνη, αφού ο Θεός τον αξίωσε να αποκτήσει παιδί. Όπως εξηγεί, κανένα παιδί δεν είναι ιδιοκτησία κάποιου γονέα· οι γονείς αναλαμβάνουν να το μεγαλώσουν και να το προετοιμάσουν για την κοινωνία, ώστε αργότερα να μπορέσει να σταθεί σε αυτήν και να χαράξει τη δική του πορεία.
Ακόμη, τονίζει ότι τα παιδιά δεν γίνεται να μεγαλώνουν με νταντάδες, οικιακές βοηθούς ή γκουβερνάντες αντί για τους γονείς τους. Για τον ίδιο, η μητέρα και ο πατέρας είναι εκείνοι που πρέπει να βρίσκονται δίπλα τους όσο μεγαλώνουν. Έτσι, ο ίδιος και η σύζυγός του, η Μαρία, έπαιρναν πάντοτε τα παιδιά τους μαζί τους: ταξίδευαν και μετακινούνταν από μέρος σε μέρος. Πλέον, που το ένα είναι 18 ετών και το άλλο 15,5, έχουν συγκεντρώσει πολλές κοινές αναμνήσεις.
«Τώρα, τι να σου πω… Από ρόδο βγαίνει αγκάθι κι από αγκάθι βγαίνει ρόδο. Δεν ξέρεις ποτέ πώς θα εξελιχθεί ένα παιδί όταν ενηλικιωθεί. Πιστεύω, όμως, ότι όσο περισσότερα σωστά, ηθικά και τίμια εφόδια του έχεις δώσει τόσο περισσότερα σημεία αναφοράς θα έχει στη ζωή του.»











