CÉLINE DION: ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΣΕΒΕΣΑΙ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΟΝΤΥΜΕΝΟΣ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ
Η Céline Dion επέστρεψε στις 12 Σεπτεμβρίου με πλήρη συναυλία στο Παρίσι, έξι χρόνια μετά, δίνοντας έμφαση σε κάθε σκηνικό look.
Η επιστροφή της Céline Dion στη σκηνή του Παρισιού δεν ξεχώρισε μόνο για τη συγκινητική της σημασία, αλλά και για τη μελετημένη σκηνική της εικόνα, με δημιουργίες των Dior, Schiaparelli, Tom Ford, Givenchy και Alaïa που δεν επισκίαζαν την ίδια, αλλά ενίσχυαν την παρουσία της. Το άρθρο υπογραμμίζει πως το αληθινό στιλ στη σκηνή δεν είναι θέμα ακριβών ή εντυπωσιακών ρούχων, αλλά σωστής επιλογής, ισορροπίας και σεβασμού προς το κοινό και τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
Πιο αναλυτικά
Έξι χρόνια μακριά από μια ολοκληρωμένη συναυλία και μια επιστροφή που περίμενε κοινό από ολόκληρο τον κόσμο. Στις 12 Σεπτεμβρίου η Céline Dion επέστρεψε για μια πλήρη συναυλία στο Παρίσι και τίποτα στην εικόνα της δεν έμοιαζε να έχει αφεθεί στην τύχη. Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο look, η γκαρνταρόμπα της είχε σχεδιαστεί σαν κομμάτι της ίδιας της παράστασης.
Και εδώ βρίσκεται κάτι που συχνά ξεχνάμε όταν μιλάμε για τους μεγάλους performers. Το να είσαι καλοντυμένος στη σκηνή δεν σημαίνει απλώς να φοράς ακριβά ρούχα. Ούτε να μεταμφιέζεσαι σε έναν σύγχρονο Liberace, πιστεύοντας ότι όσο πιο παράξενο ή υπερβολικό είναι ένα ρούχο τόσο περισσότερο fashion γίνεται. Άλλο spectacle και άλλο στιλ.
Από τη δική μας εμπειρία, έχοντας επιμεληθεί αρκετές φορές την εικόνα πρώτων ονομάτων, το ζητούμενο δεν είναι να φαίνεται πρώτα το ρούχο. Είναι να φαίνεται ο άνθρωπος που το φορά. Το καλό styling δεν τον μεταμφιέζει αντίθετα χτίζει την εικόνα του. Και όταν μιλάμε για έναν performer, το ρούχο πρέπει να λειτουργεί για τον ίδιο, για το show και για το κοινό που βρίσκεται απέναντί του. Αυτό ακριβώς συνέβη στο Παρίσι.
Το Dior της μεγάλης επιστροφής
Η πρώτη εικόνα είχε ιδιαίτερη σημασία και η Céline Dion εμφανίστηκε με custom Dior του Jonathan Anderson. Μαύρη mousseline και organza, strapless πλισέ bustier και μια έντονα κατασκευασμένη μέση δημιούργησαν μια silhouette που παρέπεμπε στην ιστορία του οίκου και στη γραμμή του Christian Dior.
Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Anderson δεν επιχείρησε να κάνει τη Dion να μοιάζει με fashion experiment. Πήρε στοιχεία από το λεξιλόγιο του Dior και τα προσάρμοσε σε μια γυναίκα που έπρεπε να επιστρέψει στη σκηνή αναγνωρίσιμη ως Céline Dion.
Στον λαιμό της, το High Jewelry της Boucheron συμπλήρωνε την εικόνα. Το The Address necklace είχε κεντρικό διαμάντι 10,1 καρατίων και για την κατασκευή του χρειάστηκαν 1.107 ώρες εργασίας, ενώ τα κοσμήματα που φόρεσε συνολικά εκείνο το βράδυ ξεπερνούσαν τα 500 καράτια. Πολυτέλεια, λοιπόν, σε τεράστια κλίμακα. Αλλά ούτε το κόσμημα ούτε το φόρεμα προηγούνταν της γυναίκας που τα φορούσε.
Schiaparelli. Όταν το αρχείο συναντά το show
Για το My Heart Will Go On, ο Daniel Roseberry δημιούργησε για τη Schiaparelli ένα custom σύνολο με παντελόνι, έντονους ώμους και χρυσές λεπτομέρειες. Το jacket παρέπεμπε σε δημιουργία της Elsa Schiaparelli από το 1937.
