Από μελάνι το «τελευταίο χειρόγραφο» των σταρ

Ο Γιάννης Αλεξίου αξιοποίησε τετράδια και αρχειακό υλικό από τέσσερις δεκαετίες ρεπορτάζ, συγκεντρώνοντας αποσπάσματα από περίπου 600 συναντήσεις με ανθρώπους του πολιτισμού

Newsroom · 7′ ανάγνωση
Από μελάνι το «τελευταίο χειρόγραφο» των σταρ

Στις τέσσερις δεκαετίες της δημοσιογραφικής του πορείας ο Γιάννης Αλεξίου συναντήθηκε με εκατοντάδες ανθρώπους του πολιτισμού, έζησε απρόβλεπτες αποστολές και νυχτερινές περιπλανήσεις και κατέγραψε ιστορίες που θα μπορούσαν να χαθούν σε παλιές εφημερίδες. Τώρα ανοίγει το προσωπικό αρχείο του και παρουσιάζει το «Τελευταίο Χειρόγραφο – 40 χρόνια ήχων, δίσκων και πολιτισμού», μια έκδοση με πολλές πλευρές, που λειτουργεί ως περιήγηση στην ελληνική δημοσιογραφία αλλά και ως πολύτιμη καταγραφή ανθρώπων και εποχών.

Από τον ΗΛΙΑ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑ

Το βιβλίο δεν ήταν εξαρχής ο σκοπός της προσπάθειάς του. Η ιδέα γεννήθηκε όταν επιχείρησε να βάλει σε τάξη τις σημειώσεις που είχε σκορπίσει σε δεκάδες τετράδια, τα οποία κουβαλούσε μαζί του σε συνεντεύξεις, καλλιτεχνικές συναντήσεις, παρέες και συζητήσεις. «Ήταν η πρώτη ύλη να ξεκινήσω, χωρίς όμως να έχω στο μυαλό μου μία έκδοση» λέει ο ίδιος στην «Espresso».

Ζωή ΛάσκαρηΗθοποιός και μοντέλο · 37 άρθραΠροφίλ

Από μελάνι το «τελευταίο χειρόγραφο» των σταρ

Ο συγγραφέας

Η αποκρυπτογράφηση των γραπτών του, ωστόσο, έφερε πίσω μνήμες και του ξανασύστησε όλη τη δημοσιογραφική του πορεία. Στις σελίδες του βιβλίου βρίσκονται αποσπάσματα από περίπου 600 συναντήσεις με καλλιτέχνες: μουσικούς, ηθοποιούς, δημιουργούς, λογοτέχνες και άλλες προσωπικότητες του πολιτισμού. Το υλικό συμπληρώνουν προσωπικές αφηγήσεις και ιστορίες που γεννιούνται μέσα από τις περιπέτειες της δημοσιογραφίας.

Από μελάνι το «τελευταίο χειρόγραφο» των σταρ

Ο Τζέιμς Μπράουν, μετά την προσγείωσή του στο Ελληνικό, με τον Γιάννη Αλεξίου να τον ακολουθεί

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗΜάιλι Σάιρους: Παντρεύτηκε τον 28χρονο σύντροφό της, Μαξ Μοράντο

Για σχεδόν δύο χρόνια, και με ενασχόληση σχεδόν κάθε μέρα, εργάστηκε μέχρι να παραδώσει το χειρόγραφο στον εκδότη Νίκο Αναγνωστάκη, στο Όγδοο. Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν το αρχείο του, το οποίο βρίσκεται σε δύο αποθήκες. «Φανταστείτε να πέφτω για ύπνο αργά το βράδυ και να σκέφτομαι κάτι καλό που μου είχε πει, για παράδειγμα, ο Βαγγέλης Γερμανός και να σηκώνομαι δύο η ώρα και να κατεβαίνω στην αποθήκη να βρω την εφημερίδα, ώστε να ησυχάσω και να ξανακοιμηθώ». Η εικόνα θυμίζει κινηματογραφική σκηνή και δείχνει πόσο αφοσιώθηκε στην αναμέτρησή του με το παρελθόν. «Τα ξαναέζησα όλα με έναν άλλον τρόπο, πιο έντονα συναισθηματικά» παραδέχεται.

