ΝΑΤΑΣΣΑ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ: «ΕΧΩ ΥΠΑΡΞΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΕΙΣΜΑΤΑΡΑ, ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΣΕ ΒΑΘΜΟ ΠΟΥ ΝΑ ΔΥΣΚΟΛΕΥΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ»

Η Νατάσσα Μποφίλιου έδωσε συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στη δημοσιογράφο Μαριάνθη Κούνια και στην εφημερίδα «Secret», με αφορμή τη συμμετοχή της στο μουσικό αφιέρωμα για τον σπουδαίο δημιουργό Θάνο Μικρούτσικο.

Με τη χαρακτηριστική φωνή και την έντονη προσωπικότητά της, η αγαπημένη ερμηνεύτρια έχει ξεχωρίσει στην ελληνική μουσική σκηνή. Στη συνέντευξη αναφέρθηκε στα πρώτα βήματα της καλλιτεχνικής της πορείας, στους ανθρώπους που τη στήριξαν και στη σχέση βαθιάς εμπιστοσύνης που έχει χτίσει με τους στενούς συνεργάτες της.

Τι θυμάστε από τα πρώτα σας βήματα στο τραγούδι;

Μου έρχονται στον νου η λαχτάρα και το δέος, μαζί με μια σχεδόν αφελή άγνοια κινδύνου. Υπήρχαν αγωνία και ανασφάλεια, ατελείωτες συζητήσεις και όνειρα πολύ πιο μεγάλα από εμάς. Πάνω απ’ όλα, όμως, θυμάμαι πόσο ελεύθεροι νιώθαμε. Δεν είχαμε κάτι να υπερασπιστούμε, να χάσουμε ή να διατηρήσουμε, ούτε κάποια εικόνα για να προστατεύσουμε.

Αυτό που μας κινούσε ήταν μονάχα η ανάγκη της έκφρασης· μια ανάγκη που προσπαθώ με κάθε τρόπο να κρατήσω ζωντανή ως σήμερα. Από τότε έχω μέσα μου την ακλόνητη πίστη πως η μουσική δεν αποτελεί μέσο για να φτάσεις κάπου, αλλά τον τόπο όπου ζεις. Κοιτάζοντας πίσω, με συγκινεί ιδιαίτερα ότι εκείνα τα παιδιά —η τριάδα μας, ο Γεράσιμος, ο Θέμης κι εγώ— ξεκίνησαν με τέτοια ορμή και μεγάλωσαν χωρίς να προδώσουν τον λόγο που συναντήθηκαν και όσα αγαπούσαν.

Τι είναι αυτό που σας φέρνει γαλήνη;

Οι δικοί μου άνθρωποι και το σπίτι μου, αλλά και οι απλές στιγμές της ημέρας που δεν προσπαθούν να φανούν σπουδαίες. Ο πρωινός καφές, μια κουβέντα με κάποιον αγαπημένο και η ρουτίνα μου.

Σε ποια θέματα επιμένετε να κάνετε του κεφαλιού σας;

Επιμένω όταν νιώθω ότι διακυβεύεται ο πυρήνας της ύπαρξής μου: στις αποφάσεις μου, στις σχέσεις μου, στον τρόπο με τον οποίο βλέπω τη δουλειά μου και στις αξίες που υπερασπίζομαι. Έχω υπάρξει πολλές φορές πεισματάρα, ίσως και σε βαθμό που να δυσκολεύω τον εαυτό μου. Δεν μετάνιωσα, όμως, που ακολούθησα όσα πίστευα βαθιά και το ένστικτό μου. Αντίθετα, περισσότερο μετανιώνω για τις φορές που δεν το έκανα…

Για να μην υπάρξει παρεξήγηση, δεν θεωρώ πως είναι πάντοτε σωστό να κάνεις του κεφαλιού σου. Γι’ αυτό έχω ανθρώπους που εμπιστεύομαι, με τους οποίους συζητώ και οι οποίοι, όταν χρειάζεται, με βοηθούν να περιορίσω την ορμή μου. Η ελευθερία απαιτεί να ακούς, να αμφισβητείς τον εαυτό σου, να παραδέχεσαι τα λάθη και να αλλάζεις. Υπάρχουν, ωστόσο, θέματα στα οποία δεν πρόκειται να συμβιβαστώ, όπως η ιδεολογία μου — όχι μόνο πολιτικά, αλλά και υπαρξιακά. Ίσως το πιο σημαντικό να βρίσκεται τελικά εκεί: στο να κάνω του κεφαλιού μου, αρνούμενη να συνηθίσω την αδικία και ό,τι στερεί την ελεύθερη ζωή που θέλουμε να ζούμε.