Η αναφορά έχει σημασία. Όχι επειδή ο θεατής χρειάζεται να γνωρίζει την ιστορία του συγκεκριμένου jacket για να απολαύσει τη συναυλία, αλλά επειδή δείχνει το επίπεδο της δουλειάς που μπορεί να κρύβεται πίσω από μια σκηνική εικόνα που περνά μπροστά μας μέσα σε λίγα λεπτά. Για να είναι κάποιος καλοντυμένος στη σκηνή, δεν αρκεί να έχει πρόσβαση στους μεγαλύτερους οίκους. Χρειάζεται επιλογή και, κυρίως, οι οίκοι να υπηρετούν εκείνον και όχι εκείνος τα ρούχα τους.
Haider Ackermann και Sarah Burton αλλάζουν την εικόνα
Ο Haider Ackermann για τον Tom Ford έδωσε στη Dion μια διαφορετική γραμμή, μαύρο silk crêpe, κρύσταλλα και μια μακρόστενη, σχεδόν αυστηρή silhouette για το Ziggy.
Και μετά ήρθε η Sarah Burton. Για τον Givenchy δημιούργησε ένα custom ασημένιο κεντημένο φόρεμα, το οποίο συνδυάστηκε με μια τεράστια dusty-pink cape από distressed organza. Η Dion το φόρεσε όταν απέτισε φόρο τιμής στη Maria Callas, ερμηνεύοντας τη La Wally του Alfredo Catalani.
Εδώ γίνεται ξεκάθαρο γιατί οι αλλαγές ρούχων δεν είναι αυτοσκοπός. Η Dion δεν αλλάζει απλώς φόρεμα. Αλλάζει εικόνα ανάλογα με τη στιγμή του show. Το styling ακολουθεί τη βραδιά χωρίς να ζητάει από τον θεατή να σταματήσει να ακούει για να κοιτάξει τι φοράει.
Alaïa. Το σώμα σαν γλυπτό
Στον Alaïa, η προσέγγιση άλλαξε ξανά. Ένα μαύρο sculptural bustier δημιουργούσε σε trompe-l’œil τις καμπύλες του γυναικείου σώματος και συνδυάστηκε με μακριά φούστα. Η αναφορά οδηγούσε στο molded leather bustier που είχε δημιουργήσει ο Azzedine Alaïa το 2003. Με αυτό το look η Dion ερμήνευσε το All By Myself.
Dior, Schiaparelli, Tom Ford, Givenchy, Alaïa. Μια τέτοια ακολουθία θα μπορούσε εύκολα να καταλήξει σε επίδειξη ισχύος με μεγάλα labels, αλλά αυτό δεν ήταν.
Το ακριβό ρούχο δεν αγοράζει στιλ
Μια star του μεγέθους της Céline Dion μπορεί να έχει πρόσβαση σχεδόν σε οποιονδήποτε σχεδιαστή επιθυμεί. Η πρόσβαση όμως δεν αγοράζει στιλ. Το στιλ βρίσκεται στην επιλογή, στο editing, στις αναλογίες, στο πότε ένα ρούχο πρέπει να εντυπωσιάσει και στο πότε πρέπει να υποχωρήσει. Στην ικανότητα να ξέρεις πότε χρειάζεσαι το ιστορικό βάρος του Dior, πότε τον σουρεαλισμό της Schiaparelli, πότε τη γραμμή του Ackermann ή τη θεατρικότητα του Givenchy. Και, κυρίως, στο να ξέρεις πότε πρέπει να σταματήσεις.
Γιατί καλοντυμένος στη σκηνή δεν είναι εκείνος που φορά τα περισσότερα, τα ακριβότερα ή τα πιο αλλόκοτα ρούχα. Είναι εκείνος που έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια εικόνα τόσο συνεπή ώστε, ακόμη και όταν αλλάζουν οι designers, ο πρωταγωνιστής να παραμένει ο ίδιος.
Η Céline Dion φόρεσε μέσα σε μία βραδιά μερικούς από τους σημαντικότερους οίκους της μόδας του πλανήτη. Δεν χάθηκε όμως ούτε στιγμή μέσα τους. Και αυτό ίσως είναι τελικά το πραγματικό luxury μιας μεγάλης σκηνικής γκαρνταρόμπας. Να δείχνει ότι σέβεσαι τον εαυτό σου, τη δουλειά σου και το κοινό που πλήρωσε για να σε δει χωρίς να χρειάζεται να το φωνάζεις.
https://www.instagram.com/p/DdROnVkDaVO/