Από μελάνι το «τελευταίο χειρόγραφο» των σταρ

Το εξώφυλλο του βιβλίου

Η Ζωή Λάσκαρη είναι μία από τις προσωπικότητες που ξεχωρίζουν στο βιβλίο, ενώ ο Αλεξίου θυμάται τη συνάντησή τους ως τη μεγαλύτερη έκπληξη. Τον Μάρτιο του 1999 τον δέχτηκε στο ρετιρέ της, στην οδό Ηροδότου, στο Κολωνάκι, και τον υποδέχθηκε στο εντυπωσιακό roof garden της κατοικίας της.

Από μελάνι το «τελευταίο χειρόγραφο» των σταρ

Ζωή Λάσκαρη

Στα 56 της χρόνια, η ηθοποιός διατηρούσε τη λάμψη και την εντυπωσιακή παρουσία ενός διαχρονικού sex symbol. Δεν ήθελε να φωτογραφηθεί, κάτι που έγινε απόλυτα σεβαστό. Εκείνο που ο Αλεξίου θυμάται περισσότερο, όμως, είναι όσα έκανε μετά τη δημοσίευση της συνέντευξης. «Με πήρε να με ευχαριστήσει τηλεφωνικά στην εφημερίδα, Κυριακή πρωί, μόλις τη διάβασε. Κάτι που δεν έκανε ποτέ κανείς άλλος καλλιτέχνης που συνομίλησα μαζί του».

Από μελάνι το «τελευταίο χειρόγραφο» των σταρ

Οι Rolling Stones

Η αποστολή στο Ζάγκρεμπ για τους Rolling Stones, μαζί με τον φωτορεπόρτερ και στενό συνεργάτη του Γιάννη Κανελλόπουλο, συγκαταλέγεται στις πιο περιπετειώδεις ιστορίες του βιβλίου. Οι δυο τους ήθελαν να μεταφέρουν στο ελληνικό κοινό το ρεπορτάζ της συναυλίας, λίγο πριν από τη μεγάλη εμφάνιση του συγκροτήματος στο Ολυμπιακό Στάδιο, τον Σεπτέμβριο του 1999. «Αλλάξαμε τρία τρένα σε ένα περιπετειώδες ταξίδι 23 ωρών» θυμάται. Στο ξενοδοχείο είδαν τα μέλη του συγκροτήματος να περνούν μπροστά τους με τις οικογένειές τους, ενώ στον χώρο της συναυλίας λίγο έλειψε να χάσουν τα πράγματά τους. Η επιστροφή, ωστόσο, έκρυβε ακόμη μεγαλύτερη περιπέτεια, καθώς βρέθηκαν σε καθεστώς αιχμαλωσίας στα σύνορα της Σερβίας. «Τέλος καλό, όλα καλά» λέει για την αποστολή, που θα μπορούσε να γίνει από μόνη της κινηματογραφικό σενάριο.

Στα βιώματα που θα ήθελε να επαναλάβει ο Αλεξίου περιλαμβάνεται και το διήμερο που πέρασε με τον Στέλιο Καζαντζίδη, στα τέλη Νοεμβρίου του 1997. Ήταν μόλις 30 ετών όταν εξασφάλισε τη μοναδική συνέντευξη που δέχτηκε να δώσει ο σπουδαίος τραγουδιστής σε εφημερίδα, με αφορμή την επιστροφή του στη δισκογραφία με το άλμπουμ «Τραγουδώ». Η συζήτησή τους έγινε στο στούντιο του Αντώνη Πετρίδη, στα Θυμαράκια. Η επόμενη ημέρα τού έφερε ακόμη μεγαλύτερη συγκίνηση: στην ιδιωτική εκδήλωση στους Θρακομακεδόνες για την απονομή του χρυσού δίσκου του Καζαντζίδη, ο Στελάρας τραγούδησε χωρίς μικρόφωνο, με τον Μανώλη Λιδάκη στην κιθάρα. «Έτσι άκουσα την ανεπανάληπτη φωνή του έστω και για μια φορά στη ζωή μου». Την ίδια ώρα, έξω από την ταβέρνα είχε μαζευτεί πλήθος, με την ελπίδα να δει έστω για λίγο τον αγαπημένο τραγουδιστή.

