ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΠΑΠΑΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ: «ΔΕΝ ΕΚΤΙΜΩ ΤΟ ΟΤΙ ΑΠΟΖΗΤΑΜΕ ΑΔΙΑΚΟΠΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ – ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ»
Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος μίλησε στο «Χαμογέλα και πάλι» για τον ρόλο του στο «Κάμπινγκ» και τις προσωπικές ανασφάλειες που διαχειρίζεται μακριά από τη δημοσιότητα.
Το πρωί της Δευτέρας 5 Οκτωβρίου, ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος φιλοξενήθηκε στην εκπομπή «Χαμογέλα και πάλι».
Ο γνωστός ηθοποιός αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στον ρόλο του Ιορδάνη στη σειρά «Κάμπινγκ», όπου συμμετέχει, αλλά και στη δική του σχέση με τη φυγή. Παράλληλα, μίλησε για τις προσωπικές ανασφάλειες που διαχειρίζεται μακριά από τη δημοσιότητα.
«Δεν έχω παίξει κάποιο ρόλο που να πω “έτσι είμαι” ή κάποιον που να πω “δεν είμαι αυτός”. Σίγουρα κάπου υπάρχει μέσα μου αυτό. Ο Ιορδάνης μου φαίνεται πολύ γνώριμος. Πολύ οικείος. Στη δειλία μου, τη συστολή μου, τη δυσκολία μου, έχει όλα αυτά τα στοιχεία», παραδέχτηκε αρχικά ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος.
Στη συνέχεια, πρόσθεσε: «Κάνει το πιο απελπισμένο σχέδιο, να κλέψει λεφτά από τη μαφία. Ευτυχώς συναντά αυτόν τον τύπο εκεί, τον Σοφοκλή, που είναι άλλη φτιαξιά. Μπαίνει σαν προστάτης του Κάμπινγκ, αλλά επειδή ο Ιορδάνης είναι στο κάμπινγκ πια, προστατεύει κι εκείνον και σιγά-σιγά γίνονται φίλοι».
Αμέσως μετά, ο ηθοποιός εξήγησε ότι το κλίμα που επικρατεί στο «Κάμπινγκ» αποτελεί για εκείνον, αλλά και για τους ήρωες της σειράς, έναν χώρο προστασίας μακριά από την καθημερινότητα.
«Έχει κάτι που εμένα με ξεκουράζει που σχετίζεται με τη φυγή. Όλοι αυτοί είναι φυγάδες της ζωής, έχουν αποτραβηχτεί σε μια παράλληλη πραγματικότητα, του κάμπινγκ, όπου εκεί όλα έχουν πιο αμβλείες γωνίες. Σιγά-σιγά, ο Ιορδάνης νιώθει πολύ καλύτερα στη νέα πραγματικότητα, ακόμη κι αν αυτή είναι πολύ επικίνδυνη, επισφαλής», ανέφερε.
Ολοκληρώνοντας, ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος μίλησε με ειλικρίνεια για τη διαρκή ανάγκη των καλλιτεχνών να επιβεβαιώνονται, αναλύοντας ταυτόχρονα τη δική του στάση απέναντι στην αναγνώριση.
«Φυσικά και θέλουν την αποδοχή οι άνθρωποι που ασχολούνται με τις παραστατικές τέχνες, δεν ξέρω αν θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη, είμαι ηθοποιός και τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να σκηνοθετώ ενώ δεν γνωρίζω να σκηνοθετώ. Φυσικά και θέλουμε το χειροκρότημα και την αποδοχή, δυστυχώς αδιάκοπα και αθεράπευτα. Δεν το εκτιμώ ιδιαίτερα. Αυτή η ανάγκη για την αποδοχή δεν είναι από τα πράγματα για τα οποία είμαι περήφανος. Κοντεύω τα 50 πια και πρέπει κάποιος να μου λέει, μπράβο, μπράβο καλά τα έκανες».
