Αιμιλία Υψηλάντη: «Φόρεσα κόκκινο μετά από τέσσερα χρόνια» – Η αναφορά στην απώλεια της κόρης της

Η Αιμιλία Υψηλάντη μίλησε στην εκπομπή «Καλύτερα δε γίνεται» για την απώλεια της κόρης της και για το διάστημα που πέρασε ώσπου να φορέσει ξανά το αγαπημένο της κόκκινο πουκάμισο. Η γνωστή ηθοποιός αναφέρθηκε στον θάνατο, στον πόνο που αφήνει πίσω ένας αγαπημένος άνθρωπος, αλλά και στην ανάγκη η ζωή να συνεχίζεται.

Αιμιλία Υψηλάντη: Το κόκκινο πουκάμισο και η απώλεια της κόρης της

Η ηθοποιός εξήγησε πώς διαχειρίζεται την απώλεια της κόρης της, Μαρίνας. Όπως είπε, ο θάνατος είναι μέρος της ζωής, ενώ ο δικός μας πόνος δεν πρέπει να μας κάνει να αγνοούμε όσα περνούν οι άλλοι.

Αιμιλία ΥψηλάντηΗθοποιός και πολιτικός · 84 ετών · 3 άρθραΠροφίλ

«Ο θάνατος είναι ένας ύμνος στη ζωή. Εγώ ήμουν ήδη μεγάλη, ο θάνατος είναι πάρα πολύ κοντά. Δεν θα μου επιτρεπόταν μπροστά στον άλλο ανθρώπινο πόνο να κλαψουρίζω», ανέφερε.

Μια προσωπική λεπτομέρεια ανέδειξε πόσος χρόνος χρειάστηκε για να ξαναβρεί κάποιες καθημερινές συνήθειες. Η ίδια αποκάλυψε πως χρειάστηκε να περάσουν τέσσερα χρόνια για να βάλει ξανά το κόκκινο πουκάμισό της.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗΑναστασία για Γιώργο Μαζωνάκη: Η αναφορά της στο Κολωνάκι – «Ήμουν κι εγώ στο Κολωνάκι, σε άλλο ιατρείο»

«Βεβαίως κλάψε, πόνεσε, αλλά εδώ δεν σου επιτρέπεται να μην βάλεις το κόκκινό σου πουκάμισο. Το φοράω μετά από τέσσερα χρόνια, δεν μπορείς να το φορέσεις αμέσως, πρέπει να περάσει χρόνος αρκετός», είπε χαρακτηριστικά.

Οι δυσκολίες της Αιμιλίας Υψηλάντη στο θέατρο και ο ανταγωνισμός

Η Αιμιλία Υψηλάντη αναφέρθηκε και στα πρώτα βήματα της επαγγελματικής της ζωής, όταν έπρεπε να ανταποκριθεί ταυτόχρονα στη μητρότητα και στις απαιτήσεις της εργασίας. Η καθημερινή μετάβαση στο θέατρο ήταν δύσκολη, αφού χρειαζόταν να καλύπτει μεγάλες αποστάσεις.

«Θυμάμαι την ταλαιπωρία μου όταν πρωτοξεκίνησα. Είχα ένα μικρό παιδί και έπαιρνα τρεις συγκοινωνίες και κατέβαινα και έπαιζα στον Πειραιά», ανέφερε.

Η μητέρα της ενδιαφερόταν για την επαγγελματική της πορεία και πήγαινε στο θέατρο για να δει πώς τα κατάφερνε. «Η μαμά μου ερχόταν στο θέατρο να ρωτήσει πώς τα πάω», θυμήθηκε.

Η κουβέντα στράφηκε έπειτα στον κινηματογράφο. Η ηθοποιός είπε ότι δεν τον επέλεξε επειδή το επιθυμούσε, αλλά κυρίως λόγω όσων συνέβαιναν τότε στο θέατρο. Παράλληλα, αποκάλυψε πως συνάντησε ανταγωνισμό από συναδέλφους, καθώς η παρουσία της στις ταινίες είχε μεγάλη απήχηση.

«Στον κινηματογράφο πήγα γιατί δεν είχα άλλη λύση. Δεν μου άρεσαν αυτά που γίνονταν στο θέατρο. Αλλά και στις ταινίες έκανα τα κορίτσια του κωμικού, ούτε αυτό μου άρεσε. Επειδή έγραφα πάρα πολύ στο σινεμά, οι κωμικοί δεν με θέλανε, ζήλευαν», εξομολογήθηκε.

Η Αιμιλία Υψηλάντη μίλησε επίσης για τον ανταγωνισμό μεταξύ γυναικών ηθοποιών, σημειώνοντας ότι κάποιες φορές εκφραζόταν με πιο έμμεσο τρόπο.

«Οι άντρες είναι πιο ευθείς σε αυτά, νιώθουν κυρίαρχοι. Μια γυναίκα σε χτυπάει από κάτω», σχολίασε, συμπληρώνοντας πως «υπήρξαν μια-δυο περιπτώσεις γυναικείου ανταγωνισμού, αλλά δεν έδωσα σημασία».