Από μελάνι το «τελευταίο χειρόγραφο» των σταρ

Ο Μίμης Πλέσσας μαζί με την ορχήστρα του

Η πορεία στη δημοσιογραφία είχε και τις δυσκολίες της, θυμάται ο Γιάννης Αλεξίου. Ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε περιοδικά και εφημερίδες ήταν έντονος, ενώ δεν έλειπαν ούτε οι συναντήσεις που ματαιώνονταν την τελευταία στιγμή ούτε τα εμπόδια στην προσέγγιση σημαντικών προσωπικοτήτων. Τελικά, δεν μπόρεσε να συναντήσει τη Μαίρη Λίντα, την Καίτη Πάνου και τον Δήμο Μούτση. «Όταν κάνεις κάτι πολύ καλά, πάντα υπάρχουν τρικλοποδιές» σχολιάζει, χωρίς όμως αυτές οι ευκαιρίες που χάθηκαν να μειώνουν τη σημασία των εκατοντάδων συναντήσεων που πραγματοποίησε.

Από το χειρόγραφο και τη γραφομηχανή, η δημοσιογραφία έχει φτάσει σήμερα στα podcasts, τα vidcasts και την Τεχνητή Νοημοσύνη. Για τον Αλεξίου, όμως, το βασικό συστατικό μιας συνέντευξης δεν έχει αλλάξει: είναι η εμπιστοσύνη. «Πάντα υπάρχει ένας τρόπος να πλησιάσεις έναν διάσημο και να του πάρεις συνέντευξη, αρκεί να τον κάνεις να νιώσει άνετα και να μπορεί να σε εμπιστευτεί». Παράλληλα, επισημαίνει ότι οι καλλιτέχνες σήμερα ανησυχούν περισσότερο μήπως παραποιηθούν τα λόγια τους ή απομονωθεί μια φράση τους για να γίνει εντυπωσιακός τίτλος.

Το βιβλίο «Το Τελευταίο Χειρόγραφο» τιμά τη μνήμη του αείμνηστου Γιάννη Κανελλόπουλου, φίλου και συνεργάτη του Αλεξίου, αλλά και κορυφαίου φωτορεπόρτερ, με τις φωτογραφίες του να κατέχουν σημαντική θέση στην έκδοση. Το έργο, όπως λέει ο δημοσιογράφος, δεν αποτελεί απλώς απολογισμό τεσσάρων δεκαετιών· φιλοδοξεί επίσης να διαφυλάξει μαρτυρίες και στιγμές για τις γενιές που έρχονται. «Όλοι αυτοί οι άνθρωποι μου άνοιξαν το σπίτι τους, την καρδιά τους και μου εξομολογήθηκαν τόσα πράγματα». Θέλει να τις μοιραστεί, κυρίως με τους νεότερους, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν ξανά σημαντικές πλευρές του ελληνικού πολιτισμού. Από το 2013 γράφει στο Ogdoo.gr, ενώ από το 1997 αρθρογραφεί και στο ιστορικό περιοδικό «Ήχος+», συνεχίζοντας τη δημοσιογραφική του διαδρομή. Γνωρίζει, πάντως, πως οι ιστορίες και το αρχείο του δεν εξαντλούνται σε ένα βιβλίο. «Αυτά όλα είναι ο πλούτος της ζωής μου και σίγουρα δεν χωρούν σε ένα βιβλίο. Θα υπάρξει και συνέχεια» καταλήγει στην κουβέντα μας για την «Espresso».

Από μελάνι το «τελευταίο χειρόγραφο» των σταρ

Ο συγγραφέας του βιβλίου μαζί με τον Πασχάλη

Η Μελίνα Κανά και ο έρωτάς της με τον Τζιμ Μόρισον

Το βιβλίο «Το Τελευταίο Χειρόγραφο – 40 χρόνια ήχων, δίσκων και πολιτισμού» περιλαμβάνει κι άλλες συναρπαστικές αφηγήσεις από τις συνεντεύξεις που έκανε ο Γιάννης Αλεξίου με σπουδαίες προσωπικότητες. Άγνωστες ιστορίες από τα παρασκήνια, εξομολογήσεις και περιστατικά σαν να βγήκαν από κινηματογραφική ταινία δίνουν μορφή σε ένα απολαυστικό ανθολόγιο.

