ΓΕΩΡΓΙΑ ΖΩΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΛΕΝΑΣ ΚΑΡΜΠΟΥΡΗ: «ΧΑΣΑΜΕ ΤΗ ΜΑΡΙΑΛΕΝΑ ΜΑΣ. ΘΡΗΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΞΑΦΝΙΚΟ ΓΙΑ ΜΑΣ ΧΑΜΟ ΤΗΣ»
Η τάξη του ’77 του Εθνικού Θεάτρου αποχαιρετά τη Μαριαλένα Κάρμπουρη, με τη Γεωργία Ζώη να μιλά για ξαφνικό χαμό και μεγάλη θλίψη
Ο καλλιτεχνικός κόσμος θρηνεί την απώλεια της Μαριαλένας Κάρμπουρη. Μετά το αντίο της Ζωής Ρηγοπούλου, τη σκυτάλη του αποχαιρετισμού πήρε η Γεωργία Ζώη. «Χάσαμε τη Μαριαλένα μας!!
Η τάξη του 77 του Εθνικού Θεάτρου θρηνούμε τον ξαφνικό για μας χαμό της αγαπημένης μας. Η πιο ευγενής!!
Η πιο δοτική! Η πιο ευαίσθητη! Η πιο χαρισματική!! Η πιο διακριτική!! Η πιο σεμνή!! Η πιο όμορφη!! Η πιο ταλαντούχα ηθοποιός της τάξης μας… και της γενιάς μας… Μόλις αποφοιτήσαμε, μπήκε στη δεκαετία του 80 σε μια πολλά υποσχόμενη πορεία στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, αφήνοντας γρήγορα το δικό της ξεχωριστό αποτύπωμα.. Ύστερα, όμως, ήρθε ξαφνικά η σιωπή! Η αφοσίωσή της στην οικογένειά της και οι αυστηρές επιλογές της την κράτησαν για μεγάλα διαστήματα μακριά από την υποκριτική.. Παρ’ όλα αυτά, κάθε επιστροφή της τη βρίσκαμε πιο ώριμη..
Η απομάκρυνσή της από τον χώρο του θεάματος ήρθε πολύ νωρίς και η απουσία της έγινε αισθητή!! Παρότι υπήρχε αγάπη και αλληλοεκτίμηση ανάμεσά μας, για πολύ μεγάλο διάστημα είχαμε χάσει επαφή. Πριν από δύο χρόνια, όμως, με αναζήτησε και ξαναρχίσαμε να μιλάμε!
Στις συζητήσεις μας γυρίζαμε στα χρόνια της Σχολής του Εθνικού και στους σπουδαίους καθηγητές μας: την Ελένη Χατζηαργύρη, το Νίκο Τζόγια, το Στέλλιο Βόκοβιτς, τη Μαρία Χορς, το Στρατή Καρρά, την Έλεν Τσουκαλά, το Στέφανο Βασιλειάδη, τον Αλέξη Διαμαντόπουλο, το Γιάννη Στεφανέλλη, τον Χριστόφορο Μπουμπούκη, την Έλλη Νικολαΐδου και τον Κώστα Στυλιάρη… Με ρωτούσε αν βλέπω τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές μας: τον Γρηγόρη Βαλτινό, το Γιάννη Βούρο, το Νίκο Νικολάου, τη Λυδία Κονιόρδου, τη Μαρία Σπαντιδάκη, την Έφη Θανοπούλου, τη Σοφία Σφυρόερα, την Ελεωνόρα Σταθοπούλου, τη Σοφία Κακαρελίδου, το Σπύρο Χατζάρα, το Θάνο Ντινόπουλο, τη Λίζα Βουγιουκαλάκη, τη Μίνα Νεγρεπόντη, τον Αμπντέλ Καντέρ και τη Ζωή Παναγιωτοπούλου…. Φέραμε επίσης στη μνήμη όσους δεν βρίσκονται πια κοντά μας: τον Κωνσταντίνο Μάριο, τη Τζία Γιοβάνη και τον Άκη Φλωρεντή…
Κοιτάζαμε και σχολιάζαμε τις παλιές φωτογραφίες μας, όπου ήμασταν όλοι μαζί σε ένα διάλειμμα…
Το Θέατρο ήταν διαρκώς θέμα στις κουβέντες μας! Της έλεγα να επιστρέψει στο σανίδι, στον χώρο όπου ανήκει… Εκείνη, αντί να απαντήσει, άλλαζε συζήτηση και δήλωνε περήφανη για μένα, που κάνω αυτά που αγαπώ… Ήθελε πάντα να ακούει τα νέα μου και με ρωτούσε για τις παραστάσεις μου… Πολλές φορές της πρότεινα να συναντηθούμε!!! Συνέχεια, όμως, το ανέβαλλε… Την είχα προσκαλέσει και στην πρεμιέρα μου στο Μέγαρο, αλλά μου είπε πως δεν αισθανόταν καλά…
Ήταν τόσο τρυφερή και γλυκιά, αλλά συγχρόνως τόσο κλειστή και μελαγχολική! Δεν μας μίλησε ποτέ για την αρρώστια της, για να μην ανησυχήσουμε! Με βαραίνει που δεν επέμεινα να συναντηθούμε! Είχαμε πάψει να μιλάμε τον τελευταίο καιρό! Σκεφτόμουν πως τώρα, με τον ερχομό του φθινοπώρου, θα την πίεζα να βρεθούμε!! Να συζητήσουμε, να αγκαλιαστούμε και να τα πούμε σαν παλιές αγαπημένες φιλενάδες…
Δεν προλάβαμε. Πονώ βαθιά. Αύριο θα συναντηθούμε για τελευταία φορά! Όλη η τάξη θα την αποχαιρετήσει στις 11 το πρωί στο Ά Νεκροταφείο της Αναστάσεως του Πειραιά! Αχ Μαριαλένα μου! Γιατί; Καλό σου ταξίδι αγαπημένη μας! Καλό σου ταξίδι ομορφιά μου!!!».
