ΧΑΡΗΣ ΤΖΩΡΤΖΑΚΗΣ: ΠΩΣ Η ΤΥΧΑΙΑ ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΠΟΛΙΤΗ ΕΓΙΝΕ ΦΙΛΙΑ – «ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙΣ»
Ο Χάρης Τζωρτζάκης περιγράφει την τυχαία γνωριμία με τον Χρήστο Πολίτη το καλοκαίρι του 2016, στο Πόρτο Μπούφαλο της Νότιας Εύβοιας.
Ο Χάρης Τζωρτζάκης μίλησε για την άγνωστη φιλία του με τον Χρήστο Πολίτη, περιγράφοντας πώς γνωρίστηκαν τυχαία, έξω από τον επαγγελματικό τους χώρο.
«Ένα οφειλόμενο αντίο. Το καλοκαίρι του 2016 μόλις είχα ξεκινήσει το τρελό πρότζεκτ του Evia Silence. Ένα μικρό yoga retreat hotel στο Πόρτο Μπούφαλο της Νότιας Εύβοιας. Είχαν φτιάξει οι γονείς μου δέκα ενοικιαζόμενα δωμάτια, τα οποία, λόγω κρίσης και διαφόρων άλλων παραγόντων που δεν είναι της παρούσης, είχαν εγκαταλειφθεί στη βορά του χρόνου. Ο μισθός μου στο θέατρο την εποχή εκείνη ήταν 800 ευρώ, τηλεόραση δεν έπαιζε ούτε για αστείο, κι εγώ αναζητούσα τρόπους για ένα πιο σταθερό και κάπως καλύτερο εισόδημα από την ανασφάλεια του θεάτρου.
Στην «Αστροφεγγιά», που παιζόταν στο θέατρο Χώρα τον χειμώνα του δεκαέξι, συμμετείχα μαζί με τους Λουιζίδου, Παπαζήση και Αλμπάνη, τον Σβήγκο, τη Γιούλικα Σκαφιδά και την Ευδοκία Ρουμελιώτη, καθώς και τους Πατέλη και Ροζάκη.
«Θα φτιάξω ένα Yoga Hotel στο Πόρτο Μπούφαλο».
«Τι είναι το Μπούφαλο, ρε μαλ@κα; Ποιος θα έρθει εκεί πέρα;» εξανίσταται ο Παπαζήσης.
«Θα έρθουν», του λέω. «Θα δεις…».
Για να βρω δάνειο, απευθύνομαι στην τράπεζα. Η απάντησή της είναι: «Δάνειο δεν έχει, είσαι φτωχός». Στην Έφη ανακοινώνω: «Θα πάω σε τοκογλύφους». Εκείνη μου απαντά: «Είσαι μαλ@κας». Και προσθέτει: «Πήγαινε στον πατέρα μου πρώτα». Τον επισκέπτομαι λοιπόν και ακούω: «Πάρ’ τα». Ακολουθεί η προειδοποίησή του: «Μην τα χάσεις όμως, δεν έχει άλλα». Τον διαβεβαιώνω: «Δεν θα τα χάσω». Με τα χρήματά του στα χέρια, βρίσκομαι πια στο Πόρτο Μπούφαλο το καλοκαίρι του 2016. Παριστάνω τον ξενοδόχο, με την τρέλα να είναι δική μου, αλλά τα κάστανα ξένα.
Χτυπάει το τηλέφωνο.
«Καλησπέρα. Είστε ο κύριος Τζωρτζάκης;»
«Είμαι. Εσείς ποιος είστε;»
«Είμαι ο Χρήστος Πολίτης», απαντάει.
«Και τι θέλετε;» τον ρωτάω.
«Να κλείσω ένα δωμάτιο. Σας σύστησε η φίλη μου, η Σεμίνα η Διγενή. Μου είπε ότι είναι πολύ όμορφα και ήσυχα εκεί».
