ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΠΛΑΚΑ: Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ – «ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΒΑΛΩ ΟΡΙΑ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΕ ΕΝΟΧΛΟΥΝ»

Η Πηνελόπη Πλάκα μίλησε για την απόφασή της να απομακρυνθεί για ένα διάστημα από την τηλεόραση και να στραφεί στην ψυχοθεραπεία, τονίζοντας πως η ουσιαστική αλλαγή προϋποθέτει θέληση, αυτογνωσία και όρια απέναντι σε όσα ενοχλούν ή δεν ταιριάζουν. Όπως είπε, οι πιεστικοί ρυθμοί της καθημερινότητας δεν αφήνουν χώρο για να ακούσει κανείς τον εαυτό του, ενώ από τις συζητήσεις της με μεγαλύτερους ανθρώπους κράτησε ως πολύτιμο μήνυμα να ζει κανείς τη στιγμή και να μην αφήνει τον χρόνο να περνά ανεκμετάλλευτος.
Πιο αναλυτικά
Συνέντευξη στο ένθετο Enjoy και τον δημοσιογράφο Ηλία Μαραβέγια παραχώρησε η Πηνελόπη Πλάκα, με αφορμή την καλοκαιρινή θεατρική περιοδεία στην οποία συμμετέχει.
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, η ηθοποιός αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στην ψυχοθεραπεία και στη θετική επίδραση που είχε στη ζωή της τα τελευταία χρόνια, εξηγώντας παράλληλα γιατί αποφάσισε να μιλήσει δημόσια για το συγκεκριμένο θέμα.
Είναι λύση η ψυχοθεραπεία, που έχεις πει δημόσια ότι έχεις κάνει, ώστε να βρεις τη σωστή διαδρομή;
Η λύση είναι η θέληση να κάνεις ψυχοθεραπεία, η θέληση να αλλάξεις, να γίνεις καλύτερος άνθρωπος, να καταλάβεις τον εαυτό σου. Το νούμερο ένα είναι αυτό. Πολλοί άνθρωποι επισκέπτονται ψυχολόγους και μπορεί να γυρίσουν ακόμη και χειρότερα. Η ψυχοθεραπεία από μόνη της δεν κάνει τίποτα, αν δεν υπάρχει η διάθεση να αλλάξει κάτι μέσα σου. Πρέπει να την αντιμετωπίζεις σαν ένα πρότζεκτ, σαν μια δουλειά.
Κάποια στιγμή απείχες για δυο χρόνια από τα καλλιτεχνικά και έκανες ψυχοθεραπεία. Ήταν δύσκολη απόφαση; Με την έννοια ότι σε αυτή τη δουλειά όλα κινούνται τόσο γρήγορα, που αν δεν δηλώσεις παρουσία είναι πιθανό να ξεχαστείς.
Φυσικά. Θα ήταν δύσκολη απόφαση για οποιοδήποτε, όχι μόνο για μένα. Δεν θέλει και πολύ να βρεθείς εκτός. Βέβαια, δεν έκανα ψυχοθεραπεία μόνο εκείνα τα δυο χρόνια. Έχω κάνει και σε άλλες περιόδους της ζωής μου. Εκεί, όμως, συνειδητοποίησα ότι χρειαζόταν να είμαι πιο σοβαρή απέναντι στον εαυτό μου. Να βάζω όρια, να λέω “στοπ” σε πράγματα που με ενοχλούν ή που δεν μου ταιριάζουν.
Σκέφτηκα ότι, αφού μπορούσα να το υποστηρίξω οικονομικά, δεν είχα κανέναν λόγο να μην το κάνω. Δεν είχα τίποτα να χάσω. Ζούμε σε μια κοινωνία που τρέχει διαρκώς και δεν σε αφήνει να χαρείς, να χαμογελάσεις, να πιείς έναν καφέ με τον φίλο σου. Οι ρυθμοί είναι εξαντλητικοί. Πρέπει να ξυπνήσεις, να πας στη δουλειά, στο σούπερ μάρκετ, να πάρεις το παιδί από το σχολείο, να γυρίσεις σπίτι, να κάνεις δουλειές, να αφιερώσεις χρόνο στον σύντροφο σου, να ανταποκριθείς σε όλους τους ρόλους σου.
Όλα είναι τόσο ασφυκτικά. Όταν δεν προλαβαίνεις να πάρεις μια ανάσα, πώς θα γίνεις καλύτερος άνθρωπος; Πώς θα σκεφτείς τι δεν σου κάνει καλό, ώστε να το αλλάξεις; Πέρυσι έκανα την ταξιδιωτική εκπομπή “Χωρίς πυξίδα” στην ΕΡΤ και είχα την ευκαιρία να μιλήσω με μεγαλύτερους ανθρώπους στα νησιά. Αυτό που κράτησα από όλους ήταν η σοφία τους. Σχεδόν όλοι μου έλεγαν το ίδιο. “Μην αφήνεις τον χρόνο να περνάει ζήσε τη στιγμή. Εμείς κάναμε λάθη”. Αυτή η φράση μου έμεινε.