Η Μελίνα Κανά είχε αδυναμία στον Jim Morrison από τα εφηβικά της χρόνια, παρόλο που δεν άκουγε τα τραγούδια του. Ο τραγουδιστής των Doors ήταν ο διάσημος ρόκερ που της είχε κλέψει την καρδιά. «Κυρίως μου άρεσε σαν άντρας» είχε εξομολογηθεί στον Αλεξίου το 1997. Στα παιδικά της αγαπημένα πρόσωπα συγκαταλεγόταν και η Ωραία Κοιμωμένη, την οποία ήθελε να υποδυθεί. Την Κοκκινοσκουφίτσα, αντίθετα, την απέρριπτε, καθώς τη θεωρούσε «πολύ ανόητη που δεν γνώρισε τον λύκο»!

Η τελευταία νυχτερινή έξοδος του Μιχάλη Γενίτσαρη ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία για τον δημοσιογράφο, την Πρωτοχρονιά του 2005. Παρά τα προβλήματα υγείας, ο σπουδαίος ρεμπέτης τηλεφώνησε αργά το βράδυ στον Αλεξίου και του είπε «Γιάννη, θέλω να βγω έξω απόψε». Επιθυμούσε να δει για τελευταία φορά τους παλιούς φίλους και τα στέκια του. Ξεκίνησαν από το ρεμπετάδικο 7 Νότες, στο Μενίδι, και μετά πήγαν στο Καραβάνι, στην Κυψέλη. Εκεί, μέσα στη νύχτα, ο Γιώργος Λεμπέσης τον προσκάλεσε να ανέβει στο πάλκο. Ο Γενίτσαρης ερμήνευσε το «Εγώ μάγκας φαινόμουνα να γίνω από μικράκι…» και όλο το μαγαζί τραγουδούσε μαζί του. Αυτή ήταν η τελευταία μεγάλη βραδινή έξοδός του. Στις πέντε το πρωί έφτασαν ξανά στα Μανιάτικα.

Ένα αληθινό φίδι διέκοψε τα γυρίσματα της ταινίας «Πόθοι στον καταραμένο βάλτο», όπως θυμόταν ο Ανέστης Βλάχος. Σε μια σκηνή όπου τον κυνηγούσε ένας επίδοξος δολοφόνος, πήρε τη συμπρωταγωνίστριά του, Ζέτα Αποστόλου, και κρύφτηκαν στα καλάμια. Τότε εμφανίστηκε μπροστά τους το φίδι. «Καθ’ ότι φοβάμαι τα φίδια, έβαλα μπροστά το όπλο και του έκανα φστ, φστ, να φύγει και δεν έφευγε… Και τελικά μπήκε το φίδι στο πλάνο!» διηγούνταν γελώντας ο ηθοποιός, όταν συναντήθηκε με τον Αλεξίου το 2004.

Ο Ντέμης Ρούσσος είχε θέσει έναν ασυνήθιστο όρο για τη συνέντευξη στην εφημερίδα: να υπογραφεί αναλυτικό συμβόλαιο, όπου θα αναφέρονταν η ημερομηνία δημοσίευσης, η έκταση του κειμένου και ο έλεγχος των φωτογραφιών. Ο σπουδαίος Έλληνας τραγουδιστής, που τότε ζούσε στο Παρίσι, δεν έδωσε τελικά τη συνέντευξη. Η συνάντηση, ωστόσο, στην πολυτελή κατοικία του στην Άνω Γλυφάδα έκρυβε μια απρόσμενη στιγμή. Μια παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία του από τα εφηβικά του χρόνια στην Αλεξάνδρεια τον ενθουσίασε τόσο, ώστε ζήτησε να την αποκτήσει. Ο Αλεξίου είχε προβλέψει αυτή την αντίδραση και είχε φροντίσει να έχει μαζί του αντίγραφο!

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Σήμερα στο COUSCOUS

ΖΩΔΙΑ, ΓΙΟΡΤΕΣ, ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΚΑΙ TV