LOUIS VUITTON SS27: Ο NICOLAS GHESQUIÈRE ΑΠΟΧΩΡΙΣΤΗΚΕ ΤΗΝ «ΠΑΝΟΠΛΙΑ» ΚΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕ ΤΗΝ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ ΠΙΟ ΑΝΑΛΑΦΡΗ ΑΠΟ ΠΟΤΕ

Στο Παρίσι, η Louis Vuitton Spring 2027 βρήκε τον Nicolas Ghesquière να παραμερίζει προσωρινά την «πανοπλία» και να στρέφεται προς την απλότητα, τη ρευστή κίνηση και μια καινούργια αίσθηση ελευθερίας. Το αποτέλεσμα ήταν μία από τις ομορφότερες, πιο φορέσιμες και αναπάντεχα ανάλαφρες στιγμές του οίκου εδώ και χρόνια.

Ένα catwalk από άσφαλτο διέσχιζε την επιβλητική Cour Carrée του Λούβρου, ενώ δεκάδες φουτουριστικά οχήματα με σφηνοειδές σχήμα είχαν τοποθετηθεί ψηλά πάνω από το κοινό. Δεν είχαν παράθυρα, διέθεταν φώτα με αναφορές στα ’70s και περιμετρικές κόκκινες ενδείξεις που αναβόσβηναν, μετατρέποντας την εγκατάσταση σε κινηματογραφικό σκηνικό επιστημονικής φαντασίας.

Η εικόνα θύμιζε ταυτόχρονα Blade Runner, μια μελλοντική μητρόπολη και το όνειρο μιας παλαιότερης εποχής που είχε φανταστεί εντελώς αλλιώς το αύριο. Κάτω, ωστόσο, από αυτό το εντυπωσιακό και σχεδόν δυστοπικό θέαμα, τα ρούχα απέπνεαν απρόσμενη ηρεμία.

Η διακριτική πολυτέλεια του Louis Vuitton Spring 2027

Η καθαρότητα και η απλότητα βρέθηκαν στο επίκεντρο της αναζήτησης του Ghesquière, μαζί με την επιθυμία του να αποδώσει τη ρευστότητα και την ελαφρότητα. Πράγματι, ο Louis Vuitton έδειξε σε αυτή τη συλλογή να αποβάλλει καθετί περιττό και βαρύ, τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά.

Γνώριμες σιλουέτες, φορέματα λιτής γραμμής, cardigans, blousons και πανωφόρια αποδόθηκαν με κατασκευές που έμοιαζαν σχεδόν αιθέριες. Λεπτά και διάφανα υφάσματα, με ρευστή όψη, έδιναν την εντύπωση ότι θα μπορούσε να τα παρασύρει ο αέρας. Η χρωματική παλέτα διατηρήθηκε ήπια, τα prints ήταν μικροσκοπικά ή ασαφή και τα κεντήματα παρέμεναν διακριτικά και ελεγχόμενα.

Δεν επρόκειτο για ένα show που ζητούσε να το παρατηρείς από απόσταση. Αντίθετα, η συλλογή γεννούσε την επιθυμία να τη δεις από κοντά, και ακριβώς σε αυτή την αίσθηση βρισκόταν ολόκληρη η δύναμή της.

Λεπτεπίλεπτα υλικά συνδυάζονταν με mesh panels σε πολλά παντελόνια και φορέματα, ενώ τα εφαρμοστά δερμάτινα jackets απέκτησαν ανάγλυφη υφή με σχεδόν οργανικό χαρακτήρα. Ακόμη και το tailoring απομακρύνθηκε από την αυστηρότητα, χάρη σε jersey και πλεκτές κατασκευές που ακολουθούσαν την κίνηση του σώματος αντί να την περιορίζουν. Τα κομμάτια δεν ακουμπούσαν απλώς επάνω στα μοντέλα, αλλά έμοιαζαν να αναπνέουν, να πάλλονται και να αιωρούνται.

Ο Nicolas Ghesquière αποχωρίζεται την «πανοπλία»

Μεγάλο μέρος της δημιουργικής ταυτότητας του Nicolas Ghesquière έχει χτιστεί γύρω από τη δύναμη της κατασκευής. Ο φουτουρισμός και η industrial αισθητική, οι όγκοι, οι άκαμπτες επιφάνειες και οι αναφορές σε ενδύματα που θυμίζουν προστατευτικό κέλυφος αποτελούν σταθερά στοιχεία της δουλειάς του.

Μιλώντας στο WWD, άλλωστε, το αναγνώρισε και ο ίδιος με χιούμορ, λέγοντας ότι επί χρόνια υπήρξε «ειδικός στην πανοπλία». Αντίθετα, η Spring 2027 έδωσε την αίσθηση μιας συνειδητής επιλογής να αποθέσει αυτή την πανοπλία στο πάτωμα.

