ΜΑΡΕΒΑ ΓΚΡΑΜΠΟΦΣΚΙ-ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ: ΤΟ ΜΕΤΑΞΩΤΟ ΦΟΡΕΜΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ

Το μεταξωτό φόρεμα που επέλεξε η Μαρέβα Γκραμπόφσκι-Μητσοτάκη για την πρεμιέρα της «Μήδειας» του Λουίτζι Κερουμπίνι στην Επίδαυρο δεν ήταν απλώς άλλη μία καλοκαιρινή εμφάνιση. Ήταν από εκείνες τις σπάνιες στιγμές όπου το τοπίο, το φως, η ιστορία και η μόδα μοιάζουν να συντονίζονται μεταξύ τους.

Λίγο πριν ξεκινήσει η παράσταση, η εμφάνιση της Μαρέβας Γκραμπόφσκι-Μητσοτάκη είχε ήδη γίνει το πρώτο fashion talking point της βραδιάς. Η σύζυγος του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη εμφανίστηκε αυτή τη φορά διαφορετική από ό,τι έχουμε συνηθίσει να τη βλέπουμε. Οι θεατές που έπαιρναν τις θέσεις τους στις κερκίδες σχολίαζαν διακριτικά το μεταξωτό φόρεμα σε midi μήκος με τα χαρακτηριστικά paisley μοτίβα, μια επιλογή αρκετά διαφορετική από τη λιτή και συχνά πιο αυστηρή αισθητική που συνδέουμε με το προσωπικό της στιλ.

Το φως έπεφτε αργά πίσω από τα βουνά της Αργολίδας και οι χιλιάδες θεατές έπαιρναν τις θέσεις τους στις πέτρινες κερκίδες. Μπροστά τους απλωνόταν η Κόρινθος του Γιάννη Τσαρούχη, το εμβληματικό σκηνικό που δημιουργήθηκε το 1961 για τη θρυλική «Μήδεια» της Μαρίας Κάλλας και επέστρεψε φέτος μέσα από την ανασύνθεση της ιστορικής παράστασης, στη σκηνοθεσία του Αλέξη Μινωτή και με τη χορογραφική παρακαταθήκη της Μαρίας Χορς.

Το μεταξωτό φόρεμα και η μαγεία της Επιδαύρου

Πριν ακόμη εμφανιστούν η Μήδεια, ο Ιάσονας ή ο Κρέων, η μουσική του Κερουμπίνι άρχισε να απλώνεται μέσα στο αρχαίο θέατρο. Και τότε ξεκίνησε κάτι που έμοιαζε περισσότερο με τελετουργία παρά με εισαγωγή όπερας.

Περισσότερα από 150 μέλη του θιάσου διέσχισαν τον ιερό κύκλο της ορχήστρας και το επιβλητικό σκηνικό του Γιάννη Τσαρούχη, την ώρα που οι μουσικοί ερμήνευαν την επιβλητική εισαγωγή του έργου. Με μια υπέροχη χορογραφική κίνηση που παρέπεμπε στη θρυλική δουλειά της Μαρίας Χορς, οι μορφές ανέβαιναν και κατέβαιναν τις κλίμακες, περνούσαν μέσα από τις πύλες της πόλης και κινούνταν ανάμεσα στα ανάκτορα της σκηνής.

Για λίγα λεπτά δεν παρακολουθούσες απλώς την έναρξη μιας όπερας. Παρακολουθούσες μια πομπή. Μια σχεδόν ιερή παρέλαση μορφών που έμοιαζαν να έρχονται από έναν άλλο χρόνο. Οι φιγούρες του Τσαρούχη, φωτισμένες από το τελευταίο χρυσό φως της ημέρας, ζωντάνευαν μπροστά στα μάτια των θεατών. Ήταν σαν να συγκεντρωνόταν ολόκληρος ο λαός της αρχαίας Κορίνθου λίγο πριν αρχίσει η τραγωδία.

Και ίσως γι’ αυτό η εμφάνιση της Μαρέβας Γκραμπόφσκι-Μητσοτάκη έμοιαζε περισσότερο με μια πολιτιστική αναφορά παρά με μια απλή κοσμική εμφάνιση. Όσοι παρακολουθούν τις εμφανίσεις της γνωρίζουν ότι συνήθως επιλέγει μια πιο ήσυχη αισθητική. Λευκά πουκάμισα, denim, σακάκια και ουδέτερες αποχρώσεις έχουν γίνει μέρος της προσωπικής της ταυτότητας.

Γι’ αυτό και η χθεσινή επιλογή ξεχώρισε αμέσως. Το μεταξωτό φόρεμα σε midi μήκος με τις αποχρώσεις του λαδιού, του μπεζ και του χρυσού έφερε μια διαφορετική ενέργεια. Όχι κραυγαλέα. Όχι υπερβολική. Αλλά πιο ταξιδιάρικη, πιο ρομαντική, πιο ελεύθερη. Και ίσως εκεί να κρύβεται όλη η γοητεία της γυναικείας μόδας. Μια γυναίκα δεν χρειάζεται να αλλάξει τον εαυτό της για να δείξει μια διαφορετική πλευρά του. Δεν χρειάζεται ένα νέο κούρεμα ή μια δραστική μεταμόρφωση. Μερικές φορές αρκεί ένα φόρεμα για να αλλάξει ολόκληρη η αφήγηση μιας εμφάνισης. Η Μαρέβα Γκραμπόφσκι-Μητσοτάκη παρέμεινε απολύτως αναγνωρίσιμη. Και ταυτόχρονα έμοιαζε διαφορετική.

