ΒΙΚΥ ΣΤΑΜΑΤΗ: «ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΩ» – ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΟ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟ ΣΤΟ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟ

Η Βίκυ Σταμάτη μίλησε σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις της στο ένθετο «Secret» των Παραπολιτικών, συνομιλώντας με τη δημοσιογράφο Σάσα Σταμάτη. Αναφέρθηκε στις δύσκολες περιόδους που καθόρισαν τη ζωή της, στον δεσμό της με τον αείμνηστο Άκη Τσοχατζόπουλο, αλλά και στον γιο τους, ο οποίος εξακολουθεί να αποτελεί την πρώτη της προτεραιότητα.

Μετά από χρόνια έκθεσης στη δημοσιότητα, η Βίκυ Σταμάτη μιλά για τις προσωπικές δοκιμασίες της, τον αποχωρισμό από το παιδί της και τις φορές που χρειάστηκε να αντλήσει όλη της τη δύναμη για να ορθοποδήσει. Αναφέρεται ακόμη στην αγάπη της για τον πρώην υπουργό, στις απώλειες που άφησαν το αποτύπωμά τους και στην προσπάθειά της να απομακρυνθεί από το παρελθόν και να συνεχίσει τη ζωή της.

Τι ήταν αυτό που σας βοήθησε να σταθείτε όρθια;

Το παιδί μου ήταν ο λόγος. Δεν μπορούσα να επιτρέψω στον εαυτό μου να καταρρεύσει.

Τι σας έκανε να επιλέξετε να μιλήσετε αυτή την περίοδο;

Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή λειτουργεί προστατευτικά. Με τον καιρό, όμως, μπορεί να σε σβήσει.

Ποια πλευρά σας δεν έχει αντιληφθεί ο κόσμος;

Ο κόσμος με αντιμετώπισε μέσα από την ταυτότητα του συζύγου μου και παρέβλεψε πως ήμουν κι εγώ άνθρωπος που υπέστη τις συνέπειες.

Ποια στιγμή ήταν η πιο δύσκολη για εσάς;

Η πιο δύσκολη στιγμή ήταν όταν συνειδητοποίησα πως η αποφυλάκιση δεν σήμαινε ότι είχα πάρει ξανά τη ζωή μου στα χέρια μου.

Πώς ήταν για εσάς ο εγκλεισμός στο ψυχιατρείο και τι θα θέλατε να ξέρει ο κόσμος για εκείνη την εμπειρία;

Η παραμονή μου στο ψυχιατρείο δεν συνδεόταν με ιατρική περίθαλψη. Υπήρχαν συγκεκριμένες σκοπιμότητες, τις οποίες ο Άκης Τσοχατζόπουλος είχε καταγράψει, αναφέροντας και τα πρόσωπα και τις ενέργειες που σχετίζονταν με αυτές. Αυτό που με κράτησε δυνατή ήταν η αγάπη για το παιδί μου και η ανάγκη να παραμείνω όρθια για χάρη του. Δεν έμενα σιωπηλή επειδή δεν είχα κάτι να πω, αλλά επειδή φοβόμουν τι θα ακολουθούσε αν μιλούσα. Πάνω απ’ όλα, ανησυχούσα μήπως η αλήθεια έκανε ακόμη πιο δύσκολη την κατάσταση για το παιδί μου και τον αποχωρισμό μας. Ο φόβος αυτός με έκανε να μη μιλάω, ενώ η αγάπη μου με στήριζε για να αντέξω.

Με ποιον τρόπο μπορεί κάποιος να κάνει μια νέα αρχή;

Δεν έκανα μια νέα αρχή από το μηδέν· πάτησα πάνω στα συντρίμμια.

Τι θα επιλέγατε να αλλάξετε αν μπορούσατε να γυρίσετε πίσω τον χρόνο;

Θα ήθελα να μου επιστραφούν τα χρόνια που πέρασαν και όσα δεν έζησα μαζί με το παιδί μου: οι αγκαλιές που δεν πρόλαβα να του δώσω και τα λόγια που δεν βγήκαν ποτέ από τα χείλη μου. Θα ήθελα να ακούσω ξανά την παιδική φωνή του, να αντικρίσω πάλι το βλέμμα του και να καλύψω τα κενά που άφησε η απουσία του. Την αγάπη μου, αντίθετα, δεν θα την άλλαζα ούτε για μια στιγμή. Αποτελούσε το ύστατο καταφύγιό μου και τη δύναμή μου, όταν όλα τα άλλα είχαν χαθεί. Ακόμη κι όταν γύρω μου όλα έσβηναν, εκείνη η αγάπη συνέχιζε να φωτίζει.