Η αλλαγή κατεύθυνσης, πάντως, δεν έκανε τη δουλειά του απλούστερη. Συνέβη ακριβώς το αντίθετο: πίσω από τη γαλήνια όψη των ενδυμάτων υπήρχαν εντατική τεχνική έρευνα, απόλυτη ακρίβεια στην κατασκευή και συνεχείς πειραματισμοί με τα υλικά.

Ενδεικτικά, καρό κασμίρ με το βάρος ενός φουλαριού αξιοποιήθηκε σε double-face παλτό. Παράλληλα, δημιουργήθηκαν εξαιρετικά λεπτές διπλές κατασκευές, οι οποίες σε κάποιες περιπτώσεις είχαν ακόμη μικρότερο βάρος από το chiffon.

Πολλά από τα παλτό που παρουσιάστηκαν στη συλλογή ήταν ελαφρύτερα από ένα T-shirt. Δύσκολα θα μπορούσε να υπάρξει πιο σαφής επίδειξη τεχνικής δύναμης, εκφρασμένη μέσα από την απόλυτη ελαφρότητα.

Η νέα πολυτέλεια του Louis Vuitton χωρίς περιττό βάρος

Η πρόταση μιας συλλογής που εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο κινούμαστε σε μια ήδη υπερφορτωμένη σύγχρονη πόλη, χωρίς να επιβαρύνουμε ακόμη περισσότερο το σώμα μας, μοιάζει εξαιρετικά επίκαιρη.

Μέσα σε μια περίοδο διαρκούς επιτάχυνσης, έντασης, υπερπληροφόρησης και αγωνίας για το κλίμα, ο Ghesquière επέλεξε να μην προσθέσει άλλο θόρυβο. Η δική του απάντηση ήταν το λιγότερο. Δεν απομακρύνθηκε από το μέλλον, αλλά του αφαίρεσε βάρος.

Εδώ βρίσκεται και η πιο ενδιαφέρουσα πλευρά ολόκληρης της συλλογής. Σε αυτή την εκδοχή της, η πολυτέλεια δεν υπολογίζεται με βάση τον όγκο, τον διάκοσμο ή μια εμφανή επίδειξη τεχνικής δεξιοτεχνίας. Το μέτρο της είναι η αίσθηση.

Αποτυπώνεται στο πόσο ανάλαφρο δείχνει ένα σύνθετο ένδυμα και στο πόσο αβίαστο μοιάζει κάτι που απαίτησε εξαιρετικά μεγάλη ακρίβεια για να δημιουργηθεί. Κυρίως, βρίσκεται στην όμορφη κίνηση του υφάσματος, χωρίς το ρούχο να διεκδικεί την προσοχή εις βάρος της γυναίκας που το φορά.

Η Spring 2027 στις γοητευτικότερες συλλογές του Louis Vuitton

Με τη Spring 2027, ο Nicolas Ghesquière δεν απαρνήθηκε τη δημιουργική ταυτότητα με την οποία τον έχουμε γνωρίσει, αλλά αποκάλυψε μια διαφορετική πλευρά της. Ο φουτουρισμός εξακολουθούσε να υπάρχει, όπως και η τεχνική του εμμονή. Ακόμη και το σκηνικό φανέρωνε την αγάπη του για τη συνάντηση και τη σύγκρουση διαφορετικών εποχών.

Εκείνο που διαφοροποιήθηκε ήταν η ένταση. Για αυτή τη σεζόν, ο Ghesquière δεν φάνηκε να επιδιώκει να προστατεύσει με πανοπλία τη γυναίκα Louis Vuitton από τον κόσμο. Προτίμησε να της προσφέρει την ελευθερία να κινείται μέσα σε αυτόν.

Με τη συλλογή του Louis Vuitton να βασίζεται σε υφάσματα απαλά, ανάλαφρα και σχεδόν αιθέρια, αλλά παράλληλα σχολαστικά επεξεργασμένα, έγινε σαφές πως η ισχύς δεν εκφράζεται απαραίτητα μέσα από αυστηρές γραμμές. Μερικές φορές, άλλωστε, η πιο τολμηρή επιλογή ενός designer είναι να αφαιρεί, αντί να προσθέτει.

Η ανοιξιάτικη πρόταση του Louis Vuitton για το 2027 δεν περιορίστηκε στην προσπάθεια να αψηφήσει τη βαρύτητα. Για λίγες στιγμές στο Λούβρο, έδωσε την εντύπωση πως την είχε πράγματι υπερνικήσει.

Κεντρική φωτογραφία: REUTERS/Sarah Meyssonnier