«Είναι πράγματι ήσυχα» — βέβαια, από την πολλή ησυχία δεν είχαμε άλλη ασχολία παρά να βαράμε μύγες… «Για ποιες ημερομηνίες ενδιαφέρεστε;»
«Δεκαοχτώ με εικοσιδύο Ιουλίου».
«Πολύ ωραία, σας περιμένουμε».
«Σας έχω δει και στο θέατρο. Ήσασταν εξαιρετικός».
«Σας ευχαριστώ πολύ. Καλό απόγευμα», βιάστηκα να κλείσω εγώ.
«Εσείς με γνωρίζετε;»
Παύση.
«Όχι, δεν σας γνωρίζω. Θα έπρεπε;»
Παύση.
«Θα έπρεπε, ναι. Αλλά δεν πειράζει, θα γνωριστούμε από κοντά», είναι η απάντησή του, προτού τερματίσει την κλήση.
Κάπου στο βάθος…
Η έπαρση που ένιωσα από τον συνομιλητή μου στο τηλέφωνο με ξένισε κάπως. Έλα τώρα, φίλε, να είμαι υποχρεωμένος και να σε γνωρίζω, ενώ σε λίγο με περιμένουν πατάτες για καθάρισμα. Προτίμησα να το προσπεράσω και επέστρεψα σε όσα είχα να κάνω.
Δεν μπορούσα όμως να ησυχάσω. Μνήμες αναδύονταν στο άκουσμα εκείνης της φωνής, με το μπάσο της, την ευγένεια και τη σταθερότητά της. Σταμάτησα ό,τι έκανα και έγραψα στο Google το όνομα: Χρήστος Πολίτης.
Πόσο χαζός ήμουν! Επρόκειτο για τον Γιάγκο Δράκο, την εμβληματική τηλεοπτική μορφή των χρόνων του ’90! Τα απογεύματα της παιδικής μου ηλικίας συνδέθηκαν μαζί του, στο σπίτι όπου έμενε η γιαγιά μου, στον Κορυδαλλό, στο σαράντα της οδού Ξενοφώντος. Κάθε μέρα είχαμε την αδιαπραγμάτευτη ιεροτελεστία μας: τη «Λάμψη». Αφήναμε το παιχνίδι μόλις ακουγόταν από τη γιαγιά το παρατεταμένο «σσσσσουτ». Στους τίτλους πετούσαν τα περιστέρια και έπειτα εμφανιζόταν ο Χρήστος Πολίτης. Υποδυόμενος τον αδίστακτο μεγιστάνα, έδινε ρεσιτάλ με λόγο που έβρισκε κατευθείαν τον στόχο, με το ολόρθο παράστημά του και με εκείνο το βλέμμα, τόσο διαπεραστικό που ξεπερνούσε τη μικρή οθόνη για να φτάσει κατευθείαν στην ψυχή σου.
«Κύριε Πολίτη, συγχωρήστε με για πριν. Όχι απλά σας γνωρίζω, είμαι και μεγάλος θαυμαστής σας! Σας περιμένω με ανυπομονησία και χαρά μεγάλη!»
Η επίσκεψή του έγινε τελικά, όπως είχαμε πει. Δεν έμεινε θέμα που να μη συζητήσουμε και η αγάπη ήταν αμοιβαία: εκείνος για εμάς κι εμείς για εκείνον. Μέσα από τις κουβέντες μας γνώρισα πράγματα που αγνοούσα. Παρότι ήταν σταρ μεγάλης εμβέλειας, ο κύριος Πολίτης κρατούσε αποστάσεις από τη δημοσιότητα. Ούτε σε κλίκες εντάχθηκε ούτε δέχτηκε ποτέ συμβιβασμούς προκειμένου να του αποδώσει το θεατρικό ιερατείο την αναγνώριση που δικαιούνταν για τη σπουδαία διαδρομή του. Ένα ιερατείο που σήμερα λιγουρεύεται έναν μικρό ρόλο σε καθημερινή σειρά, ενώ τότε αντιμετώπιζε αυτή τη δουλειά με χλευασμό και απαξίωση.
