ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΚΟΤΑΣ: ΟΙ ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΑΗΜΟΙ ΠΟΥ ΠΗΡΕ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ – ΓΙ’ ΑΥΤΟ «ΕΣΚΑΣΕ» ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ ΤΟΥ
Ο Δημήτρης Κόκοτας δεν ξεπέρασε ποτέ τον θάνατο της μητέρας του και του πατέρα του, Σταμάτη Κόκοτα, που σημάδεψαν βαθιά τη ζωή του.
Ο Δημήτρης Κόκοτας κουβαλούσε μέχρι το τέλος του ζωής του δύο μεγάλες πληγές: την απώλεια της μητέρας του το 2020 και του πατέρα του, Σταμάτη Κόκοτα, το 2022. Ο ίδιος είχε παραδεχθεί πως τους σκεφτόταν καθημερινά και ότι ένιωθε πιο κοντά στον πατέρα του όταν τραγουδούσε τα τραγούδια του, μια εξομολόγηση που σήμερα αποκτά ακόμη πιο συγκινητικό βάρος μετά τον θάνατό του.
Πιο αναλυτικά
Υπήρχαν δύο απώλειες που ο Δημήτρης Κόκοτας δεν κατάφερε ποτέ πραγματικά να αφήσει πίσω του. Δύο άνθρωποι που εξακολουθούσαν να υπάρχουν στην καθημερινότητά του ακόμη κι όταν είχαν φύγει από τη ζωή: η μητέρα και ο πατέρας του, Σταμάτης Κόκοτας.
Τώρα, λίγες ημέρες μετά τον θάνατο του ίδιου του Δημήτρη και το τελευταίο «αντίο» από την οικογένειά του, παλαιότερες κουβέντες του αποκτούν διαφορετικό βάρος. Γιατί ο τραγουδιστής είχε εξομολογηθεί ότι οι γονείς του δεν έφυγαν ποτέ πραγματικά από τη ζωή του. Τους σκεφτόταν κάθε μέρα. Και, όπως έλεγε ο ίδιος, συνέχιζε ακόμη και να τους μιλά.
Η πρώτη μεγάλη πληγή ήρθε το 2020, όταν έχασε τη μητέρα του. Μία γυναίκα που, σε αντίθεση με τον διάσημο σύζυγό της, είχε επιλέξει να παραμείνει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Ελάχιστα έγιναν γνωστά για τη ζωή της και ακόμη και ο θάνατός της πέρασε τότε σχεδόν αθόρυβα από τη δημοσιότητα.
Μέσα σε δύο χρόνια έχασε και τους δύο γονείς του
Δεν είχε προλάβει να επουλώσει την πρώτη πληγή όταν, δύο χρόνια αργότερα, ήρθε ένα δεύτερο, τεράστιο χτύπημα.
Την 1η Οκτωβρίου 2022, ο Σταμάτης Κόκοτας έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών. Ο σπουδαίος ερμηνευτής νοσηλευόταν από τις 19 Σεπτεμβρίου στο Ασκληπιείο Βούλας, έπειτα από αδιαθεσία. Η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε και άφησε την τελευταία του πνοή τα ξημερώματα της 1ης Οκτωβρίου.
Για τον Δημήτρη, όμως, δεν είχε φύγει απλώς ένας σπουδαίος καλλιτέχνης. Είχε φύγει ο πατέρας του, το πρότυπό του και ο άνθρωπος στη σκιά του οποίου μεγάλωσε, χωρίς ποτέ να αισθανθεί ότι αυτή η σκιά τον βάραινε.
«Ήμουν και θα είμαι πάντα ο γιος του Σταμάτη», είχε δηλώσει με υπερηφάνεια. Ο ίδιος δεν ενοχλήθηκε ποτέ από τις αναπόφευκτες συγκρίσεις μαζί του. Αντίθετα, θεωρούσε την τεράστια καριέρα του πατέρα του ένα μέτρο που τον βοηθούσε να παραμένει προσγειωμένος.
Ο Σταμάτης, από την άλλη, δεν χάιδευε τα αυτιά του γιου του. Ήταν αυστηρός κριτής του και άκουγε τους δίσκους του αφού κυκλοφορούσαν, με τον Δημήτρη να έχει περιγράψει αυτή τη διαδικασία σχεδόν σαν να έδινε κάθε φορά «εξετάσεις». Μία από τις συμβουλές που του είχε αφήσει ήταν να κινείται «σεμνά και ταπεινά» και να προστατεύει την προσωπική και οικογενειακή του ζωή από την υπερβολική έκθεση.
«Ο πόνος απαλύνει όταν τραγουδάω τα τραγούδια του»
Ο θάνατος του Σταμάτη τον είχε σημαδέψει.
Ο Δημήτρης βρήκε έναν δικό του τρόπο να αισθάνεται ότι ο πατέρας του παρέμενε κοντά του: μέσα από τα τραγούδια του.
Είχε παραδεχθεί ότι ο πόνος από την απώλειά του γινόταν πιο υποφερτός όταν ερμήνευε κομμάτια του πατέρα του. Τότε, όπως έλεγε, αισθανόταν ότι εκείνος εξακολουθούσε να βρίσκεται κοντά του.
Και πίσω από τον Σταμάτη υπήρχε πάντοτε και η μητέρα του.
Ίσως η πιο συγκινητική εξομολόγηση του Δημήτρη για τους δυο τους έγινε όταν μίλησε στην εκπομπή «Status». Τότε δεν ξεχώρισε τη μία απώλεια από την άλλη.
«Έφυγαν και οι δυο γονείς μου από τη ζωή. Και η μητέρα μου και ο πατέρας μου το τελευταίο διάστημα. Η σκέψη και για τους δυο γονείς μου είναι καθημερινή και τους μιλάω», είχε αποκαλύψει.
Η εξομολόγηση που σήμερα ακούγεται διαφορετικά
Και είναι αυτή ακριβώς η φράση που σήμερα, μετά τον δικό του θάνατο στις 25 Αυγούστου 2026 και τη μακρά μάχη που έδωσε στο νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς», ακούγεται αναπόφευκτα διαφορετικά.
Μέσα σε μόλις δύο χρόνια, από το 2020 έως το 2022, ο Δημήτρης Κόκοτας είχε χάσει και τους δύο γονείς του. Δύο απώλειες που δεν προσπάθησε να κρύψει ότι τον είχαν σημαδέψει.
Συνέχισε να τους σκέφτεται. Να αναφέρεται σε εκείνους. Να τραγουδά τα τραγούδια του πατέρα του. Ακόμη και να τους μιλά, όπως ο ίδιος είχε εξομολογηθεί.
Και σήμερα, μετά το τελευταίο αντίο και στον ίδιο, εκείνη η παλιά εξομολόγηση μοιάζει ίσως με την πιο συγκινητική υποσημείωση της ιστορίας του: οι δύο άνθρωποι που είχε χάσει και κουβαλούσε καθημερινά μέσα του μέχρι το τέλος ήταν η μητέρα και ο πατέρας του.