Τι είναι τα paisley μοτίβα που πρωταγωνιστούν στο φόρεμα

Αν κάτι τραβούσε αμέσως το βλέμμα στο φόρεμα της Μαρέβας Γκραμπόφσκι-Μητσοτάκη, ήταν τα χαρακτηριστικά paisley μοτίβα που κάλυπταν το ύφασμα. Το paisley θεωρείται ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σχέδια στην ιστορία της μόδας. Η καταγωγή του βρίσκεται στην αρχαία Περσία και στην Ινδία, όπου εμφανίστηκε πριν από αιώνες σε υφάσματα, χαλιά και κεντήματα. Το χαρακτηριστικό του σχήμα θυμίζει σταγόνα, φύλλο ή μικρή φλόγα που λυγίζει προς τη μία πλευρά. Τον 19ο αιώνα το μοτίβο έφτασε στην Ευρώπη μέ τα περίφημα κασμιρένια σάλια από το Κασμίρ και γνώρισε τεράστια επιτυχία στη σκωτσέζικη πόλη Paisley, από την οποία πήρε τελικά και το όνομά του. Από τότε δεν έφυγε ποτέ πραγματικά από τη μόδα. Το υιοθέτησαν οι μποέμ καλλιτέχνες της δεκαετίας του ’60, οι μουσικοί της ψυχεδελικής εποχής, οι σχεδιαστές των seventies και αργότερα οίκοι όπως η Etro, που το μετέτρεψαν σε σήμα κατατεθέν τους. Ίσως γι’ αυτό το paisley συνεχίζει να συνδέεται με το ταξίδι, την ελευθερία, τη Μεσόγειο και μια πιο ρομαντική εκδοχή της πολυτέλειας. Δεν είναι ένα αυστηρό γεωμετρικό σχέδιο. Είναι ένα μοτίβο που μοιάζει να αφηγείται ιστορίες.

Από τη Μινόρκα στην Επίδαυρο

Το συγκεκριμένο σχέδιο ανήκει στη σειρά Mahon του αυστραλιανού οίκου Zimmermann, μιας εταιρείας που έχει συνδέσει το όνομά της με τα αέρινα resort κομμάτια που φοριούνται από το πρωί μέχρι το βράδυ στους πιο όμορφους παραθαλάσσιους προορισμούς του κόσμου.  Η ονομασία πιθανότατα παραπέμπει στο ιστορικό λιμάνι της Μινόρκα στις Βαλεαρίδες Νήσους. Έναν τόπο συνδεδεμένο με το φως, τη θάλασσα και την αίσθηση του ταξιδιού. Και ίσως γι’ αυτό το φόρεμα έμοιαζε τόσο φυσικό μέσα στο περιβάλλον της Επιδαύρου. Η Μαρέβα Γκραμπόφσκι-Μητσοτάκη το συνδύασε με επίπεδα σανδάλια που παρέπεμπαν διακριτικά σε αρχαιοελληνικές φόρμες, ενώ η ιδιαίτερη ζώνη με τις ξύλινες χάντρες έδωσε χαρακτήρα και προσωπικότητα στο σύνολο. Το αποτέλεσμα δεν θύμιζε επίσημη πολιτική εμφάνιση. Θύμιζε ελληνικό καλοκαίρι, πολιτισμό και εκείνη τη χαλαρή πολυτέλεια που δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα.

Το μεταξωτό φόρεμα που θα θυμόμαστε από εκείνη τη βραδιά

Κατά τη διάρκεια της βραδιάς φωτογραφήθηκε με τον καλλιτεχνικό διευθυντή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Γιώργο Κουμεντάκη, ενώ στον ίδιο χώρο βρέθηκαν η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, άνθρωποι του πολιτισμού και προσωπικότητες της δημόσιας ζωής.

Όμως αυτό που θα θυμόμαστε από εκείνο το βράδυ δεν είναι μόνο οι επίσημες παρουσίες. Είναι το φως που έσβηνε αργά πάνω στο σκηνικό του Γιάννη Τσαρούχη, η μουσική του Κερουμπίνι, η προσμονή πριν αρχίσει η τραγωδία και η υπενθύμιση ότι το προσωπικό στιλ δεν είναι ποτέ κάτι ακίνητο. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της βραδιάς. Ότι ένα μεταξωτό φόρεμα κατάφερε να αλλάξει την εικόνα μιας γνώριμης παρουσίας χωρίς να αλλάξει τίποτα από την ουσία της. Έδειξε απλώς μια διαφορετική πλευρά της, κάτω από το πιο όμορφο φως του ελληνικού καλοκαιριού.