Αντί να ακολουθήσει την τότε συνήθεια των θιασαρχών να ονομάζουν τον θίασο με το δικό τους όνομα, ίδρυσε το 1974 το «Απλό Θέατρο», που έμελλε να γίνει θρυλικό. Αρχικά η ομάδα περιόδευε, ενώ το 1982 βρήκε μόνιμη έδρα στην Καλλιθέα, με τον Αντώνη Αντύπα στο πλευρό του. Στις παραστάσεις της περιλαμβάνονταν έργα του Άρθουρ Μίλερ, του Τενεσί Ουίλιαμς, της Λούλας Αναγνωστάκη και του Τζο Όρτον. Στις περιοδείες του στην επαρχία επέλεγε όχι εύκολες κωμωδίες, αλλά έργα όπως το «Ήταν όλοι τους παιδιά μου» και «Η ζωή είναι ένα όνειρο» του Καλντερόν. Το 1965 ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο με τον θίασο του Γιάννη Φέρτη και της Ξένιας Καλογεροπούλου. Έλαβε μέρος στο αρχαίο δράμα, στις «Χοηφόρους – Ευμενίδες» και στον «Ιππόλυτο», ενώ στη συνέχεια έπαιξε στον «Οιδίποδα επί Κολωνώ» πλάι στον Αλέξη Μινωτή, αλλά και στην «Αντιγόνη».
Λίγοι γνωρίζουν ότι ο Χρήστος Πολίτης είχε προσφύγει δικαστικά κατά των εταιρειών παραγωγής, διεκδικώντας τα συγγενικά δικαιώματα των ηθοποιών για την προβολή σειρών στο εξωτερικό. Τελικά, ο Άρειος Πάγος δικαίωσε τις εταιρείες… Ποιος ηθοποιός θα έκανε σήμερα κάτι αντίστοιχο;
Στο Πόρτο Μπούφαλο βρεθήκαμε μαζί για τέσσερις ημέρες και ανοίξαμε συζητήσεις για τη ζωή, την τέχνη και την πολιτική. Ήταν ένας γοητευτικός συνομιλητής, αλλά και εξαιρετικός ακροατής. Έτρεφε θαυμασμό για τους νεότερους ηθοποιούς και με εντυπωσίαζε ιδιαίτερα το πόσο καλά γνώριζε, με προσωπική άποψη, τα θεατρικά πράγματα της Αθήνας. Η φιλία μας συνεχίστηκε και ξαναβρεθήκαμε στην πρωτεύουσα άλλες δύο ή τρεις φορές. Τηλεφωνούσαμε συχνά· πάντα με ρωτούσε για την Έφη και τα δυο παιδιά μας, ενώ εγώ ζητούσα τη συμβουλή του για κάθε μου απόφαση. «Ακολούθα την καρδιά σου», μου έλεγε. Διέθετε ένα όμορφο σπίτι στην Επίδαυρο, το οποίο πούλησε προκειμένου να στηρίξει την οικογένειά του. «Η σύνταξή μου είναι αυτό το σπίτι», μου είχε πει σε ανύποπτο χρόνο. Υπεραγαπούσε τον ανιψιό του.
Σε ηλικία 83 ετών «έφυγε» ήρεμα από τη ζωή, στο σπίτι του. Η απώλειά του μας γέμισε θλίψη και μόλις σήμερα μπόρεσα να γράψω λίγες γραμμές για τον σπουδαίο ηθοποιό και άνθρωπο, έναν από τους πρώτους επισκέπτες μας, που μας τίμησε και με τη σπάνια φιλία του. Κύριε Χρήστο Πολίτη, αν με κάποιο συμπαντικό τρόπο μπορείτε να μας ακούσετε, σας αγαπάμε και μας λείπετε. Σας φιλώ κι εγώ και η Έφη».
